Thursday, November 19, 2026

ரோஜாவின் பெயர் (The Name of the Rose) 3

முதல் நாள்

பிரைம் (Prime)

நவம்பர் மாதத்தின் இறுதியில், ஓர் அழகான காலை நேரம். முந்தைய இரவில் சிறிதளவு பனிப்பொழிவு ஏற்பட்டிருந்தது. பூமியின் மேற்பரப்பில் மூன்று விரல் உயரத்திற்கும் அதிகமில்லாத மெல்லிய பனிப்படலம் போர்த்தியிருந்தது.

இருள் இன்னும் முழுமையாக விலகாத அதிகாலை நேரத்தில், லாட்ஸ் வழிபாட்டிற்குப் பிறகு, பள்ளத்தாக்கில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் நாங்கள் திருப்பலி கேட்டோம். பின்னர் சூரியன் மெதுவாக உதயமாகத் தொடங்கியபோது, மலையை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கினோம்.

மலையைச் சுற்றி வளைந்து சென்ற செங்குத்தான பாதையில் நாங்கள் மிகவும் சிரமப்பட்டு மேலேறிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது அந்த மடாலயம் என் கண்களுக்குத் தென்பட்டது.

அந்த மடாலயத்தைச் சுற்றிலும் அமைந்திருந்த மதில்கள் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தவில்லை. ஏனெனில் கிறிஸ்தவ உலகின் பல பகுதிகளிலும் இதுபோன்ற மதில்களை நான் பார்த்திருந்தேன்.

ஆனால் பின்னர் 'எடிஃபிசியம்' (Aedificium) என்று நான் அறிந்துகொண்ட அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டடம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

அது எட்டு பக்கங்களைக் கொண்ட ஓர் அமைப்பாக இருந்தது. தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்போது அது நான்கு பக்கங்களைக் கொண்ட சதுரக் கட்டடம் போலத் தோன்றியது. அந்தச் சதுர வடிவம், இறைவனின் நகரத்தின் உறுதியையும் யாராலும் வெல்ல முடியாத பாதுகாப்பையும் குறிக்கும் ஒரு முழுமையான வடிவமாகக் கருதப்பட்டது.

அந்தக் கட்டடத்தின் தெற்குப் பக்கங்கள் மடாலயத்தின் சமவெளிப் பகுதியில் அமைந்திருந்தன. ஆனால் வடக்குப் பக்கங்கள் செங்குத்தான மலைச்சரிவிலிருந்து இயற்கையாகவே வளர்ந்து வந்தவை போலத் தோன்றின. அவை அந்தப் பாறைகளுடன் ஒன்றிணைந்திருந்தன.

சில இடங்களில் கீழிருந்து பார்க்கும்போது, அந்தப் பாறை மலையே வானத்தை நோக்கி உயர்ந்து செல்வது போலத் தோன்றியது. பாறையின் அதே நிறத்திலும் அதே பொருளாலும் அமைந்திருந்த அந்த அமைப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் கோட்டையாகவும் உயரமான கோபுரமாகவும் மாறியது.

பூமியையும் வானத்தையும் நன்கு அறிந்திருந்த ராட்சதர்கள் இந்தக் கட்டடத்தை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

அந்தக் கட்டடத்தில் மூன்று வரிசைகளாக ஜன்னல்கள் அமைந்திருந்தன. அவை அதன் உயரத்தில் ஒரு மும்மையான ஒழுங்கை வெளிப்படுத்தின. பூமியில் நான்கு பக்கங்களைக் கொண்ட சதுரமாக இருந்த அந்தக் கட்டடம், ஆன்மிக அடிப்படையில் வானத்தை நோக்கி முக்கோண வடிவத்தைப் பெற்றிருப்பது போலத் தோன்றியது.

நாங்கள் இன்னும் அருகில் சென்றபோதுதான் அதன் உண்மையான கட்டட அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

அந்த நாற்கர வடிவக் கட்டடத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஏழு பக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு கோபுரம் அமைந்திருந்தது. அந்தக் கோபுரங்களின் வெளிப்புறத்தில் ஐந்து பக்கங்கள் மட்டுமே நமக்குத் தெரிந்தன.

இவ்வாறு பெரிய எண்கோணக் கட்டடத்தின் எட்டு பக்கங்களில் நான்கு பக்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் சிறிய ஏழுகோணக் கோபுரங்களை உருவாக்கின. ஆனால் வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது அவை ஐந்து பக்கங்களைக் கொண்ட கட்டடங்களாகத் தோன்றின.

இவ்வாறு பல புனித எண்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து ஓர் அற்புதமான ஒற்றுமையை உருவாக்கியிருந்தன. ஒவ்வொரு எண்ணும் ஒரு நுட்பமான ஆன்மிகப் பொருளை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது.

எட்டு என்பது முழுமையின் எண்ணாகும். குறிப்பாக நான்கு பக்கங்களைக் கொண்ட வடிவத்தின் முழுமையைக் குறிக்கிறது.

நான்கு என்பது நான்கு நற்செய்தி நூல்களைக் குறிக்கிறது.

ஐந்து என்பது உலகின் ஐந்து மண்டலங்களைக் குறிக்கிறது.

ஏழு என்பது பரிசுத்த ஆவியின் ஏழு அருள்களைக் குறிக்கிறது.

அந்தக் கட்டடத்தின் பிரம்மாண்டமும் வடிவமைப்பும் தெற்கு இத்தாலியில் நான் பின்னர் காணவிருந்த காஸ்டெல் உர்சினோ அல்லது காஸ்டெல் டெல் மொந்தே போன்ற கோட்டைகளை நினைவுபடுத்தின.

ஆனால் இந்த மடாலயம் அமைந்திருந்த இடம் மிகவும் அணுக முடியாததாக இருந்தது. அதனால் அந்தக் கோட்டைகளைவிட இது அதிகமான அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்தக் கட்டடத்தை நோக்கிப் படிப்படியாக நெருங்கும் பயணிகளின் மனதில் ஒருவித அச்சத்தையும் பிரமிப்பையும் உருவாக்கும் ஆற்றல் அதற்கு இருந்தது.

அன்று குளிர்காலத்தின் மிகவும் தெளிவான காலை நேரமாக இருந்தது எங்களுடைய அதிர்ஷ்டம். ஏனெனில் புயல் வீசும் நாட்களில் அந்தக் கட்டடம் எப்படித் தோற்றமளிக்கும் என்பதை நான் முதலில் பார்த்திருக்கவில்லை.

எப்படியிருந்தாலும், அந்தக் கட்டடம் எனக்கு மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தவில்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டும். மாறாக, ஒருவித அச்சமும் நுட்பமான மனக்கலக்கமும் என்னுள் உருவாயின.

இவை அனைத்தும் எனது இளமையான மனத்தில் தோன்றிய கற்பனைகள் அல்ல என்பது இறைவனுக்குத் தெரியும். அந்தக் கட்டடத்தின் கற்களில் ஏதோ உறுதியான தீய அறிகுறிகள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பதை நான் சரியாகவே உணர்ந்திருந்தேன்.

ராட்சதர்கள் அந்தக் கட்டடத்தை உருவாக்கத் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே அந்த அறிகுறிகள் அங்கே இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் மடாலயத் துறவிகள் தங்களுடைய தவறான நம்பிக்கையின் காரணமாக, இறைவனின் வார்த்தையைப் பாதுகாப்பதற்காக இந்தக் கட்டடத்தைப் புனிதப்படுத்தத் துணிந்திருந்தனர்.

எங்கள் சிறிய கோவேறு கழுதைகள் மலையின் கடைசி வளைவான பாதையில் மிகவும் சிரமப்பட்டு மேலேறின.

அந்த இடத்தில் பிரதான பாதை மூன்று வழிகளாகப் பிரிந்தது. அதாவது, ஒரு முக்கியப் பாதையிலிருந்து இரண்டு பக்கவாட்டுப் பாதைகள் பிரிந்து சென்றன.

அப்போது எனது ஆசிரியர் சிறிது நேரம் நின்றார். அவர் சுற்றிலும் கவனமாகப் பார்த்தார்.

சாலையின் இருபுறங்களையும், நாங்கள் வந்த பாதையையும், எங்களுக்கு மேலே இருந்த பகுதியையும் ஆராய்ந்தார்.

அங்கே ஒரு குறுகிய தூரத்திற்கு வரிசையாக வளர்ந்திருந்த பசுமையான பைன் மரங்கள் இயற்கையான கூரையைப் போல அமைந்திருந்தன. அவற்றின் மீது வெண்மையான பனி படர்ந்திருந்தது.

அவற்றைப் பார்த்துவிட்டு அவர் கூறினார்:

"இது ஒரு செல்வச் செழிப்பான மடாலயம். பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகளில் மடாலயத் தலைவர் தனது செல்வாக்கையும் ஆடம்பரத்தையும் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார்."

அவர் வழக்கத்திற்கு மாறான கருத்துகளை அடிக்கடி கூறுவதைக் கேட்டு நான் பழகியிருந்ததால், அவரிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

மேலும், நாங்கள் இன்னும் சிறிது தூரம் சென்றபோது சில சத்தங்கள் கேட்டன. அடுத்த வளைவை அடைந்தபோது, பதற்றத்துடன் இருந்த துறவியர்களும் பணியாளர்களும் அடங்கிய ஒரு கூட்டம் எங்கள் முன்னால் தோன்றியது.

அவர்களில் ஒருவர் எங்களைக் கண்டதும் மிகுந்த மரியாதையுடன் எங்களை நோக்கி வந்தார்.

"ஐயா, உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறோம். நீங்கள் யார் என்பதை நான் ஊகித்துச் சொல்வதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். ஏனெனில் உங்களுடைய வருகையைப் பற்றி ஏற்கெனவே எங்களுக்குத் தகவல் கிடைத்துள்ளது.

நான் வராஜினைச் சேர்ந்த ரெமிஜியோ. இந்த மடாலயத்தின் உணவுப் பொருள் மற்றும் சேமிப்புப் பொறுப்பாளர் (Cellarer).

நீங்கள் பாஸ்கர்வில்லேவைச் சேர்ந்த சகோதரர் வில்லியம் என்று நான் நம்புகிறேன். அப்படியானால், உங்களுடைய வருகையை மடாலயத் தலைவரிடம் உடனடியாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்."

பின்னர் தன்னுடன் வந்திருந்த ஒருவரைப் பார்த்து அவர் கட்டளையிட்டார்:

"நீ மேலே சென்று, நமது விருந்தினர் மடாலயத்தின் மதில்களுக்குள் நுழையப் போகிறார் என்பதை அவர்களிடம் தெரிவி."

எனது ஆசிரியர் பணிவுடன் பதிலளித்தார்:

"சகோதரர் உணவுப் பொறுப்பாளரே, உங்களுக்கு நன்றி. என்னை வரவேற்பதற்காக நீங்கள் உங்களுடைய தேடுதல் பணியை இடைநிறுத்தியிருக்கிறீர்கள். அதற்காக உங்கள் மரியாதையை நான் மேலும் பாராட்டுகிறேன்.

ஆனால் கவலைப்பட வேண்டாம். அந்தக் குதிரை இந்தப் பாதையில்தான் வந்திருக்கிறது. பின்னர் வலதுபுறம் செல்லும் பாதையில் திரும்பியிருக்கிறது.

அது வெகுதூரம் சென்றிருக்க முடியாது. ஏனெனில் அந்தப் பாதையின் முடிவில் இருக்கும் சாணக் குவியலை அடைந்ததும் அது நின்றுவிடும்.

அந்தக் குதிரை மிகவும் புத்திசாலியானது. எனவே, அங்கிருக்கும் செங்குத்தான பள்ளத்தாக்கில் அது தானாகவே இறங்கிச் செல்லாது."

உணவுப் பொறுப்பாளர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்:

"அந்தக் குதிரையை நீங்கள் எப்போது பார்த்தீர்கள்?"

வில்லியம் என்னை நோக்கித் திரும்பி, கேலியும் புன்னகையும் கலந்த பார்வையுடன் கூறினார்:

"நாங்கள் அந்தக் குதிரையைப் பார்க்கவே இல்லையே, அட்சோ! அப்படித்தானே?"

பின்னர் அவர் தொடர்ந்தார்:

"நீங்கள் புருனெல்லஸ் என்ற குதிரையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், நான் சொன்ன இடத்தில்தான் அது இருக்க முடியும்."

உணவுப் பொறுப்பாளர் சிறிது நேரம் தயங்கினார்.

அவர் முதலில் வில்லியத்தைப் பார்த்தார். பின்னர் பாதையைப் பார்த்தார். இறுதியாக ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்:

"புருனெல்லஸா? அந்தக் குதிரையின் பெயர் புருனெல்லஸ் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"வாருங்கள், வாருங்கள்!" என்று வில்லியம் கூறினார். "நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பது புருனெல்லஸ் என்ற குதிரையைத்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அது மடாலயத் தலைவருக்குப் பிடித்தமான குதிரை. அதன் உயரம் பதினைந்து ஹேண்ட்ஸ் (குதிரையின் உயரத்தை அளக்கும் பழைய அளவீடு). உங்கள் குதிரை லாயத்தில் உள்ள குதிரைகளிலேயே அதுதான் மிகவும் வேகமானது. அதன் உடல் கருமை நிறத்தில் இருக்கும். அடர்த்தியான நீண்ட வால் கொண்டது. சிறிய வட்டமான குளம்புகளைக் கொண்டது. ஆனால் அதன் நடை மிகவும் சீரானது. சிறிய தலை, கூர்மையான காதுகள், பெரிய கண்கள் ஆகியவற்றையும் கொண்டது. நான் ஏற்கெனவே சொன்னபடி அது வலதுபுறப் பாதையில் சென்றிருக்கிறது. எப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் விரைவாகச் செல்வது நல்லது."

உணவுப் பொறுப்பாளர் இன்னும் சிறிது நேரம் தயங்கினார். பின்னர் தன்னுடன் வந்திருந்தவர்களுக்குச் சைகை செய்துவிட்டு, வலதுபுறப் பாதையில் வேகமாகச் சென்றார். இதற்கிடையில் எங்களுடைய கோவேறு கழுதைகள் மீண்டும் மலையை நோக்கி மேலேறத் தொடங்கின.

எனக்குள் ஆர்வம் அதிகரித்தது. எனவே, வில்லியத்திடம் சில கேள்விகளைக் கேட்கத் தயாரானேன். ஆனால் அவர் என்னைக் காத்திருக்கும்படி சைகை செய்தார்.

உண்மையில், சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மகிழ்ச்சியான கூச்சல்கள் எங்களுக்குக் கேட்டன. பாதையின் வளைவில் துறவியர்களும் பணியாளர்களும் மீண்டும் தோன்றினர். அவர்கள் குதிரையின் கடிவாளத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தனர்.

அவர்கள் எங்களைக் கடந்து சென்றபோது, அனைவரும் ஒருவித வியப்புடன் எங்களைப் பார்த்தனர். பின்னர் எங்களை முந்திக்கொண்டு மடாலயத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.

அவர்கள் தங்களுக்குள் நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு நேரம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, வில்லியம் தனது குதிரையின் வேகத்தையும் குறைத்தார் என்று நினைக்கிறேன்.

எனது ஆசிரியர் எல்லா வகையிலும் உயர்ந்த பண்புகளைக் கொண்ட மனிதர் என்பதை நான் ஏற்கெனவே அறிந்திருந்தேன். ஆனால் தனது அறிவாற்றலை மற்றவர்களுக்கு நிரூபிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வரும்போது, அவரும் புகழ் விரும்பும் மனிதராக மாறிவிடுவார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

நுட்பமான தூதரகத் திறன்களைக் கொண்டவராக அவரை நான் மதிக்கக் கற்றிருந்தேன். எனவே, ஓர் அறிவாளி என்ற உறுதியான நற்பெயருடன் தனது இலக்கை அடையவே அவர் விரும்புகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

இறுதியில் என்னால் எனது ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"இப்போது என்னிடம் சொல்லுங்கள். இதை நீங்கள் எப்படித் தெரிந்துகொண்டீர்கள்?"

எனது ஆசிரியர் கூறினார்:

"அன்புள்ள அட்சோ, நாம் மேற்கொண்ட இந்த முழுப் பயணத்திலும், உலகம் ஒரு பெரிய புத்தகத்தைப் போல நம்மிடம் பேசுகிறது என்பதை உணர்த்தும் சான்றுகளைப் படிக்க உனக்குக் கற்றுக்கொடுத்து வருகிறேன்.

அலானஸ் டி இன்சுலிஸ் (Alanus de Insulis) என்ற அறிஞர் இவ்வாறு கூறியிருக்கிறார்:

Omnis mundi creatura Quasi liber et pictura Nobis est in speculum.

இதன் பொருள், இந்த உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு படைப்பும் நமக்கு ஒரு புத்தகத்தைப் போலவும் ஓவியத்தைப் போலவும் கண்ணாடியைப் போலவும் இருக்கிறது என்பதாகும்.

இறைவன் தனது படைப்புகளின் வழியாக, முடிவில்லாத பல குறியீடுகள் மூலம் நித்திய வாழ்க்கையைப் பற்றிய உண்மைகளை நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார் என்பதைத்தான் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

ஆனால் அலானஸ் நினைத்ததைவிட இந்தப் பிரபஞ்சம் இன்னும் அதிகமாகப் பேசக்கூடியது. அது இறுதியான ஆன்மிக உண்மைகளைப் பற்றி மட்டுமல்ல (அவற்றை எப்போதும் ஓரளவு மறைமுகமாகவே வெளிப்படுத்துகிறது), நமக்கு அருகிலுள்ள சாதாரண நிகழ்வுகளைப் பற்றியும் பேசுகிறது. அத்தகைய விஷயங்களில் அது மிகவும் தெளிவாகவே பேசுகிறது.

உண்மையில், நீ ஏற்கெனவே அறிந்திருக்க வேண்டிய விஷயத்தை மீண்டும் உனக்கு விளக்க வேண்டியிருப்பதற்காக எனக்கே சற்று வெட்கமாக இருக்கிறது.

அந்தப் பாதைகள் பிரியும் இடத்தில், புதிதாகப் பொழிந்திருந்த பனியின் மீது குதிரையின் குளம்புத் தடங்கள் மிகவும் தெளிவாகப் பதிந்திருந்தன. அவை நம்முடைய இடதுபுறப் பாதையை நோக்கிச் சென்றிருந்தன.

அந்தத் தடங்கள் ஒன்றுக்கொன்று சீரான இடைவெளியில் அமைந்திருந்தன. இதிலிருந்து குதிரையின் குளம்புகள் சிறியதாகவும் வட்டமாகவும் இருந்தன என்பதை அறிய முடிந்தது. அதன் ஓட்டமும் மிகவும் சீரானதாக இருந்தது.

எனவே, அந்தக் குதிரை பைத்தியம் பிடித்த விலங்கைப் போல கட்டுப்பாடின்றி ஓடவில்லை என்பதையும், அதன் இயல்பையும் நான் ஊகித்தேன்.

