Thursday, November 19, 2026

ரோஜாவின் பெயர் 1

உம்பெர்டோ ஈகோ

ரோஜாவின் பெயர் (The Name of the Rose)

இயல்பாகவே, ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி (Naturally, a Manuscript)

முன்னுரை (Preface)

1968 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 16 ஆம் தேதி, ஒரு குறிப்பிட்ட அப்பே வாலே (Abbé Vallet) என்பவர் எழுதிய ஒரு புத்தகம் எனக்குக் கிடைத்தது. அதன் பெயர் லெ மனுஸ்கிரிட் டொம் அட்சோ டி மெல்க் (Le Manuscrit de Dom Adson de Melk). அதாவது, டொம் அட்சோ டி மெல்க் என்பவரின் கையெழுத்துப் பிரதி. இது டொம் ஜே. மாபில்லோன் (Dom J. Mabillon) அவர்களின் பதிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு பிரெஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. 1842 ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் உள்ள ஆப் டி லா சோர்ஸ் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டதாக அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

சில வரலாற்றுத் தகவல்களும் அந்தப் புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருந்தன. ஆனால் அவை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தன. பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு கையெழுத்துப் பிரதியைத் துல்லியமாக மீண்டும் வெளியிடுவதாக அந்த நூல் கூறியது. அந்தப் பழமையான கையெழுத்துப் பிரதி, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற அறிஞரான மாபில்லோனால் மெல்க் மடாலயத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது. பெனடிக்டைன் துறவியர் அமைப்பின் வரலாறு குறித்த பல தகவல்களை நாம் அறிந்துகொள்ள அவரே முக்கியக் காரணமாக இருந்தார்.

இந்தப் பழமையான நூலைக் கண்டுபிடித்தது (காலவரிசைப்படி மூன்றாவது கண்டுபிடிப்பு என்னுடையது) எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அப்போது நான் பிராக் நகரில், எனது அன்பான நண்பர் ஒருவருக்காகக் காத்திருந்தேன்.

ஆறு நாட்களுக்குப் பிறகு, சோவியத் படைகள் அந்தத் துயரமான நகருக்குள் நுழைந்தன. பல சிரமங்களையும் ஆபத்துகளையும் கடந்து, நான் ஆஸ்திரியாவின் லின்ஸ் எல்லையை அடைந்தேன். அங்கிருந்து வியன்னாவுக்குச் சென்றேன். அங்கே எனது அன்புக்குரியவரைச் சந்தித்தேன். பின்னர் நாங்கள் இருவரும் டான்யூப் நதியில் படகுப் பயணம் மேற்கொண்டோம்.

அந்தச் சமயத்தில் எனது மனம் அறிவார்ந்த உற்சாகத்தில் இருந்தது. மெல்க் நகரைச் சேர்ந்த அட்சோவின் துயரமான கதையை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். அந்தக் கதை என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டது. அதன் விளைவாக, ஒரே மூச்சில் அந்த நூலை மொழிபெயர்த்து முடித்தேன் என்று சொல்லலாம்.

அதற்காக, பாரிஸில் உள்ள ஜோசப் கில்பர்ட் காகிதப் பொருள் கடையில் கிடைக்கும் பெரிய குறிப்பேடுகளைப் பயன்படுத்தினேன். குறிப்பாக, மை பேனாவைப் பயன்படுத்தி எழுதும்போது அந்தக் குறிப்பேடுகளில் எழுதுவது மிகவும் இனிமையாக இருக்கும்.

நான் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோதே, நாங்கள் மெல்க் நகருக்கு அருகில் வந்தடைந்தோம். ஆற்றின் வளைவுப் பகுதியில் உயரமாக அமைந்திருந்த அழகிய புனித மடாலயம் இன்றும் அங்கே கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக அது பலமுறை புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

வாசகர்கள் ஏற்கெனவே ஊகித்திருப்பார்கள். அந்த மடாலயத்தின் நூலகத்தில் அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தேடினேன். ஆனால் அதன் எந்தத் தடயமும் அங்கே கிடைக்கவில்லை.