அடுத்து, பைன் மரங்கள் இயற்கையான கூரையைப் போல அமைந்திருந்த இடத்தில், தரையிலிருந்து சுமார் ஐந்து அடி உயரத்தில் சில மரக்கிளைகள் புதிதாக முறிக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்த விலங்கு வலதுபுறப் பாதையில் திரும்பிய இடத்தில் ஒரு கருப்பட்டி செடி இருந்தது. தனது அழகான வாலை பெருமையுடன் ஆட்டிக்கொண்டு அந்தப் பாதையில் சென்றபோது, அதன் நீண்ட கருமையான முடிகள் அந்தச் செடியின் முட்களில் சிக்கியிருந்தன.

இறுதியாக, அந்தப் பாதை சாணக் குவியலுக்குச் செல்கிறது என்பது உனக்குத் தெரியாதா?

நாம் மலையின் கீழ்ப்புற வளைவைக் கடந்து வந்தபோது, கிழக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பெரிய கோபுரத்தின் கீழே, செங்குத்தான பாறைச் சரிவில் கழிவுப் பொருட்கள் கொட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தோம். அவை பனியின் மீது கறையாகப் படிந்திருந்தன.

அந்தப் பாதைகள் பிரியும் இடத்தின் அமைப்பையும் இந்தக் காட்சியையும் வைத்துப் பார்த்தால், அந்தப் பாதை சாணக் குவியல் இருக்கும் இடத்திற்குத்தான் செல்ல வேண்டும் என்பதை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்."

"சரி, நீங்கள் கூறுவது புரிகிறது. ஆனால் அந்தக் குதிரைக்குச் சிறிய தலை, கூர்மையான காதுகள், பெரிய கண்கள் இருந்தன என்பதை எப்படித் தெரிந்துகொண்டீர்கள்?" என்று நான் கேட்டேன்.

அதற்கு வில்லியம் கூறினார்:

"அந்தக் குதிரைக்கு உண்மையிலேயே அத்தகைய உடல் அமைப்பு இருந்ததா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்த மடாலயத் துறவிகள் அப்படித்தான் உறுதியாக நம்புகிறார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

செவில்லாவைச் சேர்ந்த இசிடோர் (Isidore of Seville) என்ற அறிஞர், ஒரு சிறந்த குதிரைக்கு இருக்க வேண்டிய அழகான உடல் அமைப்பைப் பற்றி விளக்கியிருக்கிறார்.

அவருடைய கருத்துப்படி, குதிரையின் தலை சிறியதாக இருக்க வேண்டும். தோல் எலும்புகளுடன் நெருக்கமாக ஒட்டியிருக்க வேண்டும். காதுகள் சிறியதாகவும் கூர்மையாகவும் இருக்க வேண்டும். கண்கள் பெரியதாகவும், மூக்குத் துவாரங்கள் விரிந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். கழுத்து நிமிர்ந்து இருக்க வேண்டும். பிடரிமயிரும் வாலும் அடர்த்தியாக இருக்க வேண்டும். குளம்புகள் வட்டமாகவும் உறுதியாகவும் இருக்க வேண்டும்.

நான் குறிப்பிட்ட குதிரை அந்த மடாலயத்தின் குதிரைகளிலேயே மிகச் சிறந்ததாக இல்லையென்றால், அதைத் தேடுவதற்காகக் குதிரை லாயத்தில் வேலை செய்யும் பணியாளர்களே வெளியே வந்திருப்பார்கள்.

ஆனால் இங்கே உணவுப் பொறுப்பாளரே நேரடியாகத் தேடிக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்.

மேலும், ஒரு துறவி ஒரு குதிரையைச் சிறந்தது என்று கருதிவிட்டால், அதன் உண்மையான உடல் அமைப்பு எப்படியிருந்தாலும், அறிஞர்கள் தங்களுடைய நூல்களில் எப்படிக் குதிரையை வர்ணித்திருக்கிறார்களோ, அதேபோலத்தான் அந்தக் குதிரையையும் அவர் கற்பனை செய்வார்.

குறிப்பாக, அந்த வர்ணனையைச் செய்தவர் ஓர் அறிவார்ந்த பெனடிக்டைன் துறவியாக இருந்தால் இது இன்னும் உறுதியாக இருக்கும்."

இவ்வாறு கூறியபோது அவர் என்னை நோக்கி ஒரு குறும்புப் புன்னகையை வீசினார்.

"சரி, ஆனால் அந்தக் குதிரையின் பெயர் புருனெல்லஸ் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்தது?" என்று மீண்டும் கேட்டேன்.

"மகனே! பரிசுத்த ஆவி உனது அறிவைக் கூர்மைப்படுத்தட்டும்!" என்று எனது ஆசிரியர் வியப்புடன் கூறினார்.

"அந்தக் குதிரைக்கு வேறு என்ன பெயர் இருக்க முடியும்?

பாரிஸில் விரைவில் பல்கலைக்கழகத்தின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்கவிருக்கும் புகழ்பெற்ற புரிடான் (Buridan) என்ற அறிஞரைக்கூட நீ அறிந்திருக்க வேண்டும். அவர் தனது தர்க்கவியல் எடுத்துக்காட்டுகளில் குதிரையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம் அதற்குப் புருனெல்லஸ் என்ற பெயரையே பயன்படுத்துவார்."

இதுதான் எனது ஆசிரியரின் தனித்துவமான வழிமுறை.

இயற்கை என்ற பெரிய புத்தகத்தை வாசிக்கும் திறமை அவருக்கு இருந்தது. அதேபோல், துறவியர்கள் புனித நூல்களை எவ்வாறு வாசிக்கிறார்கள், அவற்றின் வழியாக எவ்வாறு சிந்திக்கிறார்கள் என்பதையும் அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார்.

இந்தத் திறமை அவருக்கு அடுத்தடுத்த நாட்களில் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருக்கப்போகிறது என்பதை நாம் பின்னர் காண்போம்.

அப்போது அவர் அளித்த விளக்கம் எனக்கு மிகவும் எளிமையானதாகவும் தெளிவானதாகவும் தோன்றியது. அந்த உண்மையை என்னால் ஏன் தனியாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்ற அவமான உணர்வைவிட, இப்போது அந்த அறிவைப் பெற்றுக்கொண்டேன் என்ற பெருமிதம் என்னுள் அதிகமாக இருந்தது.

எனது புரிதலை நினைத்து நானே மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

உண்மைக்கு அத்தகைய வலிமை இருக்கிறது. நன்மையைப் போலவே உண்மையும் தன்னைத்தானே பரப்பிக்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டது.

எனக்குக் கிடைத்த இந்த அற்புதமான வெளிப்பாட்டிற்காக, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் புனிதப் பெயர் போற்றப்படட்டும்.

ஆனால், எனது கதையே! நீ மீண்டும் உனது பயணத்தைத் தொடர வேண்டும். இந்த வயதான துறவி சிறிய விவரங்களிலேயே நீண்ட நேரம் தங்கிவிட்டார்.

மாறாக, நாங்கள் எவ்வாறு அந்த மடாலயத்தின் பிரம்மாண்டமான நுழைவாயிலை அடைந்தோம் என்பதைச் சொல்.

அந்த நுழைவாயிலின் வாசற்படியில் மடாலயத் தலைவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகில் இரண்டு இளம் துறவிப் பயிற்சி மாணவர்கள் தண்ணீர் நிரப்பப்பட்ட தங்கக் கிண்ணத்தை ஏந்தியபடி நின்றனர்.

நாங்கள் எங்கள் கழுதைகளிலிருந்து இறங்கியதும், மடாலயத் தலைவர் வில்லியத்தின் கைகளைக் கழுவினார். பின்னர் அவரைத் தழுவி, வாயில் முத்தமிட்டு, புனிதமான வரவேற்பை அளித்தார்.

"நன்றி, அபோ!" என்று வில்லியம் கூறினார்.

"உங்களுடைய மேன்மைமிகு மடாலயத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. இந்த மடாலயத்தின் புகழ் இந்த மலைகளைக் கடந்து வெகுதூரம் பரவியுள்ளது.

நான் நமது ஆண்டவரின் பெயரால் ஒரு யாத்திரிகனாக இங்கு வந்திருக்கிறேன். அந்த வகையில் நீங்கள் எனக்குச் சிறப்பான மரியாதையை அளித்துள்ளீர்கள்.

ஆனால் இந்த உலகில் நமக்கு ஆட்சியாளராக இருக்கும் பேரரசரின் பெயராலும் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன். இதோ, நான் உங்களிடம் வழங்கும் இந்தக் கடிதம் அதைப் பற்றிய விவரங்களை உங்களுக்கு எடுத்துரைக்கும்.

அவருடைய சார்பாகவும் உங்களுடைய வரவேற்புக்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்."

பேரரசரின் முத்திரைகள் பதிக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கடிதத்தை மடாலயத் தலைவர் பெற்றுக்கொண்டார்.

வில்லியத்தின் வருகையைப் பற்றி ஏற்கெனவே தன்னுடைய சகோதரத் துறவிகள் அனுப்பிய கடிதங்கள் மூலம் அறிந்திருந்ததாக அவர் பதிலளித்தார்.

ஒரு பெனடிக்டைன் மடாலயத் தலைவரைத் திடீரென்று ஆச்சரியப்படுத்துவது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை நினைத்து நான் ஒருவிதப் பெருமிதம் அடைந்தேன்.

பின்னர் அவர் உணவுப் பொறுப்பாளரை அழைத்து, எங்களைத் தங்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்படி கூறினார். அதற்குள் குதிரைப் பராமரிப்பாளர்கள் எங்களுடைய கோவேறு கழுதைகளை அழைத்துச் சென்றனர்.

நாங்கள் ஓய்வெடுத்து புத்துணர்ச்சி பெற்ற பிறகு எங்களைச் சந்திக்க வருவதாக மடாலயத் தலைவர் தெரிவித்தார்.

நாங்கள் ஒரு பெரிய முற்றத்திற்குள் நுழைந்தோம். அந்த மடாலயத்தின் கட்டடங்கள் அனைத்தும் மலையின் உச்சியில் அமைந்திருந்த மென்மையான பள்ளத்தாக்குப் போன்ற சமவெளியைச் சுற்றிலும் பரந்து விரிந்திருந்தன. அந்த நிலப்பகுதி ஒரு பெரிய கிண்ணம் அல்லது ஆல்பைன் பள்ளத்தாக்கைப் போல அமைந்திருந்தது.

அந்த மடாலயத்தின் கட்டட அமைப்பைப் பற்றி நான் பின்னர் பலமுறை விரிவாக விவரிக்க வேண்டியிருக்கும்.

வெளிப்புற மதில்களில் இருந்த ஒரே நுழைவாயிலைக் கடந்ததும், மரங்கள் வரிசையாக வளர்ந்திருந்த ஒரு பாதை மடாலயத்தின் பிரதான தேவாலயத்தை நோக்கிச் சென்றது.

அந்தப் பாதையின் இடதுபுறத்தில் மிகப்பெரிய காய்கறித் தோட்டங்கள் விரிந்திருந்தன. பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டபடி, அங்கே ஒரு தாவரவியல் தோட்டமும் இருந்தது.

அந்தப் பகுதியில் குளியல் அறை, நோயுற்றவர்களுக்கான மருத்துவமனை மற்றும் மூலிகைகள் பாதுகாக்கப்படும் இடம் ஆகிய இரண்டு கட்டடங்களைச் சுற்றிலும் தோட்டங்கள் அமைந்திருந்தன. அவை மடாலயத்தின் மதில் சுவர்களின் வளைவைப் பின்பற்றி அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

தேவாலயத்தின் இடதுபுறம், கல்லறைகள் நிறைந்த ஒரு முற்றத்தால் தேவாலயத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட நிலையில், பிரம்மாண்டமான எடிஃபிசியம் கட்டடம் உயர்ந்து நின்றது.

தேவாலயத்தின் வடக்குக் கதவு, எடிஃபிசியத்தின் தெற்குக் கோபுரத்தை நோக்கி அமைந்திருந்தது.

மடாலயத்திற்கு வருகை தருபவர்களின் கண்களுக்கு முதலில் அந்தக் கட்டடத்தின் மேற்கு கோபுரம் நேருக்கு நேர் தெரிந்தது. பின்னர் இடதுபுறமாக அந்தக் கட்டடம் மடாலயத்தின் வெளிப்புற மதில்களுடன் இணைந்திருந்தது.

அதன் கோபுரங்களிலிருந்து அந்தக் கட்டடம் செங்குத்தான பள்ளத்தை நோக்கி இறங்குவது போலத் தோன்றியது. சற்றுத் தள்ளி வளைந்து பார்க்கும்போது அதன் வடக்குக் கோபுரம் அந்தப் பள்ளத்தின் மீது நீண்டு நிற்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.

தேவாலயத்தின் வலதுபுறத்தில் சில கட்டடங்கள் அதன் நிழலிலும் பாதுகாப்பிலும் அமைந்திருந்தன. மேலும் சில கட்டடங்கள் மடாலயத்தின் உள்முற்றத்தைச் சுற்றிலும் காணப்பட்டன.

அவற்றில் துறவியர்களின் உறங்குமிடம், மடாலயத் தலைவரின் இல்லம், யாத்திரிகர்கள் தங்குவதற்கான விடுதி ஆகியவை இருந்திருக்க வேண்டும். நாங்கள் செல்லவிருந்த இடமும் அந்த யாத்திரிகர் விடுதிதான்.

அழகான மலர்த் தோட்டத்தைக் கடந்து நாங்கள் அந்த விடுதியை அடைந்தோம்.

வலதுபுறத்தில், பரந்த புல்வெளிக்கு அப்பால், தெற்குப் பக்க மதில்களை ஒட்டியும் தேவாலயத்தின் பின்னால் கிழக்குத் திசையை நோக்கியும் பல கட்டடங்கள் வரிசையாக அமைந்திருந்தன.

அவற்றில் விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கான குடியிருப்புகள், குதிரை லாயங்கள், ஆலைகள், எண்ணெய் எடுக்கும் இடங்கள், தானியக் களஞ்சியங்கள், நிலத்தடி சேமிப்பு அறைகள் ஆகியவை இருந்தன.

மேலும், இளம் துறவிப் பயிற்சி மாணவர்கள் தங்குவதற்கான இல்லம் ஒன்றும் அங்கே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

அந்த இடத்தின் நிலப்பரப்பு பெரும்பாலும் சமமாகவும், சில இடங்களில் மட்டுமே சிறிய மேடு பள்ளங்களுடனும் இருந்தது.

இதனால், அந்தப் புனிதமான இடத்தை உருவாக்கிய பழங்காலக் கட்டடக் கலைஞர்கள் திசை அமைப்புக்கான விதிகளை மிகவும் துல்லியமாகப் பின்பற்ற முடிந்திருந்தது. ஹொனோரியஸ் அகஸ்டோடுனென்சிஸ் அல்லது குய்லோம் டியூராண்ட் போன்ற அறிஞர்கள் பரிந்துரைத்திருக்கும் விதிகளையும்விடச் சிறப்பாக அவர்கள் அவற்றைப் பின்பற்றியிருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில் சூரியன் இருந்த இடத்தை வைத்து, தேவாலயத்தின் பிரதான நுழைவாயில் துல்லியமாக மேற்குத் திசையை நோக்கி அமைந்திருந்ததை நான் கவனித்தேன்.

இதன் காரணமாக, தேவாலயத்தின் பாடற்குழுவினரும் பலிபீடமும் கிழக்குத் திசையை நோக்கி அமைந்திருந்தன.

காலையில் சூரியன் உதிக்கும்போது அதன் ஒளி நேரடியாகத் துறவியர்களின் உறங்குமிடத்திற்குள்ளும் குதிரை லாயங்களுக்குள்ளும் நுழைந்து அவர்களை விழிப்படையச் செய்யும் வகையில் கட்டடங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

இதுவரை நான் பார்த்த மடாலயங்களிலேயே இதைவிட அழகானதும் சிறப்பான திசை அமைப்பைக் கொண்டதுமான மடாலயத்தை நான் பார்த்ததில்லை.

பின்னர் நான் புனித கால் (St. Gall), க்ளூனி (Cluny), ஃபொந்தனே (Fontenay) போன்ற பல மடாலயங்களையும் பார்த்தேன். அவற்றில் சில இந்த மடாலயத்தைவிடப் பெரியவையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் கட்டட அமைப்பிலும் விகிதாசாரத்திலும் இந்த மடாலயத்தைப் போலச் சிறப்பாக அவை அமையவில்லை.

மற்ற மடாலயங்களிலிருந்து இந்த மடாலயத்தைத் தனித்துவப்படுத்தியது எடிஃபிசியம் கட்டடத்தின் அசாதாரணமான பிரம்மாண்டமான அளவுதான்.

நான் ஒரு கட்டடக் கலை நிபுணருக்குரிய அனுபவத்தைப் பெற்றிருக்கவில்லை. இருப்பினும், அந்தக் கட்டடம் அதைச் சுற்றியிருந்த மற்ற கட்டடங்களைவிட மிகவும் பழமையானது என்பதை உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டேன்.

ஒருவேளை அந்தக் கட்டடம் முதலில் வேறு ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகக் கட்டப்பட்டிருக்கலாம். பின்னர் அதனைச் சுற்றி மடாலயத்தின் மற்ற கட்டடங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அப்படிச் செய்தபோதும், அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டடத்தின் திசை அமைப்பு தேவாலயத்தின் திசை அமைப்புடன் ஒத்துப்போகும் வகையில் அவர்கள் திட்டமிட்டிருந்தனர். அதேபோல் தேவாலயத்தின் அமைப்பும் மற்ற கட்டடங்களுடன் பொருந்தியிருந்தது.

எல்லாக் கலைகளிலும் கட்டடக்கலை மட்டுமே பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கைத் தனது வடிவமைப்பின் வழியாக மிகவும் துணிச்சலுடன் மீண்டும் உருவாக்க முயற்சிக்கிறது.

பண்டைய கிரேக்கர்கள் அந்தப் பிரபஞ்ச ஒழுங்கை 'காஸ்மோஸ்' (Kosmos) என்று அழைத்தனர். அதற்கு அழகாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒன்று என்று பொருள்.

ஏனெனில் அந்தப் பிரபஞ்சம் ஒரு பிரம்மாண்டமான உயிரினத்தைப் போன்றது. அதன் ஒவ்வொரு உறுப்பும் தனக்குரிய முழுமையையும் சரியான விகிதாசாரத்தையும் கொண்டிருக்கிறது.

அனைத்துப் பொருட்களையும் அவற்றின் எண்ணிக்கை, எடை, அளவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஒழுங்கமைத்த நமது படைப்பாளரான இறைவனுக்குப் புகழ் உண்டாகட்டும்.