சால்ஸ்பர்க் நகரை அடைவதற்கு முன்பு, மொண்ட்சீ ஏரிக்கரையில் இருந்த ஒரு சிறிய விடுதியில் ஒரு துயரமான இரவு நிகழ்ந்தது. என்னுடன் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தவர் திடீரென்று என்னைவிட்டுப் பிரிந்துவிட்டார். எங்களுடைய உறவு எதிர்பாராத விதமாகவும், முறையான முடிவின்றியும் முடிவுக்கு வந்ததால், அவர் அப்பே வாலே எழுதிய புத்தகத்தையும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டார். அது வேண்டுமென்றே செய்த செயலல்ல.

இறுதியில், கையெழுத்துப் பிரதிகளைக் கொண்ட சில குறிப்பேடுகள் மட்டுமே என் கையில் எஞ்சின. என் இதயத்தில் ஒரு பெரிய வெறுமையும் உருவானது.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, பாரிஸில் இருந்தபோது, இந்த ஆய்வின் உண்மையான பின்னணியைக் கண்டுபிடிக்க முடிவு செய்தேன்.

பிரெஞ்சு நூலிலிருந்து நான் பெற்றிருந்த சில தகவல்களில், அதன் மூலநூல் பற்றிய குறிப்பு மிகவும் விரிவாகவும் துல்லியமாகவும் இருந்தது.

அந்த நூலின் பெயர்:

Vetera Analecta.

இது பழைய நூல்கள், கவிதைகள், கடிதங்கள், ஆவணங்கள், கல்லறைக் கல்வெட்டுகள் போன்ற பல்வேறு வகையான எழுத்துப் படைப்புகளின் தொகுப்பாகும். இதனை புனித பெனடிக்ட் துறவியர் அமைப்பைச் சேர்ந்த பாதிரியாரும் துறவியுமான ஜோன் மாபில்லோன் தொகுத்திருந்தார்.

அந்த நூலின் குறிப்பில் 1721 ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் வெளியிடப்பட்டதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

நான் உடனடியாக அந்த Vetera Analecta நூலை பாரிஸில் உள்ள பிப்ளியோதெக் சாங்த் ஜெனிவியேவ் (Bibliothèque Sainte-Geneviève) நூலகத்தில் கண்டுபிடித்தேன்.

ஆனால் எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. ஏனெனில் நான் கண்டுபிடித்த பதிப்பு, பிரெஞ்சு நூலில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த தகவல்களிலிருந்து இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களில் வேறுபட்டிருந்தது.

முதலாவது, பதிப்பகத்தின் பெயர் வேறுபட்டிருந்தது. அதில் மொந்தலான் (Montalant) என்ற பதிப்பகத்தின் பெயர் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இரண்டாவது, வெளியீட்டு ஆண்டு இரண்டு ஆண்டுகள் மாறுபட்டிருந்தது.

அந்த நூலில் அட்சோ அல்லது அட்சன் ஆஃப் மெல்க் என்பவருடைய கையெழுத்துப் பிரதி எதுவும் இடம்பெறவில்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

அதில் சில பக்கங்கள் முதல் நடுத்தர அளவிலான பல பழைய எழுத்துப் படைப்புகளே தொகுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் வாலே மொழிபெயர்த்ததாகக் கூறிய அட்சோவின் கதை பல நூறு பக்கங்களைக் கொண்டதாக இருந்தது.

இதற்கிடையில், புகழ்பெற்ற இடைக்கால வரலாற்று அறிஞர்களையும் சந்தித்து ஆலோசனை செய்தேன். அவர்களில் எனக்கு மிகவும் அன்பானவரும் மறக்க முடியாதவருமான எத்தியென் கில்சன் (Étienne Gilson) அவர்களும் ஒருவர்.