ரோஜாவின் பெயர் 1

உம்பெர்டோ ஈகோ

ரோஜாவின் பெயர் (The Name of the Rose)

இயல்பாகவே, ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி (Naturally, a Manuscript)

முன்னுரை (Preface)

1968 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 16 ஆம் தேதி, ஒரு குறிப்பிட்ட அப்பே வாலே (Abbé Vallet) என்பவர் எழுதிய ஒரு புத்தகம் எனக்குக் கிடைத்தது. அதன் பெயர் லெ மனுஸ்கிரிட் டொம் அட்சோ டி மெல்க் (Le Manuscrit de Dom Adson de Melk). அதாவது, டொம் அட்சோ டி மெல்க் என்பவரின் கையெழுத்துப் பிரதி. இது டொம் ஜே. மாபில்லோன் (Dom J. Mabillon) அவர்களின் பதிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு பிரெஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. 1842 ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் உள்ள ஆப் டி லா சோர்ஸ் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டதாக அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

சில வரலாற்றுத் தகவல்களும் அந்தப் புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருந்தன. ஆனால் அவை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தன. பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு கையெழுத்துப் பிரதியைத் துல்லியமாக மீண்டும் வெளியிடுவதாக அந்த நூல் கூறியது. அந்தப் பழமையான கையெழுத்துப் பிரதி, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற அறிஞரான மாபில்லோனால் மெல்க் மடாலயத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது. பெனடிக்டைன் துறவியர் அமைப்பின் வரலாறு குறித்த பல தகவல்களை நாம் அறிந்துகொள்ள அவரே முக்கியக் காரணமாக இருந்தார்.

இந்தப் பழமையான நூலைக் கண்டுபிடித்தது (காலவரிசைப்படி மூன்றாவது கண்டுபிடிப்பு என்னுடையது) எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அப்போது நான் பிராக் நகரில், எனது அன்பான நண்பர் ஒருவருக்காகக் காத்திருந்தேன்.

ஆறு நாட்களுக்குப் பிறகு, சோவியத் படைகள் அந்தத் துயரமான நகருக்குள் நுழைந்தன. பல சிரமங்களையும் ஆபத்துகளையும் கடந்து, நான் ஆஸ்திரியாவின் லின்ஸ் எல்லையை அடைந்தேன். அங்கிருந்து வியன்னாவுக்குச் சென்றேன். அங்கே எனது அன்புக்குரியவரைச் சந்தித்தேன். பின்னர் நாங்கள் இருவரும் டான்யூப் நதியில் படகுப் பயணம் மேற்கொண்டோம்.

அந்தச் சமயத்தில் எனது மனம் அறிவார்ந்த உற்சாகத்தில் இருந்தது. மெல்க் நகரைச் சேர்ந்த அட்சோவின் துயரமான கதையை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். அந்தக் கதை என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டது. அதன் விளைவாக, ஒரே மூச்சில் அந்த நூலை மொழிபெயர்த்து முடித்தேன் என்று சொல்லலாம்.

அதற்காக, பாரிஸில் உள்ள ஜோசப் கில்பர்ட் காகிதப் பொருள் கடையில் கிடைக்கும் பெரிய குறிப்பேடுகளைப் பயன்படுத்தினேன். குறிப்பாக, மை பேனாவைப் பயன்படுத்தி எழுதும்போது அந்தக் குறிப்பேடுகளில் எழுதுவது மிகவும் இனிமையாக இருக்கும்.

நான் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோதே, நாங்கள் மெல்க் நகருக்கு அருகில் வந்தடைந்தோம். ஆற்றின் வளைவுப் பகுதியில் உயரமாக அமைந்திருந்த அழகிய புனித மடாலயம் இன்றும் அங்கே கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக அது பலமுறை புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

வாசகர்கள் ஏற்கெனவே ஊகித்திருப்பார்கள். அந்த மடாலயத்தின் நூலகத்தில் அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தேடினேன். ஆனால் அதன் எந்தத் தடயமும் அங்கே கிடைக்கவில்லை.

சால்ஸ்பர்க் நகரை அடைவதற்கு முன்பு, மொண்ட்சீ ஏரிக்கரையில் இருந்த ஒரு சிறிய விடுதியில் ஒரு துயரமான இரவு நிகழ்ந்தது. என்னுடன் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தவர் திடீரென்று என்னைவிட்டுப் பிரிந்துவிட்டார். எங்களுடைய உறவு எதிர்பாராத விதமாகவும், முறையான முடிவின்றியும் முடிவுக்கு வந்ததால், அவர் அப்பே வாலே எழுதிய புத்தகத்தையும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார். அது வேண்டுமென்றே செய்த செயலல்ல.

இறுதியில், கையெழுத்துப் பிரதிகளைக் கொண்ட சில குறிப்பேடுகள் மட்டுமே என் கையில் எஞ்சின. என் இதயத்தில் ஒரு பெரிய வெறுமையும் உருவானது.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, பாரிஸில் இருந்தபோது, இந்த ஆய்வின் உண்மையான பின்னணியைக் கண்டுபிடிக்க முடிவு செய்தேன்.

பிரெஞ்சு நூலிலிருந்து நான் பெற்றிருந்த சில தகவல்களில், அதன் மூலநூல் பற்றிய குறிப்பு மிகவும் விரிவாகவும் துல்லியமாகவும் இருந்தது.

அந்த நூலின் பெயர்:

Vetera Analecta.

இது பழைய நூல்கள், கவிதைகள், கடிதங்கள், ஆவணங்கள், கல்லறைக் கல்வெட்டுகள் போன்ற பல்வேறு வகையான எழுத்துப் படைப்புகளின் தொகுப்பாகும். இதனை புனித பெனடிக்ட் துறவியர் அமைப்பைச் சேர்ந்த பாதிரியாரும் துறவியுமான ஜோன் மாபில்லோன் தொகுத்திருந்தார்.

அந்த நூலின் குறிப்பில் 1721 ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் வெளியிடப்பட்டதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

நான் உடனடியாக அந்த Vetera Analecta நூலை பாரிஸில் உள்ள பிப்ளியோதெக் சாங்த் ஜெனிவியேவ் (Bibliothèque Sainte-Geneviève) நூலகத்தில் கண்டுபிடித்தேன்.

ஆனால் எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. ஏனெனில் நான் கண்டுபிடித்த பதிப்பு, பிரெஞ்சு நூலில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த தகவல்களிலிருந்து இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களில் வேறுபட்டிருந்தது.

முதலாவது, பதிப்பகத்தின் பெயர் வேறுபட்டிருந்தது. அதில் மொந்தலான் (Montalant) என்ற பதிப்பகத்தின் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இரண்டாவது, வெளியீட்டு ஆண்டு இரண்டு ஆண்டுகள் மாறுபட்டிருந்தது.

அந்த நூலில் அட்சோ அல்லது அட்சன் ஆஃப் மெல்க் என்பவருடைய கையெழுத்துப் பிரதி எதுவும் இடம்பெறவில்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

அதில் சில பக்கங்கள் முதல் நடுத்தர அளவிலான பல பழைய எழுத்துப் படைப்புகளே தொகுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் வாலே மொழிபெயர்த்ததாகக் கூறிய அட்சோவின் கதை பல நூறு பக்கங்களைக் கொண்டதாக இருந்தது.

இதற்கிடையில், புகழ்பெற்ற இடைக்கால வரலாற்று அறிஞர்களையும் சந்தித்து ஆலோசனை செய்தேன். அவர்களில் எனக்கு மிகவும் அன்பானவரும் மறக்க முடியாதவருமான எத்தியென் கில்சன் (Étienne Gilson) அவர்களும் ஒருவர்.

ஆனால் நான் கண்டுபிடித்த சாங்த் ஜெனிவியேவ் நூலகப் பதிப்பைத் தவிர வேறு Vetera Analecta பதிப்பு எதுவும் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பின்னர், பாஸ்ஸி நகருக்கு அருகிலிருந்த ஆப் டி லா சோர்ஸ் மடாலயத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே எனது நண்பர் டொம் அர்னே லான்ஸ்டெட்டுடன் உரையாடினேன்.

அந்த உரையாடல் எனது சந்தேகத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

அந்த மடாலயத்தின் பெயரில் அப்பே வாலே என்பவர் எந்த நூலையும் வெளியிடவில்லை. உண்மையில், அந்தப் பெயரில் ஒரு பதிப்பகமே அங்கு இல்லை.

பிரெஞ்சு அறிஞர்கள் தங்களுடைய நூல்களுக்கான நம்பகமான நூற்பட்டியல் தகவல்களை வழங்குவதில் சில நேரங்களில் கவனக்குறைவாக இருப்பவர்கள். ஆனால் இந்தச் சம்பவம் அந்தக் கவனக்குறைவையும் தாண்டியதாக இருந்தது.

எனவே, நான் கண்டுபிடித்தது ஒரு போலியான ஆவணமாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கத் தொடங்கினேன்.

இதற்கிடையில், வாலேவின் புத்தகத்தையும் மீண்டும் பெற முடியவில்லை. குறைந்தபட்சம், அதை எடுத்துச் சென்றவரிடம் மீண்டும் கேட்பதற்குக்கூட எனக்குத் துணிவு ஏற்படவில்லை.

என்னிடம் எஞ்சியிருந்தவை சில குறிப்புகள் மட்டுமே. அந்தக் குறிப்புகளின் நம்பகத்தன்மையில்கூட எனக்குச் சந்தேகம் ஏற்படத் தொடங்கியது.

சில நேரங்களில், உடல் மிகவும் களைப்படைந்திருக்கும் தருணங்களிலும், மனம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இயங்கும் நேரங்களிலும், கடந்த காலத்தில் நாம் சந்தித்த மனிதர்களின் உருவங்கள் நம் கண்முன்னே தோன்றுகின்றன.

அந்த அனுபவங்களை நினைவுபடுத்திப் பார்க்கும்போது, அவை உண்மையில் நடந்தவையா அல்லது நான் கனவு கண்டேனா என்று எனக்கே சந்தேகம் ஏற்படுகிறது என்று ஒருவர் கூறியிருக்கிறார்.

பின்னர், அப்பே டி புக்குவாய் எழுதிய ஒரு சிறிய நூலைப் படித்தபோது, இன்னும் எழுதப்படாத புத்தகங்களைக்கூட மனிதர்கள் மனக்காட்சியாகக் காண முடியும் என்பதை அறிந்துகொண்டேன்.

அதற்குப் பிறகு எனது ஆய்வில் புதிய திருப்பம் ஒன்று ஏற்பட்டது.

1970 ஆம் ஆண்டு, நான் அர்ஜென்டினாவின் புவனஸ் அயர்ஸ் நகரில் இருந்தேன். கொரியெந்தெஸ் தெருவில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய பழைய புத்தகக் கடையில் புத்தகங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது, மிலோ தெமெஸ்வார் (Milo Temesvar) எழுதிய சதுரங்க விளையாட்டில் கண்ணாடிகளின் பயன்பாடு (On the Use of Mirrors in the Game of Chess) என்ற நூலின் ஸ்பானிஷ் மொழிபெயர்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

அந்த நூல் முதலில் ஜார்ஜிய மொழியில் 1934 ஆம் ஆண்டு திபிலிசியில் வெளியிடப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது. தற்போது அந்த மூலநூலைக் கண்டுபிடிப்பது இயலாத ஒன்றாகிவிட்டது.

அந்த நூலைப் படித்தபோது எனக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.

அதில் அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து ஏராளமான பகுதிகள் மேற்கோள்களாக இடம்பெற்றிருந்தன.

ஆனால் அவற்றின் ஆதாரம் வாலேவோ அல்லது மாபில்லோனோ அல்ல.

அதற்குப் பதிலாக, புகழ்பெற்ற பாதிரியார் அதனாசியஸ் கிர்ச்சர் (Athanasius Kircher) என்பவரின் நூல் ஒன்றைக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் அது அவருடைய எந்த நூல் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

நான் பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத ஓர் அறிஞர், கிர்ச்சர் தனது நூல்களில் அட்சோ ஆஃப் மெல்க் என்பவரைப் பற்றி ஒருபோதும் குறிப்பிடவில்லை என்று உறுதியாகக் கூறினார். அதற்காக அவர் தனது நினைவிலிருந்த நூற்பட்டியல் தகவல்களையும் எடுத்துக்காட்டினார்.

ஆனால் தெமெஸ்வாரின் நூல் என் கண்களுக்கு முன்னால் இருந்தது.

அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த சம்பவங்களும் வாலேவின் கையெழுத்துப் பிரதியில் இருந்த சம்பவங்களும் ஒன்றாகவே இருந்தன. குறிப்பாக, அந்த மடாலயத்தின் சிக்கலான புதிர்ப்பாதை பற்றிய விளக்கம் எந்தச் சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்கவில்லை.

இதிலிருந்து நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அட்சோவின் நினைவுக் குறிப்புகளும் அவர் விவரிக்கும் நிகழ்வுகளைப் போலவே பல மர்மங்களால் சூழப்பட்டிருக்கின்றன.

அந்த மர்மங்கள் நூலாசிரியர் யார் என்ற கேள்வியில் தொடங்கி, அந்த மடாலயம் எங்கே அமைந்திருந்தது என்ற கேள்வியில் முடிகின்றன.

அட்சோ தனது குறிப்புகளில் மடாலயம் அமைந்திருந்த இடத்தைப் பற்றி மிகவும் கவனமாகவும் பிடிவாதமாகவும் மௌனம் காக்கிறார்.

ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், அந்த மடாலயம் பொம்போசா மற்றும் காங்க் (Pomposa and Conques) ஆகிய இடங்களுக்கு இடைப்பட்ட ஏதோ ஒரு பகுதியில் இருந்திருக்கலாம் என்று ஊகிக்க முடிகிறது.

மேலும், பியெமோந்தே, லிகூரியா மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய பகுதிகளுக்கு இடையே அமைந்துள்ள அப்பெனின் மலைத்தொடரின் மத்தியப் பகுதியில் அந்த மடாலயச் சமூகம் வாழ்ந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது.

அந்தக் கதையில் விவரிக்கப்படும் நிகழ்வுகள் 1327 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தின் இறுதியில் நடைபெறுகின்றன.

ஆனால் அந்தக் கதையை அட்சோ எழுதிய காலம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

1327 ஆம் ஆண்டில் தான் ஒரு புதிய துறவியாக இருந்ததாகவும், தனது நினைவுக் குறிப்புகளை எழுதும் காலத்தில் மரணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவும் அட்சோ குறிப்பிடுகிறார்.

இதன் அடிப்படையில், அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதி பதினான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பத்தாண்டுகளிலோ அல்லது அதற்கு முந்தைய பத்தாண்டுகளிலோ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்று கணிக்க முடிகிறது.

நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு ஜெர்மானியத் துறவி லத்தீன் மொழியில் எழுதிய நூலை, பதினேழாம் நூற்றாண்டின் லத்தீன் பதிப்பிலிருந்து பிரெஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்த்து, பின்னர் நவீன கோதிக் பாணியிலான பிரெஞ்சு மொழி வடிவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான் இத்தாலிய மொழியில் மொழிபெயர்ப்பதை வெளியிடுவதற்கு அதிகமான காரணங்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

முதலில், நான் எந்த மொழிநடையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட இத்தாலிய மொழிநடையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. ஆனால் அதற்கு நியாயமான காரணம் இல்லை என்பதால் அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டேன்.

ஏனெனில் அட்சோ தனது நூலை லத்தீன் மொழியில்தான் எழுதியிருக்கிறார்.

மேலும், அந்த நூலின் முழுமையான உள்ளடக்கத்தையும் பார்க்கும்போது, அவருடைய அறிவும் பண்பாடும் அதைவிடப் பழமையான மரபிலிருந்து உருவானவை என்பது தெளிவாகிறது.

பல நூற்றாண்டுகளாக வளர்ந்த அறிவு, மொழிநடை, எழுத்துப் பழக்கங்கள் ஆகியவை இடைக்கால லத்தீன் இலக்கிய மரபில் ஒன்றிணைந்திருப்பதை அந்த நூல் காட்டுகிறது.

அட்சோ சிந்திப்பதும் எழுதுவதும் ஒரு துறவியைப் போலவே இருக்கிறது.

அவர் வட்டார மொழிகளின் வளர்ச்சியால் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைப் பெரிதாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர் கூறும் மடாலய நூலகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த பழைய நூல்களிலேயே அவரது அறிவுலகம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

திருச்சபையின் ஆரம்பகால அறிஞர்களின் எழுத்துகளும், இறையியல் மற்றும் தத்துவ ஆய்வுகளும் அவருடைய சிந்தனையை வடிவமைத்துள்ளன.

1327 ஆம் ஆண்டின் நிகழ்வுகள் மற்றும் மனிதர்களைப் பற்றிய குறிப்புகளைத் தவிர, அட்சோ பல இடங்களில் குழப்பத்துடனும் பிறர் கூறிய தகவல்களின் அடிப்படையிலும் செய்திகளைப் பதிவு செய்கிறார்.

அவருடைய மொழிநடையையும் அறிஞர்களின் மேற்கோள்களையும் கவனித்தால், இந்த நூல் பன்னிரண்டாம் அல்லது பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலேயே எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால், அட்சோவின் லத்தீன் மொழி நூலைத் தனது நவீன கோதிக் பிரெஞ்சு மொழிநடையில் மொழிபெயர்த்தபோது, வாலே பல மாற்றங்களைச் செய்திருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அவை மொழிநடை சார்ந்த மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல.

உதாரணமாக, கதாபாத்திரங்கள் சில இடங்களில் மூலிகைகளின் மருத்துவ மற்றும் பிற பண்புகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர்.

அவர்கள் குறிப்பிடும் தகவல்கள் ஆல்பர்ட்டஸ் மேக்னஸ் (Albertus Magnus) என்பவருக்குச் சொந்தமானதாகக் கருதப்படும் ரகசிய அறிவு நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

அந்த நூல் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பலமுறை திருத்தப்பட்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

அட்சோ அந்த நூலை அறிந்திருந்தார் என்பது உறுதி.

ஆனால் அவர் மேற்கோள் காட்டிய சில பகுதிகள், பராசெல்சஸ் (Paracelsus) என்பவரின் எழுத்துகளிலிருந்து நேரடியாக எடுத்தவை போலவும், டியூடர் காலத்தில் வெளியான ஆல்பர்ட்டஸ் நூல்களில் பின்னர் சேர்க்கப்பட்ட பகுதிகளைப் போலவும் இருக்கின்றன.

பின்னர் நான் அறிந்துகொண்ட மற்றொரு தகவல் என்னவென்றால், வாலே அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதியைப் படியெடுத்ததாகக் கூறப்படும் காலத்தில், பாரிஸில் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கிராண்ட் ஆல்பர்ட் மற்றும் பெட்டிட் ஆல்பர்ட் ஆகிய நூல்களின் பதிப்புகள் புழக்கத்தில் இருந்தன.

அந்தப் பதிப்புகள் இப்போது மிகவும் சிதைந்த நிலையில் உள்ளன.

எப்படியிருந்தாலும், அட்சோவுக்கும் அவர் பதிவு செய்த துறவிகளுக்கும் தெரிந்திருந்த மூலநூலில் பல்வேறு விளக்கக் குறிப்புகள், துணைக் குறிப்புகள் மற்றும் இணைப்புகள் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?

அத்தகைய குறிப்புகள் பின்னாளில் உருவான அறிவுத் தொகுப்புகளிலிருந்து சேர்க்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது அல்லவா?

இறுதியாக இன்னொரு கேள்வியும் எழுந்தது.

அப்பே வாலே மொழிபெயர்க்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்த சில பகுதிகளை நான் லத்தீன் மொழியிலேயே வைத்திருக்க வேண்டுமா?