ஆனால் நான் கண்டுபிடித்த சாங்த் ஜெனிவியேவ் நூலகப் பதிப்பைத் தவிர வேறு Vetera Analecta பதிப்பு எதுவும் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பின்னர், பாஸ்ஸி நகருக்கு அருகிலிருந்த ஆப் டி லா சோர்ஸ் மடாலயத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே எனது நண்பர் டொம் அர்னே லான்ஸ்டெட்டுடன் உரையாடினேன்.

அந்த உரையாடல் எனது சந்தேகத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

அந்த மடாலயத்தின் பெயரில் அப்பே வாலே என்பவர் எந்த நூலையும் வெளியிடவில்லை. உண்மையில், அந்தப் பெயரில் ஒரு பதிப்பகமே அங்கு இல்லை.

பிரெஞ்சு அறிஞர்கள் தங்களுடைய நூல்களுக்கான நம்பகமான நூற்பட்டியல் தகவல்களை வழங்குவதில் சில நேரங்களில் கவனக்குறைவாக இருப்பவர்கள். ஆனால் இந்தச் சம்பவம் அந்தக் கவனக்குறைவையும் தாண்டியதாக இருந்தது.

எனவே, நான் கண்டுபிடித்தது ஒரு போலியான ஆவணமாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கத் தொடங்கினேன்.

இதற்கிடையில், வாலேவின் புத்தகத்தையும் மீண்டும் பெற முடியவில்லை. குறைந்தபட்சம், அதை எடுத்துச் சென்றவரிடம் மீண்டும் கேட்பதற்குக்கூட எனக்குத் துணிவு ஏற்படவில்லை.

என்னிடம் எஞ்சியிருந்தவை சில குறிப்புகள் மட்டுமே. அந்தக் குறிப்புகளின் நம்பகத்தன்மையில்கூட எனக்குச் சந்தேகம் ஏற்படத் தொடங்கியது.

சில நேரங்களில், உடல் மிகவும் களைப்படைந்திருக்கும் தருணங்களிலும், மனம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இயங்கும் நேரங்களிலும், கடந்த காலத்தில் நாம் சந்தித்த மனிதர்களின் உருவங்கள் நம் கண்முன்னே தோன்றுகின்றன.

அந்த அனுபவங்களை நினைவுபடுத்திப் பார்க்கும்போது, அவை உண்மையில் நடந்தவையா அல்லது நான் கனவு கண்டேனா என்று எனக்கே சந்தேகம் ஏற்படுகிறது என்று ஒருவர் கூறியிருக்கிறார்.

பின்னர், அப்பே டி புக்குவாய் எழுதிய ஒரு சிறிய நூலைப் படித்தபோது, இன்னும் எழுதப்படாத புத்தகங்களைக்கூட மனிதர்கள் மனக்காட்சியாகக் காண முடியும் என்பதை அறிந்துகொண்டேன்.

அதற்குப் பிறகு எனது ஆய்வில் புதிய திருப்பம் ஒன்று ஏற்பட்டது.

1970 ஆம் ஆண்டு, நான் அர்ஜென்டினாவின் புவனஸ் அயர்ஸ் நகரில் இருந்தேன். கொரியெந்தெஸ் தெருவில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய பழைய புத்தகக் கடையில் புத்தகங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது, மிலோ தெமெஸ்வார் (Milo Temesvar) எழுதிய சதுரங்க விளையாட்டில் கண்ணாடிகளின் பயன்பாடு (On the Use of Mirrors in the Game of Chess) என்ற நூலின் ஸ்பானிஷ் மொழிபெயர்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

அந்த நூல் முதலில் ஜார்ஜிய மொழியில் 1934 ஆம் ஆண்டு திபிலிசியில் வெளியிடப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது. தற்போது அந்த மூலநூலைக் கண்டுபிடிப்பது இயலாத ஒன்றாகிவிட்டது.

அந்த நூலைப் படித்தபோது எனக்கு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.

அதில் அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து ஏராளமான பகுதிகள் மேற்கோள்களாக இடம்பெற்றிருந்தன.

ஆனால் அவற்றின் ஆதாரம் வாலேவோ அல்லது மாபில்லோனோ அல்ல.

அதற்குப் பதிலாக, புகழ்பெற்ற பாதிரியார் அதனாசியஸ் கிர்ச்சர் (Athanasius Kircher) என்பவரின் நூல் ஒன்றைக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் அது அவருடைய எந்த நூல் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

நான் பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத ஓர் அறிஞர், கிர்ச்சர் தனது நூல்களில் அட்சோ ஆஃப் மெல்க் என்பவரைப் பற்றி ஒருபோதும் குறிப்பிடவில்லை என்று உறுதியாகக் கூறினார். அதற்காக அவர் தனது நினைவிலிருந்த நூற்பட்டியல் தகவல்களையும் எடுத்துக்காட்டினார்.

ஆனால் தெமெஸ்வாரின் நூல் என் கண்களுக்கு முன்னால் இருந்தது.

அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த சம்பவங்களும் வாலேவின் கையெழுத்துப் பிரதியில் இருந்த சம்பவங்களும் ஒன்றாகவே இருந்தன. குறிப்பாக, அந்த மடாலயத்தின் சிக்கலான புதிர்ப்பாதை பற்றிய விளக்கம் எந்தச் சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்கவில்லை.

இதிலிருந்து நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அட்சோவின் நினைவுக் குறிப்புகளும் அவர் விவரிக்கும் நிகழ்வுகளைப் போலவே பல மர்மங்களால் சூழப்பட்டிருக்கின்றன.

அந்த மர்மங்கள் நூலாசிரியர் யார் என்ற கேள்வியில் தொடங்கி, அந்த மடாலயம் எங்கே அமைந்திருந்தது என்ற கேள்வியில் முடிகின்றன.

அட்சோ தனது குறிப்புகளில் மடாலயம் அமைந்திருந்த இடத்தைப் பற்றி மிகவும் கவனமாகவும் பிடிவாதமாகவும் மௌனம் காக்கிறார்.

ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், அந்த மடாலயம் பொம்போசா மற்றும் காங்க் (Pomposa and Conques) ஆகிய இடங்களுக்கு இடைப்பட்ட ஏதோ ஒரு பகுதியில் இருந்திருக்கலாம் என்று ஊகிக்க முடிகிறது.

மேலும், பியெமோந்தே, லிகூரியா மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய பகுதிகளுக்கு இடையே அமைந்துள்ள அப்பெனின் மலைத்தொடரின் மத்தியப் பகுதியில் அந்த மடாலயச் சமூகம் வாழ்ந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது.

அந்தக் கதையில் விவரிக்கப்படும் நிகழ்வுகள் 1327 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தின் இறுதியில் நடைபெறுகின்றன.

ஆனால் அந்தக் கதையை அட்சோ எழுதிய காலம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

1327 ஆம் ஆண்டில் தான் ஒரு புதிய துறவியாக இருந்ததாகவும், தனது நினைவுக் குறிப்புகளை எழுதும் காலத்தில் மரணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவும் அட்சோ குறிப்பிடுகிறார்.

இதன் அடிப்படையில், அந்தக் கையெழுத்துப் பிரதி பதினான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பத்தாண்டுகளிலோ அல்லது அதற்கு முந்தைய பத்தாண்டுகளிலோ எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்று கணிக்க முடிகிறது.

நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், பதினான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு ஜெர்மானியத் துறவி லத்தீன் மொழியில் எழுதிய நூலை, பதினேழாம் நூற்றாண்டின் லத்தீன் பதிப்பிலிருந்து பிரெஞ்சு மொழியில் மொழிபெயர்த்து, பின்னர் நவீன கோதிக் பாணியிலான பிரெஞ்சு மொழி வடிவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான் இத்தாலிய மொழியில் மொழிபெயர்ப்பதை வெளியிடுவதற்கு அதிகமான காரணங்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

முதலில், நான் எந்த மொழிநடையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட இத்தாலிய மொழிநடையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. ஆனால் அதற்கு நியாயமான காரணம் இல்லை என்பதால் அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டேன்.