அந்தக் காலத்தின் மொழிச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்காக அவர் அவற்றை மொழிபெயர்க்காமல் விட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றை அப்படியே வைத்திருப்பதற்கு எனக்கு எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லை. ஒருவேளை எனது மூலநூலுக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்ற தவறான எண்ணமே அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.

எனவே, தேவையற்ற பகுதிகளை நீக்கியிருக்கிறேன். அதே நேரத்தில் சிலவற்றை அப்படியே வைத்திருக்கவும் செய்திருக்கிறேன்.

பிரெஞ்சு கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தும்போது, சில மோசமான நாவலாசிரியர்கள் அவர்களிடம் "பார்ப்ளூ!" என்றும், "பெண்! ஆஹா! பெண்!" என்றும் பேச வைப்பதைப் போல, நானும் செய்துவிட்டேனோ என்று அஞ்சுகிறேன்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் பல சந்தேகங்களால் நிறைந்திருக்கிறேன்.

அட்சோ ஆஃப் மெல்க் என்பவரின் கையெழுத்துப் பிரதியை உண்மையான ஒன்றாகக் கருதி வாசகர்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்று நான் ஏன் முடிவு செய்தேன் என்பது எனக்கே தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அதை ஒரு அன்பின் வெளிப்பாடு என்று சொல்லலாம்.

அல்லது நீண்ட காலமாக என்னைத் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்துகொண்டிருந்த பல எண்ணங்களிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரு வழி என்றும் சொல்லலாம்.

இந்த நூலை நான் இன்றைய காலத்தின் அவசரத் தேவைகளைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் எழுதுகிறேன்.

அப்பே வாலே எழுதிய நூலை நான் முதன்முதலில் கண்டுபிடித்த காலத்தில், ஒரு பொதுவான கருத்து நிலவியது.

அதாவது, நிகழ்காலத்தைப் பற்றியே எழுத வேண்டும்; உலகத்தை மாற்றுவதற்கான நோக்கத்துடன் மட்டுமே இலக்கியம் படைக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அந்தக் கருத்து.

ஆனால் இப்போது பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டன.

எழுத்தாளன் தனது உயர்ந்த இலக்கிய மதிப்பை மீண்டும் உணர்ந்துகொண்டு, எழுதுவதற்காகவே எழுதலாம் என்ற சுதந்திரத்தைப் பெற்றிருக்கிறான்.

எனவே, வெறும் கதை சொல்லும் மகிழ்ச்சிக்காகவே அட்சோ ஆஃப் மெல்க் என்பவரின் கதையைச் சொல்ல நான் இப்போது சுதந்திரமாக உணர்கிறேன்.

அந்தக் கதை நமது காலத்திலிருந்து மிக மிகத் தொலைவில் இருப்பது எனக்கு ஆறுதலையும் நிம்மதியையும் அளிக்கிறது.

அறிவின் விழிப்புணர்வு, அதன் உறக்கத்தில் தோன்றிய அச்சங்களையும் அரக்கர்களையும் விரட்டியடித்துவிட்ட இந்தக் காலத்தில், இந்தக் கதை நமது நிகழ்காலத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாததாக இருக்கிறது.

இன்றைய நம்பிக்கைகளுக்கும் உறுதிப்பாடுகளுக்கும் முற்றிலும் அந்நியமான ஒரு காலத்தின் கதையாக அது இருக்கிறது.

ஏனெனில் இது அன்றாட வாழ்க்கையின் கவலைகளைப் பற்றிய கதை அல்ல. புத்தகங்களைப் பற்றிய கதை.

இந்தக் கதையை வாசிப்பது, தாமஸ் ஆ கெம்பிஸ் (Thomas à Kempis) கூறிய புகழ்பெற்ற வாசகத்தை நினைவுகூரச் செய்கிறது.

அதன் பொருள்:

"எல்லாவற்றிலும் நான் அமைதியைத் தேடினேன். ஆனால் எங்கும் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒரு புத்தகத்துடன் ஓர் அமைதியான மூலையில் அமர்ந்திருந்தபோதுதான் அதை அடைந்தேன்."

1980 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 5

அடிக்குறிப்புகள்

1. Liber Aggregationis seu Liber Secretorum Alberti Magni – ஆல்பர்ட்டஸ் மேக்னஸின் ரகசிய அறிவு நூல். 1485 ஆம் ஆண்டு லண்டனில் வெளியிடப்பட்டது.

2.

* Les Admirables Secrets d’Albert le Grand – ஆல்பர்ட் தி கிராண்டின் வியக்கத்தக்க ரகசியங்கள். 1775 ஆம் ஆண்டு லியோன் நகரில் வெளியிடப்பட்டது.

* Secrets merveilleux de la magie naturelle et cabalistique du Petit Albert – இயற்கை மந்திரம் மற்றும் கபாலா தொடர்பான பெட்டிட் ஆல்பர்ட்டின் அற்புதமான ரகசியங்கள். 1729 ஆம் ஆண்டு லியோன் நகரில் வெளியிடப்பட்டது.

 குறிப்பு (NOTE)

அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதி ஏழு நாட்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு நாளும் கிறிஸ்தவத் துறவியர்களின் வழிபாட்டு நேரங்களின் அடிப்படையில் பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

மூன்றாம் நபர் பார்வையில் எழுதப்பட்டுள்ள துணைத் தலைப்புகள், ஒருவேளை வாலேவால் பின்னர் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவை வாசகர்கள் கதையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவுகின்றன. மேலும், அந்தக் காலகட்டத்தின் வட்டார மொழி இலக்கியங்களிலும் இத்தகைய தலைப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

எனவே, அவற்றை நீக்க வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை.

அட்சோ தனது நூலில் குறிப்பிடும் வழிபாட்டு நேரங்கள் எனக்குச் சில குழப்பங்களை ஏற்படுத்தின.

ஏனெனில் அந்த நேரங்களின் பொருள் இடத்திற்கு இடமும் பருவத்திற்கு பருவமும் மாறுபட்டது.

மேலும், பதினான்காம் நூற்றாண்டில் புனித பெனடிக்ட் தனது துறவியர் ஒழுங்கு விதிகளில் குறிப்பிட்டிருந்த வழிமுறைகள் அனைத்தும் மிகத் துல்லியமாகப் பின்பற்றப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

இருப்பினும், வாசகர்களின் வசதிக்காகப் பின்வரும் கால அட்டவணையை நம்பகமானதாகக் கருதுகிறேன்.

இந்த அட்டவணையின் சில பகுதிகள் அட்சோவின் நூலில் உள்ள தகவல்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை. மற்றவை புனித பெனடிக்டின் பழைய ஒழுங்கு விதிகளையும், எட்வார்ட் ஷ்னைடர் எழுதிய Les Heures bénédictines (1925) என்ற நூலில் காணப்படும் துறவியர் வாழ்க்கை விளக்கங்களையும் ஒப்பிட்டு உருவாக்கப்பட்டவை.

ரோஜாவின் பெயர் 2

உம்பெர்டோ ஈகோ – ரோஜாவின் பெயர்

(Umberto Eco – The Name of the Rose)

முன்னுரை (PROLOGUE)

ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை கடவுளோடு இருந்தது. அந்த வார்த்தையே கடவுளாகவும் இருந்தது. அது ஆதியிலேயே கடவுளோடு இருந்தது. மாறாத இந்த நிகழ்வை ஒவ்வொரு நாளும் பணிவோடும் பக்தியோடும் பாடி நினைவுகூர்வதே ஒவ்வொரு உண்மையான துறவியின் கடமையாகும். ஏனெனில் அதன் உண்மைத்தன்மையை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

ஆனால் இப்போது நாம் ஒரு மங்கலான கண்ணாடியின் வழியாகத்தான் உண்மையைக் காண்கிறோம். அந்த உண்மை அனைவருக்கும் நேருக்கு நேர் வெளிப்படுத்தப்படும் நாளுக்கு முன்பாக, உலகின் தவறுகளுக்கு இடையில் அதன் சில பகுதிகளை மட்டுமே நம்மால் காண முடிகிறது. அந்தப் பகுதிகளும் துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தெளிவற்றவையாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாகவும் இருக்கின்றன. எனவே, அவை நமக்குப் புரியாதவையாகத் தோன்றினாலும், தீமையை நோக்கமாகக் கொண்ட சக்திகளுடன் கலந்துவிட்டவை போலத் தெரிந்தாலும், அவற்றில் மறைந்திருக்கும் உண்மையின் அடையாளங்களை நாம் பொறுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பாவியான மனிதனாகிய எனது வாழ்க்கை இப்போது முடிவை நெருங்கிவிட்டது. எனது தலைமுடி வெண்மையாகிவிட்டது. உலகம் முதுமையடைவதைப் போல நானும் முதுமையடைந்துவிட்டேன். அமைதியும் வெறுமையும் நிறைந்த இறைவனின் எல்லையற்ற ஆழத்தில் நான் மறைந்து போகும் நாளுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். தேவதூதர்களின் அறிவொளியில் பங்குகொள்ளும் அந்த நாளை எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்.

இப்போது எனது கனமான, நோயுற்ற உடலுடன், எனக்கு மிகவும் பிரியமான மெல்க் மடாலயத்தின் இந்தச் சிறிய அறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறேன். எனது இளமைக்காலத்தில் நான் நேரடியாகக் கண்ட அற்புதமானதும் பயங்கரமானதுமான நிகழ்வுகளை இந்தப் பத்திரத்தில் பதிவு செய்யத் தயாராகிறேன்.

நான் பார்த்தவற்றையும் கேட்டவற்றையும் அப்படியே எழுதுகிறேன். அவற்றுக்குப் பின்னால் ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கம் அல்லது திட்டம் இருந்ததாகக் கூற நான் முயற்சிக்கவில்லை. எனக்குப் பிறகு வரப்போகிறவர்களுக்கு (அதற்குள் அந்திக்கிறிஸ்து உலகிற்கு வந்துவிடாமல் இருந்தால்) சில அடையாளங்களின் அடையாளங்களை விட்டுச் செல்லவே விரும்புகிறேன். அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் அவர்கள் ஈடுபடட்டும்.

1327 ஆம் ஆண்டு இறுதிப் பகுதியில், அந்த மடாலயத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களுக்கு நான் ஒரு தெளிவான சாட்சியாக இருக்க இறைவன் எனக்கு அருள் புரியட்டும். அந்த மடாலயத்தின் பெயரை இப்போது குறிப்பிடாமல் இருப்பதே சரியானதும் இறையச்சம் நிறைந்ததுமான செயலாகும்.

அந்தக் காலத்தில் பேரரசர் லூயிஸ் இத்தாலிக்குள் நுழைந்தார். புனித ரோமப் பேரரசின் கண்ணியத்தையும் அதிகாரத்தையும் மீண்டும் நிலைநாட்டுவதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது. இது இறைவனின் திட்டத்தின்படி நிகழ்வதாகவும், அவிக்னானில் அமர்ந்து திருத்தூதரின் புனிதப் பெயருக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்திய தீய ஆக்கிரமிப்பாளரையும், மத அதிகாரத்தைப் பணத்திற்காக விற்றவரையும், மதவிரோதியையும் தோற்கடிப்பதற்கான முயற்சியாகவும் கருதப்பட்டது. நான் குறிப்பிடுவது, இறையற்றவர்கள் போற்றிய இருபத்திரண்டாம் ஜான் என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்ட காஹோர்ஸைச் சேர்ந்த ஜாக் என்பவரைப் பற்றித்தான்.

நான் இந்த நிகழ்வுகளில் நேரடியாகப் பங்குகொண்டவன். அவற்றை மேலும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதற்காக, அந்த நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதிகளில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது என்பதை நினைவுபடுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அப்போது நான் வாழ்ந்து அனுபவித்தவற்றின் அடிப்படையிலும், பின்னர் பிறரிடமிருந்து கேட்ட கதைகளின் அடிப்படையிலும் இவற்றை நினைவுகூர்கிறேன். பல நிகழ்வுகள் ஒன்றோடொன்று குழப்பமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதால், அவற்றை எனது நினைவாற்றல் சரியாகத் தொடர்புபடுத்துமா என்பது எனக்கே தெரியவில்லை.

அந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஐந்தாம் கிளமெண்ட் போப் திருத்தூதர் இருக்கையை ரோமிலிருந்து அவிக்னான் நகருக்கு மாற்றினார். இதனால் ரோம் நகரம் அங்கிருந்த உள்ளூர் அதிகாரிகளின் பேராசைக்கும் ஆதிக்கப் போட்டிகளுக்கும் இரையாகியது.

படிப்படியாக, கிறிஸ்தவ உலகின் புனித நகரமாகக் கருதப்பட்ட ரோம், ஒரு கேளிக்கை அரங்கமாகவும் விபச்சார விடுதியாகவும் மாறியது. அதன் தலைவர்களுக்கிடையே அதிகாரப் போட்டிகள் தீவிரமடைந்தன. அது குடியரசு என்று அழைக்கப்பட்டாலும் உண்மையில் குடியரசாக இருக்கவில்லை. ஆயுதம் ஏந்திய குழுக்களின் தாக்குதல்களுக்கும் வன்முறைகளுக்கும் கொள்ளைகளுக்கும் அந்த நகரம் ஆளானது.

மதகுருமார்கள், அரசின் சட்ட அதிகாரத்திலிருந்து தப்பித்துக்கொண்டு, குற்றவாளிகளின் குழுக்களுக்குத் தலைமை தாங்கினர். மத உடைகளை அணிந்துகொண்டு கையில் வாளுடன் அலைந்த அவர்கள், சட்டங்களை மீறி, தீய செயல்களையும் சட்டவிரோத வணிகங்களையும் ஒழுங்கமைத்தனர்.

இத்தகைய சூழலில், உலகின் தலைநகரம் என்று அழைக்கப்பட்ட ரோம் மீண்டும் ஒரு பேரரசரின் இலக்காக மாறாமல் இருக்க முடியுமா? புனித ரோமப் பேரரசின் கிரீடத்தைச் சூடிக்கொண்டு, சீசர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்த உலகியல் அதிகாரத்தின் கண்ணியத்தை மீட்டெடுக்க விரும்பிய ஒருவருக்கு ரோம் மீண்டும் இலக்காக மாறுவது இயல்பானதுதானே?

இதன் விளைவாக, 1314 ஆம் ஆண்டு பிராங்க்பர்ட் நகரில் ஐந்து ஜெர்மானிய இளவரசர்கள் கூடி, பவேரியாவைச் சேர்ந்த லூயிஸை பேரரசின் உச்ச அதிகாரியாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஆனால் அதே நாளில், மெய்ன் நதியின் மறுகரையில், ரைன் பகுதியின் பாலட்டின் பிரபுவும் கொலோன் பேராயரும் ஆஸ்திரியாவின் பிரெடெரிக்கை அதே பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஒரே அரியணைக்கு இரண்டு பேரரசர்கள்; இரண்டு பேரரசர்களுக்கு ஒரே போப். உண்மையிலேயே இது மிகப்பெரிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்திய சூழ்நிலையாக இருந்தது.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவிக்னானில் புதிய போப் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் காஹோர்ஸைச் சேர்ந்த ஜாக். அப்போது அவருக்கு வயது எழுபத்திரண்டு. அவர் இருபத்திரண்டாம் ஜான் என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார். நீதியையும் நேர்மையையும் விரும்பும் எவருக்கும் அந்தப் பெயர் இப்போது வெறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இனிமேல் எந்தப் போப்பும் அந்தப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுக்காதபடி இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

அவர் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர். பிரான்ஸ் மன்னருக்கு மிகவும் விசுவாசமாக இருந்தார். அந்த ஊழல் நிறைந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் எப்போதும் தங்களுடைய மக்களின் நலனையே முன்னிலைப்படுத்துகிறார்கள். உலகம் முழுவதையும் தங்களுடைய ஆன்மிக இல்லமாகக் கருதும் மனப்பான்மை அவர்களிடம் இல்லை.

பிலிப் மன்னர் டெம்ப்ளர் வீரர்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுத்தபோது, ஜான் அவருக்கு ஆதரவாக இருந்தார். அந்த வீரர்கள் மிகக் கொடூரமான குற்றங்களைச் செய்ததாக மன்னர் குற்றம் சாட்டினார். அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் அநியாயமானவை என்றே நான் நம்புகிறேன். உண்மையில், அவர்களுடைய சொத்துக்களைக் கைப்பற்றுவதற்காக மன்னர் இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளை உருவாக்கியிருக்கலாம். அந்தத் துரோக மதகுருவின் ஆதரவும் இதற்கு இருந்தது.

1322 ஆம் ஆண்டு பவேரியாவின் லூயிஸ் தனது எதிரியான பிரெடெரிக்குடன் நடந்த போரில் வெற்றி பெற்றார்.

இரண்டு பேரரசர்கள் இருப்பதைக் காட்டிலும் ஒரே பேரரசர் இருப்பதையே அதிகமாக அஞ்சிய ஜான் போப், வெற்றி பெற்ற லூயிஸை மதத்திலிருந்து நீக்கினார். இதற்குப் பதிலடியாக, லூயிஸ் போப்பையே மதவிரோதி என்று குற்றம் சாட்டினார்.

அதே ஆண்டில் மற்றொரு முக்கியமான நிகழ்வும் நடைபெற்றது என்பதை நான் நினைவுகூர வேண்டும். பிரான்சிஸ்கன் துறவியர் அமைப்பின் பொதுக்குழு பெரூஜியா நகரில் கூடியது.

அந்த அமைப்பின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்த செசேனாவைச் சேர்ந்த மைக்கேல், ஆன்மிகப் பிரிவைச் சேர்ந்த துறவியர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டார். (அவர்களைப் பற்றி பின்னர் விரிவாகப் பேசுவேன்.)

அவர் கிறிஸ்துவும் அவரது சீடர்களும் முழுமையான வறுமையைக் கடைப்பிடித்தனர் என்பதை மதநம்பிக்கையின் ஓர் அடிப்படைக் கொள்கையாக அறிவித்தார். கிறிஸ்துவும் அவருடைய சீடர்களும் ஏதாவது ஒன்றை வைத்திருந்திருந்தாலும், அது நிரந்தரமான சொத்துரிமையாக இல்லாமல், பயன்படுத்துவதற்கான உரிமையாக மட்டுமே இருந்தது என்பதே அந்தக் கருத்து.

இந்தத் தீர்மானம் பிரான்சிஸ்கன் அமைப்பின் ஒழுக்கத்தையும் தூய்மையையும் பாதுகாப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட ஒரு சிறந்த முடிவாகும். ஆனால் அது போப்புக்கு மிகவும் பிடிக்கவில்லை.

ஏனெனில் இந்தக் கொள்கைக்குள் அவருடைய அதிகாரத்திற்கே ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஓர் அடிப்படைச் சிந்தனை மறைந்திருப்பதை அவர் உணர்ந்திருக்கலாம்.

திருச்சபையின் தலைவராக இருந்த அவர், ஆயர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பேரரசுக்கு இல்லை என்று கூறினார். அதற்கு மாறாக, பேரரசருக்கு அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கும் உரிமை போப்பின் அரியணைக்கே உண்டு என்று வலியுறுத்தினார்.