ஏனெனில் அட்சோ தனது நூலை லத்தீன் மொழியில்தான் எழுதியிருக்கிறார்.

மேலும், அந்த நூலின் முழுமையான உள்ளடக்கத்தையும் பார்க்கும்போது, அவருடைய அறிவும் பண்பாடும் அதைவிடப் பழமையான மரபிலிருந்து உருவானவை என்பது தெளிவாகிறது.

பல நூற்றாண்டுகளாக வளர்ந்த அறிவு, மொழிநடை, எழுத்துப் பழக்கங்கள் ஆகியவை இடைக்கால லத்தீன் இலக்கிய மரபில் ஒன்றிணைந்திருப்பதை அந்த நூல் காட்டுகிறது.

அட்சோ சிந்திப்பதும் எழுதுவதும் ஒரு துறவியைப் போலவே இருக்கிறது.

அவர் வட்டார மொழிகளின் வளர்ச்சியால் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைப் பெரிதாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர் கூறும் மடாலய நூலகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த பழைய நூல்களிலேயே அவரது அறிவுலகம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

திருச்சபையின் ஆரம்பகால அறிஞர்களின் எழுத்துகளும், இறையியல் மற்றும் தத்துவ ஆய்வுகளும் அவருடைய சிந்தனையை வடிவமைத்துள்ளன.

1327 ஆம் ஆண்டின் நிகழ்வுகள் மற்றும் மனிதர்களைப் பற்றிய குறிப்புகளைத் தவிர, அட்சோ பல இடங்களில் குழப்பத்துடனும் பிறர் கூறிய தகவல்களின் அடிப்படையிலும் செய்திகளைப் பதிவு செய்கிறார்.

அவருடைய மொழிநடையையும் அறிஞர்களின் மேற்கோள்களையும் கவனித்தால், இந்த நூல் பன்னிரண்டாம் அல்லது பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலேயே எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால், அட்சோவின் லத்தீன் மொழி நூலைத் தனது நவீன கோதிக் பிரெஞ்சு மொழிநடையில் மொழிபெயர்த்தபோது, வாலே பல மாற்றங்களைச் செய்திருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அவை மொழிநடை சார்ந்த மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல.

உதாரணமாக, கதாபாத்திரங்கள் சில இடங்களில் மூலிகைகளின் மருத்துவ மற்றும் பிற பண்புகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர்.

அவர்கள் குறிப்பிடும் தகவல்கள் ஆல்பர்ட்டஸ் மேக்னஸ் (Albertus Magnus) என்பவருக்குச் சொந்தமானதாகக் கருதப்படும் ரகசிய அறிவு நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

அந்த நூல் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பலமுறை திருத்தப்பட்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

அட்சோ அந்த நூலை அறிந்திருந்தார் என்பது உறுதி.

ஆனால் அவர் மேற்கோள் காட்டிய சில பகுதிகள், பராசெல்சஸ் (Paracelsus) என்பவரின் எழுத்துகளிலிருந்து நேரடியாக எடுத்தவை போலவும், டியூடர் காலத்தில் வெளியான ஆல்பர்ட்டஸ் நூல்களில் பின்னர் சேர்க்கப்பட்ட பகுதிகளைப் போலவும் இருக்கின்றன.

பின்னர் நான் அறிந்துகொண்ட மற்றொரு தகவல் என்னவென்றால், வாலே அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதியைப் படியெடுத்ததாகக் கூறப்படும் காலத்தில், பாரிஸில் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கிராண்ட் ஆல்பர்ட் மற்றும் பெட்டிட் ஆல்பர்ட் ஆகிய நூல்களின் பதிப்புகள் புழக்கத்தில் இருந்தன.

அந்தப் பதிப்புகள் இப்போது மிகவும் சிதைந்த நிலையில் உள்ளன.

எப்படியிருந்தாலும், அட்சோவுக்கும் அவர் பதிவு செய்த துறவிகளுக்கும் தெரிந்திருந்த மூலநூலில் பல்வேறு விளக்கக் குறிப்புகள், துணைக் குறிப்புகள் மற்றும் இணைப்புகள் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?

அத்தகைய குறிப்புகள் பின்னாளில் உருவான அறிவுத் தொகுப்புகளிலிருந்து சேர்க்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது அல்லவா?

இறுதியாக இன்னொரு கேள்வியும் எழுந்தது.

அப்பே வாலே மொழிபெயர்க்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்த சில பகுதிகளை நான் லத்தீன் மொழியிலேயே வைத்திருக்க வேண்டுமா?

அந்தக் காலத்தின் மொழிச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்காக அவர் அவற்றை மொழிபெயர்க்காமல் விட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றை அப்படியே வைத்திருப்பதற்கு எனக்கு எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லை. ஒருவேளை எனது மூலநூலுக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்ற தவறான எண்ணமே அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.

எனவே, தேவையற்ற பகுதிகளை நீக்கியிருக்கிறேன். அதே நேரத்தில் சிலவற்றை அப்படியே வைத்திருக்கவும் செய்திருக்கிறேன்.

பிரெஞ்சு கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப்படுத்தும்போது, சில மோசமான நாவலாசிரியர்கள் அவர்களிடம் "பார்ப்ளூ!" என்றும், "பெண்! ஆஹா! பெண்!" என்றும் பேச வைப்பதைப் போல, நானும் செய்துவிட்டேனோ என்று அஞ்சுகிறேன்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் பல சந்தேகங்களால் நிறைந்திருக்கிறேன்.

அட்சோ ஆஃப் மெல்க் என்பவரின் கையெழுத்துப் பிரதியை உண்மையான ஒன்றாகக் கருதி வாசகர்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்று நான் ஏன் முடிவு செய்தேன் என்பது எனக்கே தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அதை ஒரு அன்பின் வெளிப்பாடு என்று சொல்லலாம்.

அல்லது நீண்ட காலமாக என்னைத் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்துகொண்டிருந்த பல எண்ணங்களிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரு வழி என்றும் சொல்லலாம்.

இந்த நூலை நான் இன்றைய காலத்தின் அவசரத் தேவைகளைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் எழுதுகிறேன்.

அப்பே வாலே எழுதிய நூலை நான் முதன்முதலில் கண்டுபிடித்த காலத்தில், ஒரு பொதுவான கருத்து நிலவியது.

அதாவது, நிகழ்காலத்தைப் பற்றியே எழுத வேண்டும்; உலகத்தை மாற்றுவதற்கான நோக்கத்துடன் மட்டுமே இலக்கியம் படைக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அந்தக் கருத்து.

ஆனால் இப்போது பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டன.

எழுத்தாளன் தனது உயர்ந்த இலக்கிய மதிப்பை மீண்டும் உணர்ந்துகொண்டு, எழுதுவதற்காகவே எழுதலாம் என்ற சுதந்திரத்தைப் பெற்றிருக்கிறான்.

எனவே, வெறும் கதை சொல்லும் மகிழ்ச்சிக்காகவே அட்சோ ஆஃப் மெல்க் என்பவரின் கதையைச் சொல்ல நான் இப்போது சுதந்திரமாக உணர்கிறேன்.

அந்தக் கதை நமது காலத்திலிருந்து மிக மிகத் தொலைவில் இருப்பது எனக்கு ஆறுதலையும் நிம்மதியையும் அளிக்கிறது.

அறிவின் விழிப்புணர்வு, அதன் உறக்கத்தில் தோன்றிய அச்சங்களையும் அரக்கர்களையும் விரட்டியடித்துவிட்ட இந்தக் காலத்தில், இந்தக் கதை நமது நிகழ்காலத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாததாக இருக்கிறது.