இந்தக் காரணங்களாலோ அல்லது வேறு காரணங்களாலோ, 1323 ஆம் ஆண்டு Cum inter nonnullos என்ற போப்பின் அதிகாரபூர்வ ஆணையின் மூலம் பிரான்சிஸ்கன் துறவியர்களின் கருத்துகளை ஜான் கண்டனம் செய்தார்.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான், போப்பின் எதிரிகளாக மாறிய பிரான்சிஸ்கன் துறவியர்கள் தனக்குச் சாத்தியமான கூட்டாளிகளாக இருக்கலாம் என்று லூயிஸ் கருதியிருக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் வறுமையை அவர்கள் வலியுறுத்தியதன் மூலம், பேரரசின் சார்பாக வாதிட்ட தத்துவ அறிஞர்களான பதுவாவைச் சேர்ந்த மார்சிலியஸ் மற்றும் ஜான் ஆஃப் ஜாண்டன் ஆகியோரின் கருத்துகளுக்கும் அவர்கள் ஒருவிதத்தில் வலுசேர்த்தனர்.

இறுதியாக, நான் இப்போது விவரிக்கப்போகும் நிகழ்வுகள் நடைபெறுவதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்பு, லூயிஸ் தோல்வியடைந்த பிரெடெரிக்குடன் ஓர் உடன்பாட்டுக்கு வந்தார். பின்னர் இத்தாலிக்குள் நுழைந்து மிலன் நகரில் பேரரசராக முடிசூட்டிக்கொண்டார்.

இதுதான் அப்போது நிலவிய அரசியல் மற்றும் மதச் சூழ்நிலை.

அந்தக் காலத்தில் நான் மெல்க் மடாலயத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த ஓர் இளம் பெனடிக்டைன் துறவிப் பயிற்சி மாணவனாக இருந்தேன். எனது தந்தை லூயிஸின் படையில் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் பேரரசரின் பிரபுக்களில் முக்கியமான ஒருவராகவும் இருந்தார்.

அவர் என்னை மடாலயத்தின் அமைதியான வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றார். இத்தாலியின் அதிசயங்களைக் காணவும், பேரரசர் ரோமில் முடிசூட்டப்படும்போது அங்கே இருக்கவும் என்னைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வது நல்லது என்று அவர் நினைத்தார்.

ஆனால் பீசா நகரத்தின் முற்றுகை அவரை இராணுவப் பணிகளில் முழுமையாக ஈடுபடுத்தியது.

நான் தனியாக விடப்பட்டேன். எனவே, ஓய்வு நேரத்தையும் அறிவைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தையும் பயன்படுத்தி, டஸ்கனி பகுதியின் பல்வேறு நகரங்களில் சுற்றித் திரிந்தேன்.

ஆனால் ஒழுங்கற்ற இந்தச் சுதந்திர வாழ்க்கை, ஆன்மிகச் சிந்தனையில் ஈடுபட வேண்டிய இளைஞனுக்கு ஏற்றதல்ல என்று எனது பெற்றோர் கருதினர்.

எனவே, என்னிடம் அன்பும் விருப்பமும் கொண்டிருந்த மார்சிலியஸின் ஆலோசனையின் பேரில், என்னை ஒரு அறிவார்ந்த பிரான்சிஸ்கன் துறவியின் வழிகாட்டுதலில் ஒப்படைக்க முடிவு செய்தனர்.

அந்தத் துறவியின் பெயர் பாஸ்கர்வில்லேவைச் சேர்ந்த சகோதரர் வில்லியம் (Brother William of Baskerville).

அவர் புகழ்பெற்ற நகரங்களுக்கும் பழமையான மடாலயங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்லும் ஒரு முக்கியமான பணியை மேற்கொள்ளத் தயாராக இருந்தார்.

இவ்வாறு நான் வில்லியத்தின் எழுத்தரராகவும் சீடராகவும் மாறினேன். அதற்காக நான் ஒருபோதும் வருந்தியதில்லை. ஏனெனில் அவருடன் இருந்தபோது, எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்காகப் பதிவு செய்யத் தகுதியான பல நிகழ்வுகளுக்கு நான் நேரடிச் சாட்சியாக இருந்தேன். இப்போது அவற்றைத்தான் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அப்போது சகோதரர் வில்லியம் எதைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. உண்மையைச் சொன்னால், இன்றுவரையிலும் அது எனக்குத் தெரியவில்லை. அவருக்கே அது முழுமையாகத் தெரிந்திருக்குமா என்பதும் எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறது.

ஏனெனில் அவர் உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற ஒரே விருப்பத்தால் உந்தப்பட்டிருந்தார். அதே நேரத்தில், எந்த ஒரு தருணத்திலும் தமக்குத் தென்படும் உண்மையே முழுமையான உண்மையாக இருக்க முடியாது என்ற சந்தேகத்தையும் அவர் எப்போதும் மனதில் கொண்டிருந்தார் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

அந்த ஆண்டுகளில், உலகியல் கடமைகள் அவருடைய விருப்பமான அறிவார்ந்த ஆய்வுகளிலிருந்து அவரைத் திசைதிருப்பியிருக்கலாம்.

வில்லியத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த பணியின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பது எங்கள் பயணத்தின்போது எனக்குத் தெரியவில்லை. அல்லது அவர் அதைப் பற்றி என்னிடம் ஒருபோதும் பேசவில்லை என்றும் சொல்லலாம்.

வழியில் நாங்கள் தங்கியிருந்த மடாலயங்களின் தலைமைத் துறவிகளுடன் அவர் பேசிய உரையாடல்களின் சில பகுதிகளை ஒட்டுக்கேட்டதன் மூலமாகவே, அவருடைய பணியின் தன்மை குறித்து எனக்கு ஓரளவு புரிதல் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அந்தப் பணியின் முழுமையான நோக்கத்தை நாங்கள் எங்கள் இலக்கை அடைந்த பிறகுதான் புரிந்துகொண்டேன். அதைப் பற்றி பின்னர் விரிவாகக் கூறுகிறேன்.

எங்களுடைய இலக்கு வடக்குப் பகுதியில் இருந்தது. ஆனால் எங்கள் பயணம் நேரான பாதையில் அமையவில்லை. வழியில் பல்வேறு மடாலயங்களில் தங்கினோம்.

எனவே, எங்களுடைய இறுதி இலக்கு கிழக்குப் பகுதியில் இருந்தபோதிலும், நாங்கள் மேற்குத் திசையில் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

பீசா நகரத்திலிருந்து புனித யாத்திரிகர்கள் சாண்டியாகோவுக்குச் செல்லும் பாதையை நோக்கி நீளும் மலைத்தொடர்களின் வழியாக எங்கள் பயணம் அமைந்தது.

அந்தப் பயணத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நாங்கள் தங்கினோம். அங்கே நடைபெற்ற பயங்கரமான சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்த இடத்தின் பெயரை இப்போது குறிப்பிட எனக்கு விருப்பமில்லை.

ஆனால் அங்கிருந்த ஆட்சியாளர்கள் பேரரசுக்கு விசுவாசமாக இருந்தனர். எங்கள் துறவியர் அமைப்பின் தலைமைத் துறவிகள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு, மதவிரோதியும் ஊழல் நிறைந்தவருமான போப்புக்கு எதிராக இருந்தனர்.

எங்கள் பயணம் பல்வேறு சிரமங்களுக்கிடையில் இரண்டு வாரங்கள் நீடித்தது. அந்தக் காலத்தில் எனது புதிய ஆசிரியரைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள எனக்குப் பல வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. இருப்பினும், அவரைப் பற்றி நான் போதுமான அளவு அறிந்துகொண்டேன் என்று இன்றும் சொல்ல முடியாது.

இனி வரும் பக்கங்களில் மனிதர்களின் தோற்றத்தைப் பற்றி அதிகமாக விவரிக்க நான் விரும்பவில்லை. சில நேரங்களில் அவர்களுடைய முகபாவனைகளும் உடல் அசைவுகளும் பேசாத ஒரு மொழியைப் போல அர்த்தமுள்ளவையாக இருந்தால் மட்டுமே அவற்றைக் குறிப்பிடுவேன்.

ஏனெனில் போயித்தியஸ் கூறியதைப் போல, வெளிப்புறத் தோற்றத்தைவிட நிலையற்றது வேறொன்றுமில்லை. அது இலையுதிர்காலம் வந்ததும் வாடிவிடும் மலர்களைப் போல மாறிவிடுகிறது.

இப்போது மடாலயத் தலைமைத் துறவி அபோவுக்கு கடுமையான பார்வையும் வெளிறிய கன்னங்களும் இருந்தன என்று நான் கூறுவதால் என்ன பயன்? இப்போது அவரும் அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் மண்ணாகிவிட்டனர். அவர்களுடைய உடல்களும் மண்ணின் நிறத்தைப் பெற்றுவிட்டன.

அவர்களுடைய ஆன்மாக்கள் மட்டும் அணையாத ஒளியில் பிரகாசித்துக்கொண்டிருக்க இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

ஆனால் வில்லியத்தைப் பற்றியாவது ஒருமுறை விரிவாக விவரிக்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில் அவருடைய தனித்துவமான உடலமைப்பும் தோற்றமும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன.

இளையவர்கள் தங்களைவிட வயதிலும் அறிவிலும் மூத்தவர்களுடன் நெருக்கமான பிணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொள்வது இயல்பானது. அது அவர்களுடைய பேச்சின் கவர்ச்சியாலும் அறிவின் கூர்மையாலும் மட்டுமல்ல; அவர்களுடைய உடலமைப்பின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தாலும் ஏற்படுகிறது.

ஒரு தந்தையின் உருவம் நமக்கு எவ்வளவு அன்பானதாக இருக்கிறதோ, அதுபோலவே அந்த மூத்தவரின் உருவமும் நமக்கு நெருக்கமானதாக மாறிவிடுகிறது. அவருடைய உடல் அசைவுகளையும் முகச்சுருக்கங்களையும் புன்னகையையும் நாம் கவனிக்கிறோம்.

இந்த அன்பில் எந்தவிதமான காம உணர்வும் கலந்திருக்காது. ஒருவேளை உடலின் மீதான அன்பின் மிகத் தூய்மையான வடிவம் இதுவாகத்தான் இருக்கலாம்.

முற்காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்கள் அழகானவர்களாகவும் வலிமையானவர்களாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால் இன்றைய மனிதர்கள் குழந்தைகளைப் போலவும் குள்ளமானவர்களைப் போலவும் மாறிவிட்டார்கள்.

இது உலகம் முதுமையடைந்து சீரழிந்து வருவதைக் காட்டும் பல அறிகுறிகளில் ஒன்று மட்டுமே.

இளைஞர்கள் இப்போது எதையும் கற்றுக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. கல்வி வீழ்ச்சியடைந்து வருகிறது. உலகம் முழுவதும் தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

பார்வையற்றவர்கள் மற்ற பார்வையற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டுகிறார்கள். இறுதியில் அவர்களையும் சேர்த்து படுகுழியில் தள்ளிவிடுகிறார்கள்.

பறவைகள் பறக்கக் கற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பே கூட்டைவிட்டு வெளியேறுகின்றன. கழுதை யாழ் இசைக்கிறது. மாடுகள் நடனமாடுகின்றன.

மரியாள் இனி தியான வாழ்க்கையை விரும்புவதில்லை. மார்த்தாள் செயல்பாட்டு வாழ்க்கையை விரும்புவதில்லை. லேயாள் குழந்தைப்பேறு இல்லாதவளாகிவிட்டாள். ராகேல் உடல் இச்சையில் நாட்டம் கொண்டவளாக மாறிவிட்டாள். கேட்டோ விபச்சார விடுதிகளுக்குச் செல்கிறான். லுக்ரேஷியஸ் பெண்ணாக மாறிவிட்டான்.

எல்லாமே தலைகீழாக மாறிவிட்டன.

அந்தக் காலத்தில் எனது ஆசிரியரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வத்தையும் சரியான பாதையில் செல்லும் உணர்வையும் நான் பெற்றேன். பாதை வளைந்து நெளிந்து சென்றாலும், சரியான வழி எது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் அந்த உணர்வு இன்றுவரை என்னிடம் இருக்கிறது. இதற்காக இறைவனுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.

அப்போது சகோதரர் வில்லியத்தின் தோற்றம், அவரைப் பார்ப்பதில் அதிக ஆர்வம் இல்லாதவர்களைக்கூட கவனிக்க வைக்கும் வகையில் இருந்தது.

அவர் சாதாரண மனிதர்களைவிட மிகவும் உயரமாக இருந்தார். அதே நேரத்தில் மிகவும் ஒல்லியாகவும் காணப்பட்டார். இதனால் அவர் உண்மையில் இருந்த உயரத்தைவிட இன்னும் உயரமாகத் தோன்றினார்.

அவருடைய கண்கள் கூர்மையானவை. எதையும் ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்க்கும் தன்மை கொண்டவை.

அவருடைய மூக்கு மெலிதாகவும் சற்று வளைந்தும் இருந்தது. அது எப்போதும் எதையோ தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதரின் தோற்றத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. ஆனால் சில நேரங்களில் அவர் சோம்பலாகவும் மந்தமாகவும் இருப்பார். அதைப் பற்றி பின்னர் கூறுகிறேன்.

அவருடைய தாடை உறுதியான மனநிலையைக் காட்டியது. நீண்ட முகத்தில் ஆங்காங்கே சிறுசிறு மச்சங்கள் காணப்பட்டன. அயர்லாந்துக்கும் நார்தம்பர்லாந்துக்கும் இடைப்பட்ட பகுதிகளில் பிறந்தவர்களிடம் நான் அடிக்கடி கண்ட தோற்றம் அது.

சில நேரங்களில் அவருடைய முகம் தயக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

பின்னர் நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன். அவரிடம் நான் முதலில் கண்ட தயக்கம் உண்மையில் தன்னம்பிக்கையின்மை அல்ல; அது அவருடைய ஆர்வத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தது.

ஆனால் அப்போது எனக்கு அந்த ஆர்வத்தின் உண்மையான பொருள் தெரியவில்லை. அதை நான் பேராசை கொண்ட மனத்தின் ஒரு உணர்ச்சியாகவே கருதினேன்.

அறிவார்ந்த மனம் இத்தகைய உணர்ச்சிகளுக்கு இடமளிக்கக்கூடாது என்றும், தொடக்கத்திலிருந்தே அறிந்துகொள்ளக்கூடிய உண்மையை மட்டுமே நாட வேண்டும் என்றும் நான் நினைத்திருந்தேன்.

அப்போது நான் ஓர் இளைஞன். முதலில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவருடைய காதுகளில் இருந்து வெளியே நீண்டிருந்த மஞ்சள் நிற முடிக்கற்றைகளும், அடர்த்தியான பொன்னிறப் புருவங்களும்தான்.

அவருக்கு அப்போது சுமார் ஐம்பது வயது இருந்திருக்கலாம். எனவே, அவர் ஏற்கெனவே முதியவராக இருந்தார். ஆனால் அவரது உடல் சோர்வின்றி இயங்கியது. பல நேரங்களில் என்னைவிடவும் அவர் அதிக சுறுசுறுப்புடன் இருந்தார்.

திடீரென்று ஒரு வேலையில் ஈடுபடும்போது அவருடைய ஆற்றல் அளவற்றதாகத் தோன்றியது.

ஆனால் சில நேரங்களில், நண்டு பின்னோக்கி நகர்வதைப் போல, அவர் சோர்வுற்ற தருணங்களில் செயல்பாடுகளிலிருந்து பின்வாங்கிவிடுவார்.

அப்போது எனது அறையில் இருந்த படுக்கையில் பல மணி நேரம் அசைவின்றிப் படுத்திருப்பார். மிகக் குறைவான சொற்களையே பேசுவார். அவருடைய முகத்தில் எந்தவிதமான உணர்ச்சியும் வெளிப்படாது.

அந்த நேரங்களில் அவருடைய கண்கள் வெறுமையாகவும் வேறெங்கோ கவனம் செலுத்துவது போலவும் இருக்கும்.

அவர் ஏதோ ஒரு மூலிகைப் பொருளைப் பயன்படுத்தி, மாயக்காட்சிகளைப் பார்க்கிறாரோ என்று நான் சந்தேகித்திருப்பேன். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கை முறையில் இருந்த கட்டுப்பாடும் எளிமையும் அந்த எண்ணத்தை நிராகரிக்கச் செய்தன.

இருப்பினும், எங்கள் பயணத்தின்போது அவர் சில நேரங்களில் புல்வெளியின் ஓரத்திலோ அல்லது காட்டின் நுழைவாயிலிலோ நின்று ஒரு குறிப்பிட்ட மூலிகையைப் பறிப்பதை நான் மறுக்க முடியாது.

எப்போதும் அதே மூலிகையைத்தான் அவர் பறித்தார் என்று நினைக்கிறேன்.

அதை ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் மென்று சாப்பிடுவார். அதில் சிலவற்றைத் தன்னுடன் வைத்திருப்பார். மிகுந்த மன அழுத்தம் ஏற்படும் நேரங்களில் அவற்றைச் சாப்பிடுவார். (அந்த மடாலயத்தில் எங்களுக்கு அத்தகைய மன அழுத்தம் நிறைந்த தருணங்கள் பல ஏற்பட்டன!)

ஒருமுறை அது என்ன மூலிகை என்று அவரிடம் கேட்டேன்.

அப்போது அவர் சிரித்துக்கொண்டே, நல்ல கிறிஸ்தவர்கள்கூட சில நேரங்களில் வேற்று மதத்தவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று கூறினார்.

அதை நானும் சுவைத்துப் பார்க்க விரும்புவதாகச் சொன்னபோது, அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

"ஒரு வயதான பிரான்சிஸ்கன் துறவிக்கு ஏற்ற மூலிகைகள், ஓர் இளம் பெனடிக்டைன் துறவிக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை."

நாங்கள் ஒன்றாக இருந்த காலத்தில் மிகவும் ஒழுங்கான வாழ்க்கையைப் பின்பற்றும் வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

மடாலயத்தில் இருந்தபோதுகூட இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து, பகலில் களைப்புடன் உறங்கினோம். புனித வழிபாடுகளிலும் நாங்கள் தொடர்ந்து கலந்துகொள்ளவில்லை.

ஆனால் பயணத்தின்போது அவர் கம்ப்ளைன் வழிபாட்டுக்குப் பிறகு அரிதாகவே விழித்திருப்பார். அவருடைய வாழ்க்கை முறை மிகவும் எளிமையானதாகவும் சிக்கனமானதாகவும் இருந்தது.

சில நேரங்களில் மடாலயத்தில் இருந்தபோதும், அவர் நாள் முழுவதும் காய்கறித் தோட்டத்தில் நடந்து சென்று செடிகளை ஆராய்வார். அவற்றை மரகதங்களையும் கிரிசோபிரேஸ் கற்களையும் பார்ப்பதைப் போல மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனிப்பார்.

அதேபோல், மடாலயத்தின் கருவூல அறைக்குச் சென்று, மரகதங்களும் கிரிசோபிரேஸ் கற்களும் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பெட்டியைப் பார்ப்பார். ஆனால் அதை ஒரு சாதாரண மூலிகைக் கூட்டத்தைப் பார்ப்பதைப் போலவே கவனிப்பார்.

வேறு சில நேரங்களில், நூலகத்தின் பெரிய அறையில் நாள் முழுவதும் அமர்ந்து கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். அவர் தனது மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமே அவற்றைப் படிப்பது போலத் தோன்றும்.

ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் மடாலயத்தைச் சுற்றிலும் கொடூரமாகக் கொலை செய்யப்பட்ட துறவியர்களின் சடலங்கள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தன.

ஒருநாள், எந்தவிதமான குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இல்லாதவர் போல, மலர்த் தோட்டத்தில் அவர் நடந்துகொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்.

தனது செயல்களுக்கு இறைவனிடம் எந்தக் கணக்கும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை என்பதுபோல அவர் நடந்துகொண்டிருந்தார்.

எனது துறவியர் அமைப்பில், நேரத்தை இவ்வாறு செலவிடக் கூடாது என்றுதான் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தார்கள். எனவே, அதைப் பற்றி அவரிடம் கூறினேன்.

அதற்கு அவர், "இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அழகு என்பது பல்வேறு தன்மைகள் ஒன்றிணைவதில் மட்டுமல்ல; அந்தப் பல்வேறு தன்மைகளுக்குள் ஓர் ஒற்றுமை நிலவுவதிலும்தான் இருக்கிறது" என்று பதிலளித்தார்.

அப்போது அது சாதாரணமான அறிவால் கூறப்பட்ட ஒரு பதிலாகவே எனக்குத் தோன்றியது.

ஆனால் பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டேன். அவருடைய நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் பல விஷயங்களை விளக்கும்போது, பகுத்தறிவின் ஒளிக்கு மிகக் குறைந்த இடமே இருப்பதுபோலத் தோன்றும் வகையில் அவற்றை விளக்குவார்கள்.

மடாலயத்தில் நாங்கள் இருந்த காலத்தில், வில்லியத்தின் கைகளில் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு பொருள் படிந்திருக்கும்.

சில நேரங்களில் புத்தகங்களின் தூசி. சில நேரங்களில் புதிதாக வரையப்பட்ட புத்தக அலங்காரங்களின் தங்க நிறப் பொடிகள். வேறு சில நேரங்களில் செவெரினஸின் மருத்துவ அறையில் அவர் தொட்ட மஞ்சள் நிறப் பொருட்கள்.

அவர் தனது கைகளின் உதவியின்றி சிந்திக்கவே முடியாதவர் போலத் தோன்றினார்.

அந்தக் காலத்தில், இத்தகைய பழக்கம் ஒரு கைவினைத் தொழிலாளிக்குத்தான் பொருத்தமானது என்று நான் நினைத்தேன்.

ஆனால் அவர் எவ்வளவு மென்மையான பொருட்களைக் கையாண்டாலும், அவருடைய தொடுதல் மிகவும் நுட்பமானதாக இருந்தது.

புதிதாக அலங்கரிக்கப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளாக இருந்தாலும், காலத்தால் பழுதடைந்து புளிப்பில்லாத ரொட்டியைப் போல எளிதில் உடைந்துவிடக்கூடிய பழைய பக்கங்களாக இருந்தாலும், அவற்றை அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் கையாண்டார்.

தனது இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தும்போதும் இதே நுட்பமான திறமையைத்தான் வெளிப்படுத்தினார்.

உண்மையில், இந்த விசித்திரமான மனிதர் தனது பையில் நான் இதுவரை பார்த்திராத சில கருவிகளை எடுத்துச் சென்றார். அவற்றை அவர் அற்புதமான இயந்திரங்கள் என்று அழைத்தார்.

இயந்திரங்கள் என்பது மனிதக் கலையின் விளைவாக உருவாகின்றன. கலை என்பது இயற்கையைப் பின்பற்றுகிறது. ஆனால் இயந்திரங்கள் இயற்கையின் வெளிப்புற வடிவங்களை மட்டும் மீண்டும் உருவாக்குவதில்லை; இயற்கை செயல்படும் முறையையே அவை மீண்டும் உருவாக்குகின்றன என்று அவர் விளக்கினார்.

இவ்வாறு அவர் கடிகாரம், வானியல் அளவுமானி (Astrolabe), காந்தம் ஆகியவற்றின் அற்புதங்களைப் பற்றி எனக்கு விளக்கினார்.

ஆனால் ஆரம்பத்தில் அவை அனைத்தும் சூனியத்தின் விளைவுகளாக இருக்கலாம் என்று நான் அஞ்சினேன்.

சில தெளிவான இரவுகளில், அவர் கையில் விசித்திரமான முக்கோண வடிவக் கருவியை வைத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களை ஆராய்ந்துகொண்டிருப்பார். அப்போது நான் உறங்குவது போல நடித்துக்கொள்வேன்.

இத்தாலியிலும் எனது சொந்த நாட்டிலும் நான் சந்தித்த பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் மிகவும் எளிமையானவர்கள். அவர்களில் பலருக்கு எழுதப் படிக்கக்கூடத் தெரியாது.

ஆனால் வில்லியத்தின் அறிவாற்றலைப் பார்த்து நான் வியப்படைந்தேன். எனது வியப்பை அவரிடம் வெளிப்படுத்தினேன்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே, தனது தீவைச் சேர்ந்த பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் வேறுவிதமானவர்கள் என்று கூறினார்.

"நான் எனது ஆசிரியராக மதிக்கும் ரோஜர் பேக்கன், இயந்திரங்களைப் பற்றிய அறிவியலும் இயற்கையானதும் ஆரோக்கியமானதுமான மந்திரமாகும் என்று கற்பிக்கிறார். ஒருநாள் இறைவனின் திட்டத்திற்குள் இந்த இயந்திர அறிவியலும் முழுமையாக இடம்பெறும்.

இயற்கையின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி, கப்பல்களை இயக்குவதற்கான புதிய கருவிகளை உருவாக்க முடியும். அப்போது ஒரே ஒரு மனிதர் அவற்றை இயக்கினாலே போதும். அவை பாய்மரங்களாலும் துடுப்புகளாலும் இயக்கப்படும் கப்பல்களைவிட மிக வேகமாகச் செல்லும்.

தானாகவே இயங்கக்கூடிய வாகனங்களும் உருவாக்கப்படும்.

பறக்கும் இயந்திரங்களும் உருவாக்கப்படும். அவற்றில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதன் ஒரு கருவியைத் திருப்புவதன் மூலம் பறவையைப் போல செயற்கையான இறக்கைகளை அசைத்து வானில் பறக்க முடியும்.

மிகச் சிறிய கருவிகளால் மிகப்பெரிய எடைகளைக்கூடத் தூக்க முடியும். கடலின் அடிப்பகுதியில் பயணம் செய்யக்கூடிய வாகனங்களும் உருவாக்கப்படும்."

அந்த இயந்திரங்கள் எங்கே இருக்கின்றன என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன்.

அதற்கு அவர், அவற்றில் சில பழங்காலத்திலேயே உருவாக்கப்பட்டுவிட்டன என்றும், சில நம்முடைய காலத்தில்கூட உருவாக்கப்பட்டுள்ளன என்றும் கூறினார்.

"ஆனால் பறக்கும் இயந்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அதை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை. அதைப் பார்த்ததாகக் கூறும் ஒருவரையும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அதைப் பற்றி சிந்தித்து வடிவமைத்துள்ள ஓர் அறிவாளியை நான் அறிவேன்.

நதிகளின் குறுக்கே தூண்களோ வேறு எந்த ஆதரவோ இல்லாமல் பாலங்களைக் கட்ட முடியும். இதுவரை யாரும் கேள்விப்படாத பல இயந்திரங்களையும் உருவாக்க முடியும்.

இத்தகைய இயந்திரங்கள் இப்போது இல்லை என்பதற்காக நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. அவை எதிர்காலத்தில் உருவாகாது என்று அதற்கு அர்த்தமில்லை.

இயற்கையின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி அவற்றை உருவாக்க இறைவன் விரும்புகிறார் என்று நான் நம்புகிறேன். நிச்சயமாக அவை ஏற்கெனவே இறைவனின் சிந்தனையில் இருக்கின்றன.

எனது நண்பரான ஆக்ஹமின் வில்லியம் இதுபோன்ற கருத்துகளை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும், நான் இதைச் சொல்கிறேன்.

இறைவனின் இயல்பை நம்மால் முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியாது என்பதற்காகவே, அவருடைய ஆற்றலுக்கு நாம் எந்த எல்லையையும் விதிக்க முடியாது."

அவர் கூறிய முரண்பாடான கருத்துகள் இவை மட்டுமல்ல.

இப்போது நான் முதுமையடைந்து, அன்றைய காலத்தைவிட அதிக அறிவைப் பெற்றிருந்தாலும், ஆக்ஹமின் வில்லியத்தை நண்பராக மதித்த அதே நேரத்தில், ரோஜர் பேக்கனின் கருத்துகளையும் அவர் எவ்வாறு உறுதியாக நம்பினார் என்பதை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

இருப்பினும், அந்த இருண்ட காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு அறிவாளி, ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட பல கருத்துகளையும் ஒரே நேரத்தில் நம்ப வேண்டியிருந்தது என்பது உண்மைதான்.

இவ்வாறு சகோதரர் வில்லியத்தைப் பற்றி நான் சில விஷயங்களைப் பொருள் தெளிவின்றிக் கூறியிருக்கலாம். அவரைப் பற்றி அப்போது எனக்குள் உருவான சிதறிய எண்ணங்களைத் தொடக்கத்திலேயே ஒன்றாகத் தொகுத்துச் சொல்லவே நான் முயன்றேன்.

அவர் உண்மையில் யார்? அவர் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்?

எனது அன்பான வாசகரே, மடாலயத்தில் நாங்கள் கழித்த அந்த நாட்களில் அவர் செய்த செயல்களைப் பார்த்தால், இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நீங்களே இன்னும் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நான் உங்களுக்கு ஒரு முழுமையான திட்டமிட்ட கதையை வழங்குவதாக உறுதியளிக்கவில்லை. மாறாக, அற்புதமானதும் பயங்கரமானதுமான சில நிகழ்வுகளின் கதையையே சொல்லப்போகிறேன்.

இவ்வாறு எனது ஆசிரியரை நாளுக்கு நாள் நன்கு அறிந்துகொண்டேன். எங்கள் நீண்ட பயணத்தின் பல மணி நேரங்களை நீண்ட உரையாடல்களில் செலவிட்டோம். பொருத்தமான இடங்களில் அந்த உரையாடல்களையும் இந்தக் கதையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பதிவு செய்வேன்.

இறுதியாக, அந்த மடாலயம் அமைந்திருந்த மலையின் அடிவாரத்தை நாங்கள் வந்தடைந்தோம்.

அந்த மடாலயத்தை நோக்கி எங்கள் கதை இப்போது நகர வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.

அந்த நாட்களில் நாங்கள் எவ்வாறு அந்த மடாலயத்தை நெருங்கினோமோ, அதேபோல இப்போது எனது கதையும் அதை நெருங்குகிறது.

அங்கே நிகழ்ந்தவற்றை எழுதுவதற்காக எனது கையை உயர்த்தும்போது, அது நடுங்காமல் உறுதியாக இருக்க இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

Friday, August 16, 2024

"டைட்டானிக்" திரைப்படம் ஒரு மார்க்சிய விமர்சனம்.

"டைட்டானிக்" திரைப்படம் ஒரு மார்க்சிய விமர்சனம்.

தமிழ் சூழலில் மார்க்சிய இலக்கிய விமர்சனம் என்ற துறை வளர முடியாமல் போனது. மார்க்சிய விமர்சனம் என்ற பெயரில்  ஆழமற்ற விமர்சன போக்குகளை அதிகம் முன்னிறுத்தி வருகின்றனர். இந்த சூழலில் திரைப்படத்தை எப்படி மார்க்சிய நோக்கில் விமர்சனம் செய்வது என்பதை இந்த கட்டுரையை மிகத் தெளிவாக முன்வைக்கிறது.

"டைட்டானிக்" திரைப்படத்தின் மீதான மார்க்சிய விமர்சனம், படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்ட வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை மையமாகக் கொண்டது.  முதல் வகுப்பு பயணிகளின் ஆடம்பரமான தங்குமிடங்களுக்கும் மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளின் நெரிசலான இருப்புகளுக்கும் இடையே தெளிவான வேறுபாடுகளுடன், டைட்டானிக் கப்பலின் வகுப்பு படிநிலையை படம் தெளிவாக சித்தரிக்கிறது.

 ஏழைக் கலைஞரான ஜாக் மற்றும் ஒரு பணக்கார உயர்குடியினரான ரோஸ் ஆகியோருக்கு இடையேயான காதல், அந்தக் காலத்தின் இறுக்கமான வர்க்கக் கட்டமைப்புகளுக்கு சவால் விடும் வகையில், வர்க்க எல்லைகளைக் கடப்பதைக் குறிக்கிறது.  இருப்பினும், அவர்களின் உறவு அவர்களின் வாழ்க்கையை நிர்வகிக்கும் வர்க்க அடிப்படையிலான சலுகைகளையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.  முதல்-வகுப்புப் பயணிகளுக்கு லைஃப் படகுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது, அதே சமயம் மூன்றாம் வகுப்புப் பயணிகள் தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர் மற்றும் பொருளாதார சமத்துவமின்மையின் வாழ்க்கை மற்றும் இறப்பு விளைவுகளைக் காட்டுவதுடன், பெரும்பாலும் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளனர்.

 டைட்டானிக் கப்பலின் கட்டுமானமும் இயக்கமும் முதலாளித்துவ லட்சியம் மற்றும் சுரண்டலின் விளைபொருளாகவே பார்க்கப்படுகிறது.  கப்பலின் வடிவமைப்பு செல்வந்தர்களுக்கான ஆடம்பரத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது, அதே நேரத்தில் பாதுகாப்பை சமரசம் செய்கிறது, இது இலாப உந்துதல் நோக்கங்களின் ஆபத்துகளை பிரதிபலிக்கிறது.  முதலாளித்துவ அமைப்பில் உள்ளார்ந்த சுரண்டலைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், குறைந்த ஊதியம் மற்றும் அதிக வேலை செய்த தொழிலாளர்களால் டைட்டானிக் கட்டப்பட்டதால், அக்கால தொழிலாளர் நிலைமைகளையும் படம் தொடுகிறது.

 பயணிகளின் பொருளாதார நிலையை அடிப்படையாக வைத்து நடத்தப்படும் விதம் மனித வாழ்வின் பண்டமாக்கப்பட்டதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  செல்வந்தர்கள் ஏழைகளை விட உயர்வாக மதிக்கப்படுகிறார்கள், அவர்கள் செலவழிக்கக்கூடியவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.  செல்வம் மற்றும் சலுகைகள் கொண்ட ரோஸின் வாழ்க்கையில் அதிருப்தி மற்றும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கான அவரது விருப்பம், முதலாளித்துவ சமூகத்தின் வெறுமையை விமர்சிக்கின்றது.  முதலாளித்துவத்தின் அடக்குமுறை மற்றும் கட்டுப்படுத்தும் தன்மையை உள்ளடக்கிய கால் உடனான அவரது நிச்சயதார்த்தம் இந்த விமர்சனத்தை மேலும் வலியுறுத்துகிறது.

 சித்தாந்தத்தின் மூலம் ஆளும் வர்க்கம் எவ்வாறு கட்டுப்பாட்டைப் பேணுகிறது என்பதை படம் சித்தரிக்கிறது.  பாட்டாளி வர்க்கம் எவ்வாறு உள்வாங்கி, அவர்களது ஒடுக்குமுறையை ஏற்றுக்கொள்வது என்பதைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், மூன்றாம் வகுப்புப் பயணிகள் பெரும்பாலும் தங்கள் தலை விதியை நொந்து கொள்கின்றனர்.  ஆகவே, "டைட்டானிக்" பற்றிய மார்க்சிய விமர்சனமானது, வர்க்க மோதல், பொருளாதார சமத்துவமின்மை மற்றும் முதலாளித்துவ அமைப்பின் உள்ளார்ந்த அநீதிகளை படத்தின் சித்தரிப்பை வலியுறுத்தும்.  கப்பலின் சோகமான மூழ்கடிப்பு, வர்க்கத்தால் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் நீடிக்க முடியாத மற்றும் அழிவுகரமான தன்மைக்கு ஒரு உருவகமாக செயல்படுகிறது.

"டைட்டானிக்" திரைப்படத்தில் வர்க்கப் படிநிலையின் சித்தரிப்பு, செல்வந்த உயரடுக்கு மற்றும் கீழ் வர்க்கங்களுக்கு இடையே உள்ள கூர்மையான பிளவுகளை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டும் ஒரு மையக் கருப்பொருளாகும்.

 முதல் வகுப்பு பயணிகள் செழுமையான அறைகள், சிறந்த உணவு மற்றும் ஆடம்பரமான வசதிகளை அனுபவிக்கின்றனர்.  பிரமாண்டமான படிக்கட்டுகள் மற்றும் நேர்த்தியான சாப்பாட்டு அறைகள் உட்பட முதல் வகுப்பு பகுதிகளின் பிரமாண்டம், உயர் வகுப்பினரின் சலுகை மற்றும் செல்வத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  அவர்கள் ஒரே மாதிரியான சமூக நிலைப்பாட்டைக் கொண்ட மற்றவர்களுடன் மட்டுமே பழகுகிறார்கள், வர்க்கப் படிநிலையின் கடுமையான எல்லைகளை வலுப்படுத்துகிறார்கள்.  கப்பலின் கேப்டன் மற்றும் அதிகாரிகளுக்கான அணுகலுடன் அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க சக்தியையும் செல்வாக்கையும் கொண்டுள்ளனர், மேலும் சிறப்பு சிகிச்சைக்கு கட்டளையிட முடியும்.

 இதற்கு முற்றிலும் மாறாக, மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகள் நெரிசலான மற்றும் அடிப்படை நிலைமைகளில் வாழ்கின்றனர், சிறிய மற்றும் பகிரப்பட்ட அறைகள் ஆடம்பரமும் தனியுரிமையும் இல்லை.  அவர்களுக்கு குறைந்த வாய்ப்புகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள் உள்ளன, குறைந்த வசதிகள் மற்றும் செயல்பாடுகளுடன் அவர்கள் நியமிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்.  டைட்டானிக் கப்பல் மூழ்கும் போது, ​​அவர்கள் உடல் ரீதியான தடைகள் மற்றும் பூட்டப்பட்ட கதவுகளை எதிர்கொள்கின்றனர், அவர்கள் லைஃப் படகுகளை அடைவதைத் தடுக்கிறார்கள், அமைப்பு ரீதியான சமத்துவமின்மை மற்றும் அவர்களின் வாழ்க்கையை புறக்கணிக்கிறார்கள்.

 மூன்றாம் வகுப்பு பயணியான ஜாக் மற்றும் முதல் வகுப்பு பயணியான ரோஸ் ஆகியோருக்கு இடையேயான உறவு, வகுப்பு எல்லைகளை கடப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது, அவர்களின் பின்னணியில் உள்ள அப்பட்டமான வேறுபாடுகள் மற்றும் அவர்களின் மாறுபட்ட சமூக நிலைகள் காரணமாக அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூக சவால்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  ரோஸின் தாயும் வருங்கால மனைவியும் ஜாக் உடனான அவரது உறவை ஏற்க மறுத்து, அவரைத் தாழ்ந்தவராகவும் தகுதியற்றவராகவும் பார்ப்பதுடன், தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு எதிராக உயர் வர்க்கத்தினர் கொண்டிருந்த தப்பெண்ணங்களை படம் சித்தரிக்கிறது.