இன்றைய நம்பிக்கைகளுக்கும் உறுதிப்பாடுகளுக்கும் முற்றிலும் அந்நியமான ஒரு காலத்தின் கதையாக அது இருக்கிறது.

ஏனெனில் இது அன்றாட வாழ்க்கையின் கவலைகளைப் பற்றிய கதை அல்ல. புத்தகங்களைப் பற்றிய கதை.

இந்தக் கதையை வாசிப்பது, தாமஸ் ஆ கெம்பிஸ் (Thomas à Kempis) கூறிய புகழ்பெற்ற வாசகத்தை நினைவுகூரச் செய்கிறது.

அதன் பொருள்:

"எல்லாவற்றிலும் நான் அமைதியைத் தேடினேன். ஆனால் எங்கும் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஒரு புத்தகத்துடன் ஓர் அமைதியான மூலையில் அமர்ந்திருந்தபோதுதான் அதை அடைந்தேன்."

1980 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 5

அடிக்குறிப்புகள்

1. Liber Aggregationis seu Liber Secretorum Alberti Magni – ஆல்பர்ட்டஸ் மேக்னஸின் ரகசிய அறிவு நூல். 1485 ஆம் ஆண்டு லண்டனில் வெளியிடப்பட்டது.

2.

* Les Admirables Secrets d’Albert le Grand – ஆல்பர்ட் தி கிராண்டின் வியக்கத்தக்க ரகசியங்கள். 1775 ஆம் ஆண்டு லியோன் நகரில் வெளியிடப்பட்டது.

* Secrets merveilleux de la magie naturelle et cabalistique du Petit Albert – இயற்கை மந்திரம் மற்றும் கபாலா தொடர்பான பெட்டிட் ஆல்பர்ட்டின் அற்புதமான ரகசியங்கள். 1729 ஆம் ஆண்டு லியோன் நகரில் வெளியிடப்பட்டது.

 குறிப்பு (NOTE)

அட்சோவின் கையெழுத்துப் பிரதி ஏழு நாட்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு நாளும் கிறிஸ்தவத் துறவியர்களின் வழிபாட்டு நேரங்களின் அடிப்படையில் பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

மூன்றாம் நபர் பார்வையில் எழுதப்பட்டுள்ள துணைத் தலைப்புகள், ஒருவேளை வாலேவால் பின்னர் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவை வாசகர்கள் கதையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவுகின்றன. மேலும், அந்தக் காலகட்டத்தின் வட்டார மொழி இலக்கியங்களிலும் இத்தகைய தலைப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

எனவே, அவற்றை நீக்க வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை.

அட்சோ தனது நூலில் குறிப்பிடும் வழிபாட்டு நேரங்கள் எனக்குச் சில குழப்பங்களை ஏற்படுத்தின.

ஏனெனில் அந்த நேரங்களின் பொருள் இடத்திற்கு இடமும் பருவத்திற்கு பருவமும் மாறுபட்டது.

மேலும், பதினான்காம் நூற்றாண்டில் புனித பெனடிக்ட் தனது துறவியர் ஒழுங்கு விதிகளில் குறிப்பிட்டிருந்த வழிமுறைகள் அனைத்தும் மிகத் துல்லியமாகப் பின்பற்றப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

இருப்பினும், வாசகர்களின் வசதிக்காகப் பின்வரும் கால அட்டவணையை நம்பகமானதாகக் கருதுகிறேன்.

இந்த அட்டவணையின் சில பகுதிகள் அட்சோவின் நூலில் உள்ள தகவல்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை. மற்றவை புனித பெனடிக்டின் பழைய ஒழுங்கு விதிகளையும், எட்வார்ட் ஷ்னைடர் எழுதிய Les Heures bénédictines (1925) என்ற நூலில் காணப்படும் துறவியர் வாழ்க்கை விளக்கங்களையும் ஒப்பிட்டு உருவாக்கப்பட்டவை.

No comments:

Post a Comment