 ரோஸ் தனது கட்டுப்பட்ட வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிக்க விரும்புவதும், காலுடனான அவளது நிச்சயதார்த்தமும் மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் அடக்குமுறை தன்மையை விமர்சிப்பதாகக் காணலாம்.  ஜாக் உடனான காதல் மற்றும் சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக அவளது சலுகை பெற்ற வாழ்க்கையை அவள் இறுதியில் நிராகரித்தது, அவளது சமூக வர்க்கத்தின் கட்டுப்பாடுகளில் இருந்து ஒரு முறிவைக் குறிக்கிறது.  வெளியேற்றும் செயல்பாட்டின் போது முதல் வகுப்பு பயணிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது, சமூக வர்க்கம் ஒருவரின் உயிர்வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகளை எவ்வாறு தீர்மானிக்க முடியும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது, தனிநபர்களின் பொருளாதார நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு மதிப்பிடும் சமூகத்தின் உள்ளார்ந்த அநீதிகளை விமர்சிக்கிறது.

 சுருக்கமாக சொன்னால், "டைட்டானிக்" சமூக சமத்துவமின்மை, சிறப்புரிமை மற்றும் கடுமையான வர்க்க கட்டமைப்புகளின் மனித விளைவுகள் ஆகியவற்றின் கருப்பொருள்களை ஆராய வர்க்க படிநிலையின் சித்தரிப்பைப் பயன்படுத்துகிறது.  முதல் வகுப்பு மற்றும் மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளின் மாறுபட்ட அனுபவங்கள், வகுப்புப் பிரிவுகளின் பரவலான மற்றும் பெரும்பாலும் கொடிய தாக்கத்தின் மீது ஒரு சக்திவாய்ந்த வர்ணனையாக செயல்படுகின்றன.

"டைட்டானிக்" இல் ஜாக் மற்றும் ரோஸின் உறவு வர்க்கப் பிரிவு, தனிப்பட்ட சுதந்திரம் மற்றும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளின் கருப்பொருள்களை ஆராய்வதற்கான ஒரு கடுமையான கதை சாதனமாக செயல்படுகிறது.  அவர்களின் மாறுபட்ட சமூக நிலைகள் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் கடுமையான வர்க்கப் பிளவுகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன, ஜாக் ஒரு ஏழை கலைஞராகவும், ரோஸ் ஒரு செல்வந்த இளம் பெண்ணாகவும், கட்டுப்படுத்தும் பிரபுக்களுடன் நிச்சயதார்த்தம் செய்யப்பட்டார்.

 அவர்களின் உறவு சமூக விதிமுறைகள் மற்றும் அவர்களின் காலத்தின் எதிர்பார்ப்புகளை மீறுகிறது, இது சமூக பிளவுகளில் இணைப்பு மற்றும் புரிதலுக்கான திறனைக் குறிக்கிறது.  ரோஸ் தனது சலுகை பெற்ற வாழ்க்கை மற்றும் மேல் வர்க்கத்தின் அடக்குமுறை மற்றும் கட்டுப்படுத்தும் அம்சங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கால் உடனான நிச்சயதார்த்தத்தால் சிக்கிக் கொண்டதாக உணர்கிறாள்.  ஜாக் சுதந்திரம், சாகசம் மற்றும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளால் கட்டுப்படுத்தப்படாத வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கிறார், ரோஸை தனது சமூக அந்தஸ்து மற்றும் குடும்ப எதிர்பார்ப்புகளால் விதிக்கப்பட்ட தடைகளிலிருந்து விடுபட தூண்டுகிறார்.

 அவர்களின் காதல் ஒரு இலட்சியவாத மற்றும் கிட்டத்தட்ட விசித்திரக் கதையின் தரத்துடன் சித்தரிக்கப்படுகிறது, இது அவர்களின் அன்பின் தூய்மை மற்றும் தீவிரத்தை வலியுறுத்துகிறது.  இருப்பினும், இந்த இலட்சியவாதத்தை அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூக மற்றும் பொருளாதார பிளவுகளின் கடுமையான உண்மைகளுடன் படம் முரண்படுகிறது.  டைட்டானிக் மூழ்கும் பேரழிவு மற்றும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூக தப்பெண்ணங்கள் அவற்றின் மாறுபட்ட பின்னணியால் ஏற்படும் சவால்களை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

 டைட்டானிக் கப்பல் மூழ்கியது வர்க்க மோதலை முன்னணிக்குக் கொண்டுவருகிறது, சமூக சமத்துவமின்மையின் கொடிய விளைவுகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  ஜாக்கின் மரணம் அவர்களின் காதல் கதையின் சோகமான தன்மையை உறுதிப்படுத்தும் இறுதி தியாகமாக செயல்படுகிறது.  உண்மையான காதல் சமூக மற்றும் பொருளாதார எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்ற கருத்தை அவரது தியாகம் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது, ஆனால் குறைந்த சமூக வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் பெரும்பாலும் மிகப்பெரிய சுமைகளைச் சுமக்கிறார்கள் என்ற மிருகத்தனமான யதார்த்தத்தையும் இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

 ஜாக்கின் மரணத்திற்குப் பிறகு, ரோஸ் தனது கடைசிப் பெயரை ஏற்றுக்கொண்டு, தனது முந்தைய சமூக அந்தஸ்தின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறார்.  அவளுடைய மாற்றம் அவர்களின் உறவின் நீடித்த தாக்கத்தையும் அவர்களின் அன்பின் மூலம் அவள் கண்டறிந்த விடுதலையையும் குறிக்கிறது.  ஜாக் மற்றும் ரோஸ் இடையேயான உறவு, கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் பார்வையாளர்கள் இருவரிடமும் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது, இது சமூகப் பிளவுகளைக் குறைக்கும் காதலுக்கான சாத்தியக்கூறுகள் மற்றும் கடுமையான வர்க்க கட்டமைப்புகளின் தனிப்பட்ட செலவுகள் பற்றிய சக்திவாய்ந்த வர்ணனையாக செயல்படுகிறது.

"டைட்டானிக்" இல் வர்க்க அடிப்படையிலான சலுகைகளின் கருப்பொருள் முக்கியமாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது, சமூக நிலை வளங்கள், பாதுகாப்பு மற்றும் வாய்ப்புகளுக்கான அணுகலை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

 முதல் வகுப்பு பயணிகள், விசாலமான அறைகள், சிறந்த உணவு மற்றும் பிரத்யேகப் பகுதிகளான பிரத்யேகப் படிக்கட்டுகள், சாப்பாட்டு அறைகள் மற்றும் உலாவும் இடங்கள் உள்ளிட்ட ஆடம்பரமான தங்குமிடங்களை அனுபவிக்கின்றனர்.  இதற்கு நேர்மாறாக, மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகள் குறுகிய, அடிப்படை குடியிருப்புகளில் பகிரப்பட்ட வசதிகளுடன் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

 முதல்-வகுப்பு பயணிகள் முதன்மையாக அதே சமூக நிலைப்பாட்டை கொண்ட மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்கள், ஒரு பிரத்தியேகமான மற்றும் இன்சுலர் சூழலை பராமரிக்கிறார்கள்.  சமூக நிகழ்வுகள் மற்றும் கூட்டங்கள் அவர்களின் ரசனைகள் மற்றும் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, அவர்களின் சலுகை நிலையை வலுப்படுத்துகிறது.  முதல் வகுப்பு பயணிகள் மூன்றாம் வகுப்பில் இருப்பவர்களிடம் அடிக்கடி காட்டும் தப்பெண்ணத்தையும் வெறுப்பையும் படம் விளக்குகிறது.

 டைட்டானிக் மூழ்கும் போது, ​​வர்க்க அடிப்படையிலான சலுகைகள் வாழ்க்கை மற்றும் இறப்பு விஷயமாக மாறியது.  முதல்-வகுப்புப் பயணிகளுக்கு லைஃப் படகுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டு, உயிர் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.  குழு உறுப்பினர்கள் முதல் வகுப்பு பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு முதலில் உதவுகிறார்கள், மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகள் தாமதங்கள் மற்றும் தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.  மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகள், பூட்டிய வாயில்கள் போன்ற உடல் ரீதியான தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர், இது லைஃப் படகுகள் அமைந்துள்ள மேல் தளங்களை அடைவதைத் தடுக்கிறது.

 முதல்-வகுப்பு பயணிகள் கப்பல் பலகை முடிவுகளில் அதிக செல்வாக்கு செலுத்துகிறார்கள், தங்கள் செல்வத்தையும் அந்தஸ்தையும் பயன்படுத்தி சூழ்நிலைகளை தங்களுக்கு சாதகமாக மாற்றுகிறார்கள்.  முதல் வகுப்பு பயணிகளுக்கு கப்பலின் அதிகாரிகள் மற்றும் கேப்டனிடம் நேரடி அணுகல் உள்ளது, அதே சமயம் மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகள் தங்கள் நலன் தொடர்பான விஷயங்களில் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அல்லது குரல் கொடுக்கவில்லை.

 முதல்-வகுப்பு மற்றும் மூன்றாம்-வகுப்பு சூழல்களுடனான ரோஸின் தொடர்புகள் அவற்றுக்கிடையே உள்ள அப்பட்டமான வேறுபாடுகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.  மூன்றாம் வகுப்பில் ஜாக் மற்றும் அவனது நண்பர்களுடன் அவள் செலவழித்த நேரம், அங்கு அவள் உண்மையான மகிழ்ச்சியையும் சுதந்திரத்தையும் அனுபவிக்கிறாள், முதல் வகுப்பின் திணறடிக்கும், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழலுடன் முரண்படுகிறாள்.  முதல்-வகுப்பு மற்றும் மூன்றாம்-வகுப்பு பகுதிகளின் காட்சிப் பிரதிநிதித்துவம் ஏற்றத்தாழ்வுகளின் நிலையான நினைவூட்டலாக செயல்படுகிறது.

 "டைட்டானிக்கில்" வர்க்க அடிப்படையிலான சலுகைகளின் சித்தரிப்பு தனிநபர்களின் அனுபவங்கள், வாய்ப்புகள் மற்றும் உயிர்வாழ்வதில் சமூக அந்தஸ்தின் ஆழமான தாக்கத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.  இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில் செல்வமும் சிறப்புரிமையும் ஒருவரின் தலைவிதியை எப்படி தீர்மானிக்கும் என்பதை எடுத்துக்காட்டும் வகையில், வர்க்கத்தால் பிரிக்கப்பட்ட சமூகத்தின் உள்ளார்ந்த அநீதிகளை விமர்சிக்க இந்தத் திரைப்படம் இந்த முரண்பாடுகளைப் பயன்படுத்துகிறது.

முதலாளித்துவ சுரண்டலின் கருப்பொருள் "டைட்டானிக்" கதையில் ஆழமாக பின்னப்பட்டிருக்கிறது, இது லாபம் மற்றும் அந்தஸ்தின் நாட்டம் எவ்வாறு மனித வாழ்க்கை மற்றும் கண்ணியத்தை புறக்கணிக்க வழிவகுக்கும் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

 பணக்கார பயணிகளை ஈர்ப்பதற்காகவும், அதிக லாபம் ஈட்டுவதற்காகவும் மிகப்பெரிய மற்றும் மிக ஆடம்பரமான கப்பலாக வடிவமைக்கப்பட்ட டைட்டானிக் முதலாளித்துவ லட்சியத்தின் உருவகமாக சித்தரிக்கப்படுகிறது.  ஆடம்பரம் மற்றும் செழுமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது கப்பலின் உரிமையாளர்கள் மற்றும் கட்டுபவர்களின் முன்னுரிமைகளை பிரதிபலிக்கிறது.  இருப்பினும், கப்பலின் அழகியல் முறையீட்டைப் பாதுகாக்க லைஃப் படகுகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கும் முடிவு ஆடம்பரத்திற்கான பாதுகாப்பை சமரசம் செய்வதால், இந்த முக்கியத்துவம் ஒரு செலவில் வருகிறது.

 டைட்டானிக் கப்பலைக் கட்டி இயக்கியவர்களின் உழைப்புச் சூழலையும் படம் தொட்டுச் செல்கிறது.  தொழில்துறை முதலாளித்துவத்தில் பொதுவான சுரண்டலைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், அதன் கட்டுமானத்தில் ஈடுபட்டுள்ள தொழிலாளர்கள் குறைந்த ஊதியம் மற்றும் அதிக வேலையில் இருந்தனர்.  கப்பல் பணியாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் கடுமையான நிலைமைகள், குறிப்பாக என்ஜின் அறைகளில் உள்ளவர்கள், உழைப்பின் உடல் மற்றும் பொருளாதார சுரண்டலை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

 மூழ்கும் போது லைஃப்போட் அணுகலுக்கான முதல் வகுப்பு பயணிகளின் முன்னுரிமை மனித வாழ்க்கையைப் பண்டமாக்குவதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  பணக்காரர்களுக்கு உயிர்வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம், அதே சமயம் ஏழைப் பயணிகளின் உயிர்கள் மதிப்பு குறைவாகக் கருதப்படுகின்றன.  சமூக டார்வினிசத்தின் இந்த மறைமுகமான விமர்சனம், மனித கண்ணியத்தை விட லாபத்தை மதிப்பிடும் ஒரு அமைப்பின் மிருகத்தனமான தர்க்கத்தை பிரதிபலிக்கிறது.

 கால் ஹாக்லி மற்றும் ரூத் டிவிட் புக்டர் கதாபாத்திரங்கள் முதலாளித்துவத்தின் இரக்கமற்ற மற்றும் சுரண்டல் தன்மையை உள்ளடக்கியது.  காலின் செல்வமும் ஆணவமும் அவனது நலனுக்காக சூழ்நிலைகளை கையாள அனுமதிக்கின்றன, அதே சமயம் ரூத்தின் நிதி அழிவு பற்றிய பயம் சமூக அந்தஸ்தின் ஆபத்தான தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

 போக்கர் விளையாட்டின் மூலம் ஜாக் தனது டைட்டானிக் டிக்கெட்டை வாங்கியது மற்றும் மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளின் சோகமான விதி போன்ற குறியீட்டு தருணங்கள், செல்வந்தர்களின் நலனுக்காக பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களை தியாகம் செய்யும் அமைப்பின் சக்திவாய்ந்த குற்றச்சாட்டுகளாக செயல்படுகின்றன.

 "டைட்டானிக்கில்" முதலாளித்துவ சுரண்டலின் சித்தரிப்பு அக்கால சமூக மற்றும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளின் விமர்சனமாக செயல்படுகிறது.  முதலாளித்துவ லட்சியத்தால் உந்தப்பட்ட சமூகத்தின் பரந்த விளைவுகளுக்கு உருவகமாகச் செயல்படும் கப்பலின் சோகமான மூழ்குடன், லாபம் மற்றும் அந்தஸ்தைப் பின்தொடர்வது மனித வாழ்க்கை மற்றும் கண்ணியத்தின் மதிப்பிழக்கத்திற்கு எவ்வாறு வழிவகுக்கும் என்பதைத் திரைப்படம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் உழைப்பின் கருப்பொருள்கள் "டைட்டானிக்கின்" கதை மற்றும் கருப்பொருள் ஆழத்திற்கு முக்கியமானவை, இது 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஆழமான சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்களை விளக்குகிறது.

 டைட்டானிக் தொழில்துறை முன்னேற்றம் மற்றும் மனித புத்திசாலித்தனத்தின் சின்னமாக சித்தரிக்கப்படுகிறது, அதன் மிகப்பெரிய அளவு, மேம்பட்ட பொறியியல் மற்றும் ஆடம்பரமான வசதிகள் அக்காலத்தின் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் மற்றும் தொழில்துறை திறன்கள் பற்றிய சகாப்தத்தின் நம்பிக்கையை பிரதிபலிக்கின்றன.  இருப்பினும், டைட்டானிக் கப்பலின் கட்டுமானம் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் உழைப்பை உள்ளடக்கியது, பெரும்பாலும் கடுமையான மற்றும் ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில், அவர்கள் பெரும்பாலும் கண்ணுக்கு தெரியாத மற்றும் அங்கீகரிக்கப்படாத நிலையில் உள்ளனர்.

 கப்பலை இயக்குவதற்குத் தேவைப்படும் தீவிர உழைப்பின் காட்சிகளை இந்தத் திரைப்படம் வழங்குகிறது, இயந்திர அறைகளில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்கள் கடினமான சூழ்நிலைகளைத் தாங்கிக்கொண்டு சிறிய அங்கீகாரம் அல்லது வெகுமதியைப் பெறுகிறார்கள்.  கப்பலின் பணியாளர்கள் அதன் சொந்த உள் படிநிலையைக் கொண்டிருப்பதாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள், பயணிகளிடையே உள்ள வகுப்புப் பிரிவை பிரதிபலிக்கிறது, அதிகாரிகள் மற்றும் உயர்-நிலை குழு உறுப்பினர்கள் குறைந்த தரநிலை பணியாளர்களுடன் ஒப்பிடும்போது சிறந்த தங்குமிடங்கள் மற்றும் வேலை நிலைமைகளைக் கொண்டுள்ளனர்.

 டைட்டானிக்கையே தொழில்துறை சமூகத்தின் ஒரு நுண்ணிய வடிவமாகக் காணலாம், அதன் வர்க்கப் பிளவுகள் மற்றும் உழைப்புச் சுரண்டல் ஆகியவை பரந்த சமூகப் போக்குகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.  ஆடம்பரமான மேல் தளங்கள் செல்வந்தர்கள் அனுபவிக்கும் தொழில்துறை முன்னேற்றத்தின் பலன்களைக் குறிக்கின்றன, அதே சமயம் கீழ் தளங்கள் மற்றும் இயந்திர அறைகள் இந்த முன்னேற்றத்திற்கு அடித்தளமாக இருக்கும் கடின உழைப்பு மற்றும் சுரண்டலை பிரதிபலிக்கின்றன.

 டைட்டானிக்கின் சோகமான மூழ்கியது தொழில்துறை தொழில்நுட்பத்தின் மீதான அதீத நம்பிக்கையின் விமர்சனமாக செயல்படுகிறது, பாதுகாப்பு மற்றும் மனிதக் கருத்தாய்வுகள் கவனிக்கப்படாமல் இருக்கும் போது தொழில்துறை முன்னேற்றங்களின் வரம்புகள் மற்றும் சாத்தியமான ஆபத்துகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  தொழில்மயமாதலால் அதிகரித்துள்ள பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை இந்தப் படம் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது, பணக்காரர்கள் தொழில்துறை முன்னேற்றத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள், அதே நேரத்தில் அதைச் சாத்தியமாக்கும் தொழிலாளர்கள் கடினமான மற்றும் பெரும்பாலும் ஆபத்தான நிலைமைகளைத் தாங்குகிறார்கள்.

 பணக்கார பயணிகளுடன் ஒப்பிடும்போது தொழிலாளர்கள் மற்றும் மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளின் வாழ்க்கை குறைந்த மதிப்புடையதாகக் காட்டப்படுகிறது, இது விரைவான தொழில்துறை வளர்ச்சியுடன் கூடிய சுரண்டல் மற்றும் மனிதநேயமற்ற தன்மையை பிரதிபலிக்கிறது.  மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளின் அனுபவங்கள் தொழில்மயமாக்கலால் கொண்டு வரப்பட்ட பரந்த சமூக மாற்றங்களை விளக்குகின்றன, பலர் பொருளாதார மாற்றங்கள் மற்றும் இடப்பெயர்வுகளால் சிறந்த வாய்ப்புகளைத் தேடுகின்றனர்.

 "டைட்டானிக்" திரைப்படத்தில் தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் உழைப்பு பற்றிய சித்தரிப்பு சகாப்தத்தின் சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்களின் விமர்சன வர்ணனையாக செயல்படுகிறது, தொழில்துறை முன்னேற்றத்தின் சாதனைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

"டைட்டானிக்கில்" மனித வாழ்வின் பண்டமாக்கலின் கருப்பொருள், பரந்த சமூக மற்றும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை பிரதிபலிக்கும் வகையில் தனிநபர்கள் அவர்களின் பொருளாதார நிலையின் அடிப்படையில் எவ்வாறு மதிப்பிடப்படுகிறார்கள் என்பதற்கான சக்திவாய்ந்த விமர்சனமாகும்.

 சரக்குமயமாக்கலின் மிக நேரடியான மற்றும் சோகமான உதாரணம், மூழ்கும் போது லைஃப்போட் அணுகலுக்கு முதல் வகுப்பு பயணிகளின் முன்னுரிமை ஆகும்.  பணக்கார நபர்களுக்கு லைஃப் படகுகளில் இருக்கைகள் வழங்கப்படுகின்றன, அதே நேரத்தில் பல மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள விடப்படுகிறார்கள், பொருளாதார நிலை ஒருவரின் உயிர்வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகளை எவ்வாறு தீர்மானிக்கிறது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

 படம் முழுவதும், முதல் வகுப்பு பயணிகளுக்கு தங்குமிடம் முதல் சேவை வரை அனைத்து அம்சங்களிலும் முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.  அவர்களின் செல்வம், கீழ் வகுப்பு பயணிகளுக்கு மறுக்கப்பட்ட கவனிப்பு மற்றும் கவனத்தை அவர்களுக்கு வழங்குகிறது, மனித மதிப்பு எவ்வாறு பொருளாதார நிலையுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை விளக்குகிறது.

 மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளை பாதுகாப்பை அடைவதில் இருந்து பிரிக்கும் உடல் தடைகளை படம் காட்டுகிறது, இது பரந்த சமூக மற்றும் பொருளாதார தடைகளை அடையாளப்படுத்துகிறது, இது செல்வந்தர்கள் போன்ற அதே வாய்ப்புகள் மற்றும் பாதுகாப்பை கீழ் வகுப்பினரை அணுகுவதை தடுக்கிறது.

 முதல்-வகுப்பு பயணிகள் கீழ்தர நபர்களை பார்க்கும் மற்றும் நடத்தும் விதம், மனித மதிப்பை செல்வத்தால் அளவிடப்படும் மதிப்பு அமைப்பை பிரதிபலிக்கிறது.  ரோஸின் வருங்கால மனைவி, கால் மற்றும் அவரது தாயார் ரூத், இந்த மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள், தங்களை இயல்பாகவே உயர்ந்தவர்களாகக் கருதுகிறார்கள் மற்றும் மற்றவர்களை செலவழிக்கக்கூடியவர்களாகக் கருதுகிறார்கள்.

 ரோஸின் குடும்பம் மற்றும் பிற முதல் வகுப்புப் பயணிகளால் ஜாக் நடத்தும் சிகிச்சையானது, கீழ்-வகுப்பு நபர்கள் எவ்வாறு பண்டமாக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  அவரது திறமைகள் மற்றும் குணாதிசயங்கள் இருந்தபோதிலும், ஜேக் அடிக்கடி நிராகரிக்கப்படுகிறார் மற்றும் அவரது செல்வம் இல்லாததால் அவரை இழிவாகப் பார்க்கிறார்.  அவர்களின் உறவு இந்த சமூக விதிமுறைகளை சவால் செய்கிறது, பொருளாதார நிலைக்கு அப்பால் மனித மதிப்பை வலியுறுத்துகிறது.

 ரோஸ் தனது பணக்கார ஆனால் அடக்குமுறை வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற ஆசை மனித உறவுகளை பண்டமாக்கும் வெறுமை மற்றும் மனிதாபிமானமற்ற தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  நிதி மற்றும் சமூக ஆதாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு திருமணத்தை அவர் நிராகரித்தது, தனிநபர்களின் பொருளாதாரப் பங்களிப்புகளுக்காக மட்டுமே அவர்களை மதிப்பிடுவதற்கான விமர்சனத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

 டைட்டானிக் கப்பலின் உரிமையாளரான ஒயிட் ஸ்டார் லைனின் நோக்கங்கள் பாதுகாப்பை விட லாபம் மற்றும் கௌரவத்தால் இயக்கப்படுகின்றன.  கப்பலின் அழகியல் கவர்ச்சியை பராமரிக்க லைஃப் படகுகளின் எண்ணிக்கையில் குறைப்பு மற்றும் பாதுகாப்பின் இழப்பில் வேக சாதனைகளை முறியடிக்கும் உந்துதல் ஆகியவை மனித வாழ்க்கையை விட பெருநிறுவன நலன்கள் எவ்வாறு லாபத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றன என்பதை பிரதிபலிக்கிறது.

 கப்பலின் லாபம் மற்றும் முதல் வகுப்பு பயணிகளுக்கு வழங்கப்படும் ஆடம்பரமான அனுபவத்திற்கு இரண்டாம்பட்சம் அவர்களின் வாழ்க்கை மற்றும் நல்வாழ்வு, பணியாளர்கள் மற்றும் கட்டுமானத் தொழிலாளர்களின் கடுமையான வேலை நிலைமைகளை படம் சுருக்கமாகத் தொடுகிறது.  இந்தச் சுரண்டல் என்பது ஒரு வகையான பண்டமாக்கலாகும், அங்கு தொழிலாளர்களின் உழைப்பும் வாழ்க்கையும் லாபம் ஈட்டும் நிறுவனத்தில் வெறும் உள்ளீடுகளாக மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறது.

 செழுமையான முதல் வகுப்பு பகுதிகளுக்கும், நெருக்கடியான மூன்றாம் வகுப்பு காலாண்டுகளுக்கும் இடையே உள்ள அப்பட்டமான காட்சி வேறுபாடு, மனித வாழ்க்கை எவ்வாறு மதிப்பிடப்படுகிறது என்பதில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  பணக்காரர்களுக்கு வழங்கப்படும் ஆடம்பரமும் இடமும் ஏழைகளின் நெரிசலான மற்றும் குறைந்தபட்ச நிலைமைகளுக்கு முற்றிலும் எதிராக நிற்கின்றன.

 பல மூன்றாம் வகுப்புப் பயணிகளின் மரணங்கள், சிக்கி, லைஃப் படகுகளை அணுக முடியாமல், மனித வாழ்க்கையைப் பண்டமாக்கும் அமைப்பின் சக்திவாய்ந்த குற்றச்சாட்டாகச் செயல்படுகின்றன.  அவர்களின் போராட்டமும் இறுதி மரணமும் மனித கண்ணியம் மற்றும் வாழ்க்கையின் மீது செல்வத்தை மதிப்பிடுவதன் அபாயகரமான விளைவுகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

 "டைட்டானிக்கில்" மனித வாழ்க்கையைப் பண்டமாக்குவது, தனிநபர்களின் செல்வத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பிடும் பரந்த சமூக மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளின் விமர்சனமாக செயல்படுகிறது.  வர்க்கப் பிளவுகள், குணநலன் தொடர்புகள் மற்றும் மூழ்கியதன் சோகமான விளைவுகள் ஆகியவற்றின் மூலம், மனிதர்களை பண்டமாக்கும் சமூகத்தின் உள்ளார்ந்த அநீதிகளை படம் அம்பலப்படுத்துகிறது.  இந்தத் தீம் பொருளாதார சமத்துவமின்மையின் மனித விலையையும், மக்களை விட இலாபத்தை முதன்மைப்படுத்தும் அமைப்பின் தார்மீக தோல்விகளையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

"டைட்டானிக்கில்" ரோஸின் கிளர்ச்சி என்பது தனிப்பட்ட சுதந்திரம், சமூக நெறிகளுக்கு எதிர்ப்பு மற்றும் சுய அடையாளத்திற்கான தேடலின் கருப்பொருள்களை ஆராயும் ஒரு மையக் கதை நூலாகும்.

 ரோஸ் தனது சலுகை பெற்ற ஆனால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையால் மூச்சுத் திணறல் போல் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.  ஒரு செல்வந்தரும், கட்டுப்படுத்தும் மனிதருமான கால் ஹாக்லேயுடனான அவரது நிச்சயதார்த்தம், உயர் வகுப்பைச் சேர்ந்த ஒருவராக அவர் மீது வைக்கப்பட்டுள்ள சமூக எதிர்பார்ப்புகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.  சமூக அந்தஸ்து மற்றும் செல்வத்தைப் பேணுவதில் அவளது ஆசைகளும் அபிலாஷைகளும் இரண்டாம் பட்சமாக இருக்கும் ஒரு வாழ்க்கையில் சிக்கிக்கொண்ட அவள் சுயபரிசோதனை மற்றும் விரக்தியின் தருணங்களில் அவளுடைய மகிழ்ச்சியின்மை தெளிவாகத் தெரிகிறது.

 தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த சுதந்திர மனப்பான்மை கொண்ட கலைஞரான ஜாக் டாசனுடனான அவரது சந்திப்பு, அவரது கிளர்ச்சியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.  ஜாக்கின் வாழ்க்கை ஆர்வமும் சமூக மரபுகளை புறக்கணிப்பதும் ரோஸை தனது சொந்த வாழ்க்கைத் தேர்வுகள் மற்றும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை கேள்வி கேட்க தூண்டுகிறது.  ஜாக் உடனான உறவைப் பின்தொடர்வதன் மூலம், ரோஸ் தனது காலத்தின் கடுமையான வர்க்க எல்லைகளை மீறுகிறார், இது அவரது சமூக வர்க்கத்தால் விதிக்கப்பட்ட மதிப்புகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளை நிராகரிப்பதைக் குறிக்கிறது.

 கப்பலின் மூன்றாம் வகுப்புப் பிரிவில் கலகலப்பான விருந்தில் கலந்துகொள்வது, கால் மற்றும் ரூத்துக்கு சவால் விடுவது மற்றும் ஜாக்கின் ஓவியத்திற்கு போஸ் கொடுப்பது ஆகியவை ரோஸின் மீறல் செயல்களில் அடங்கும்.  ஜாக் மற்றும் ரோஸ் கப்பலின் வில்லில் நிற்கும் சின்னமான காட்சி, ரோஸ் "நான் பறக்கிறேன்" என்று கூச்சலிடுவது, அவளுடைய விடுதலை மற்றும் உற்சாக உணர்வைக் குறிக்கிறது.

 டைட்டானிக் மூழ்கும்போது, ​​ரோஸ் காலுடன் ஒரு லைஃப் படகில் ஏறி தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்குப் பதிலாக ஜாக்குடன் தங்குவதற்கான முக்கியமான முடிவை எடுக்கிறார்.  இந்தத் தேர்வு அவளது புதிய சுய உணர்வு மற்றும் அவளது பழைய வாழ்க்கையை நிராகரித்ததன் மீதான அவளது அர்ப்பணிப்பை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.  ஜாக்கின் மரணத்திற்குப் பிறகு, ரோஸ் தனது கடைசிப் பெயரை ஏற்றுக்கொண்டு, தனது முன்னாள் சமூக அந்தஸ்தின் தடைகளிலிருந்து விடுபட்டு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறார்.

 வயதான ரோஸின் கதை மற்றும் டைட்டானிக்கிற்குப் பிறகு அவரது வாழ்க்கையின் படங்கள் அவரது நீடித்த கிளர்ச்சி உணர்வைப் பிரதிபலிக்கின்றன.  அவள் ஒரு முழுமையான மற்றும் சாகச வாழ்க்கையை வாழ்ந்தாள், ஒரு காலத்தில் அவளைக் கட்டியெழுப்பிய எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து விடுபட்டாள்.  படத்தின் முடிவில் "ஹார்ட் ஆஃப் தி ஓஷன்" நெக்லஸை கடலில் இறக்கிய ரோஜாவின் செயல் ஒரு இறுதி அடையாளச் சைகையாக செயல்படுகிறது, இது அவளது கடந்த காலத்துடனான கடைசி உறவைத் துண்டித்து, அவளது சுயாட்சி மற்றும் சுயநிர்ணயத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

 "டைட்டானிக்" படத்தில் ரோஸின் கிளர்ச்சியானது தனிப்பட்ட விடுதலை மற்றும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்பின் சக்திவாய்ந்த கதையாகும்.  தடைப்பட்ட, சலுகைகள் நிறைந்த வாழ்க்கையிலிருந்து சுதந்திரம் மற்றும் சுயநிறைவு வாழ்க்கைக்கான அவரது பயணம், சமூக விதிமுறைகள் மீதான படத்தின் விமர்சனத்தையும், காதல் மற்றும் சுய-கண்டுபிடிப்பின் மாற்றும் சக்தியையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.  அவரது எதிர்ப்பின் செயல்கள் மற்றும் அவரது இறுதி மாற்றத்தின் மூலம், ரோஸ் சமூக வர்க்கத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் உண்மையான சுதந்திரம் மற்றும் அடையாளத்திற்கான தேடலின் அடையாளமாக மாறுகிறார்.

"டைட்டானிக்" இல், தவறான நனவின் கருத்து பல்வேறு கதாபாத்திரங்களின் நடத்தைகள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் தொடர்புகளின் மூலம் ஆராயப்படுகிறது, குறிப்பாக அவர்கள் கடினமான வர்க்க கட்டமைப்பிற்குள் தங்கள் பாத்திரங்கள் மற்றும் நிலைகளை எவ்வாறு உணர்கிறார்கள் என்பதில்.

 ரோஸின் தாயார் ரூத் டிவிட் புகேட்டர், நிதிப் பிரச்சனைகள் இருந்தபோதிலும் அவரது குடும்பத்தின் சமூக நிலையைப் பராமரிப்பதில் ஆழ்ந்த முதலீடு செய்கிறார்.  உயர் சமூகத்தில் அவர்களின் பதவியைப் பாதுகாக்கும் என்று நம்பி, அவரது செல்வத்திற்காக கால் ஹாக்லியை திருமணம் செய்யும்படி ரோஸை அவள் அழுத்தம் கொடுக்கிறாள்.  ரூத்தின் தவறான உணர்வு, வர்க்க அமைப்பின் அடக்குமுறை தன்மையையும், அதற்கு அவள் உடந்தையாக இருப்பதையும் அவளால் பார்க்க இயலாமையில் தெரிகிறது.

 கால் ஹாக்லி மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் ஆணவத்தையும் உரிமையையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.  அவர் தனது உள்ளார்ந்த மேன்மை மற்றும் மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் உரிமையை உண்மையாக நம்புகிறார், குறிப்பாக ரோஸ்.  அவரது தவறான நனவு, அவருக்கு சலுகைகளை வழங்கும் சமூக ஒழுங்கை அவர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஏற்றுக்கொள்வதில் வேரூன்றியுள்ளது.

 ஜாக் டாசன் தனது குறைந்த சமூக அந்தஸ்தைப் பற்றி அறிந்திருக்கிறார், ஆனால் ஆரம்பத்தில் தனது பதவியின் கடுமையான உண்மைகளை ராஜினாமா செய்தவுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.  இருப்பினும், ரோஸுடனான அவரது தொடர்புகள் மற்றும் டைட்டானிக் மீதான அவரது அனுபவங்கள் சிறந்த வாழ்க்கைக்கான அவரது அபிலாஷைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.  ஜாக்கின் பாத்திரம், ஒருவரின் சுரண்டலைப் பற்றிய விழிப்புணர்வுக்கும், அதீத நம்பிக்கைக்கும் இடையே உள்ள பதற்றத்தை விளக்குகிறது.

 பல மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளுக்கு தங்கள் சுரண்டலின் அளவு குறித்த விழிப்புணர்வு குறைவாகவே உள்ளது.  அவர்கள் தங்கள் நிலைமைகளை ஒரு விதிமுறையாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், உடனடியாக உயிர்வாழ்வதில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள் மற்றும் அவர்களை ஒதுக்கி வைக்கும் பரந்த சமூக அமைப்புமுறைக்கு சவால் விடுவதற்குப் பதிலாக அதிகரிக்கும் முன்னேற்றங்களுக்கான வாய்ப்புகள்.

 ரோஸின் பயணம் சமூகத்தில் அவளது பங்கை ஆரம்பத்தில் ஏற்றுக்கொள்வதில் தொடங்குகிறது, ஆனால் ஜாக் உடனான உறவின் மூலம், அவளுடைய சூழ்நிலைகளின் அடக்குமுறை தன்மையை அவள் அறிந்துகொள்கிறாள்.  அவளுடைய சலுகை பெற்ற வாழ்க்கையின் செயற்கைத்தன்மையையும் தடைகளையும் அவள் அங்கீகரிக்கிறாள், இறுதியில் அவளுடைய நடத்தையை ஆணையிடும் தவறான நனவை நிராகரிக்கிறாள்.

 பிரமாண்டமான படிக்கட்டுகள் மற்றும் முறையான இரவு உணவுகள் மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் தவறான நனவை உருவகப்படுத்துகின்றன, மேன்மையின் மாயையையும் அவர்களின் சமூக அந்தஸ்தின் சட்டபூர்வமான தன்மையையும் வலுப்படுத்துகின்றன.  மூன்றாம் வகுப்பு பயணிகளை லைஃப் படகுகளை அடைவதைத் தடுக்கும் இயற்பியல் தடைகள், வர்க்கப் பிரிவுகளைப் பராமரிக்கும் பரந்த கருத்தியல் தடைகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

 "டைட்டானிக்" இல், தவறான நனவு என்பது ஒரு பரவலான கருப்பொருளாகும், இது கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகள் மற்றும் நடத்தைகள் அவர்களின் காலத்தின் மேலாதிக்க சித்தாந்தத்தால் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.  வர்க்கங்களுக்கிடையில் உள்ள அப்பட்டமான முரண்பாடுகள், ரோஸ் போன்ற கதாபாத்திரங்களின் உள் போராட்டங்கள் மற்றும் சமூக ரீதியாக பரிந்துரைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தை ஏற்றுக்கொள்வது அல்லது நிராகரிப்பதன் இறுதி விளைவுகள் ஆகியவற்றை விளக்குவதன் மூலம் திரைப்படம் இந்த நிகழ்வை விமர்சிக்கிறது.