Thursday, November 19, 2026

ரோஜாவின் பெயர் 2

உம்பெர்டோ ஈகோ – ரோஜாவின் பெயர்

(Umberto Eco – The Name of the Rose)

முன்னுரை (PROLOGUE)

ஆதியில் வார்த்தை இருந்தது. அந்த வார்த்தை கடவுளோடு இருந்தது. அந்த வார்த்தையே கடவுளாகவும் இருந்தது. அது ஆதியிலேயே கடவுளோடு இருந்தது. மாறாத இந்த நிகழ்வை ஒவ்வொரு நாளும் பணிவோடும் பக்தியோடும் பாடி நினைவுகூர்வதே ஒவ்வொரு உண்மையான துறவியின் கடமையாகும். ஏனெனில் அதன் உண்மைத்தன்மையை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

ஆனால் இப்போது நாம் ஒரு மங்கலான கண்ணாடியின் வழியாகத்தான் உண்மையைக் காண்கிறோம். அந்த உண்மை அனைவருக்கும் நேருக்கு நேர் வெளிப்படுத்தப்படும் நாளுக்கு முன்பாக, உலகின் தவறுகளுக்கு இடையில் அதன் சில பகுதிகளை மட்டுமே நம்மால் காண முடிகிறது. அந்தப் பகுதிகளும் துரதிர்ஷ்டவசமாகத் தெளிவற்றவையாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவையாகவும் இருக்கின்றன. எனவே, அவை நமக்குப் புரியாதவையாகத் தோன்றினாலும், தீமையை நோக்கமாகக் கொண்ட சக்திகளுடன் கலந்துவிட்டவை போலத் தெரிந்தாலும், அவற்றில் மறைந்திருக்கும் உண்மையின் அடையாளங்களை நாம் பொறுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பாவியான மனிதனாகிய எனது வாழ்க்கை இப்போது முடிவை நெருங்கிவிட்டது. எனது தலைமுடி வெண்மையாகிவிட்டது. உலகம் முதுமையடைவதைப் போல நானும் முதுமையடைந்துவிட்டேன். அமைதியும் வெறுமையும் நிறைந்த இறைவனின் எல்லையற்ற ஆழத்தில் நான் மறைந்து போகும் நாளுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். தேவதூதர்களின் அறிவொளியில் பங்குகொள்ளும் அந்த நாளை எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்.

இப்போது எனது கனமான, நோயுற்ற உடலுடன், எனக்கு மிகவும் பிரியமான மெல்க் மடாலயத்தின் இந்தச் சிறிய அறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறேன். எனது இளமைக்காலத்தில் நான் நேரடியாகக் கண்ட அற்புதமானதும் பயங்கரமானதுமான நிகழ்வுகளை இந்தப் பத்திரத்தில் பதிவு செய்யத் தயாராகிறேன்.

நான் பார்த்தவற்றையும் கேட்டவற்றையும் அப்படியே எழுதுகிறேன். அவற்றுக்குப் பின்னால் ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கம் அல்லது திட்டம் இருந்ததாகக் கூற நான் முயற்சிக்கவில்லை. எனக்குப் பிறகு வரப்போகிறவர்களுக்கு (அதற்குள் அந்திக்கிறிஸ்து உலகிற்கு வந்துவிடாமல் இருந்தால்) சில அடையாளங்களின் அடையாளங்களை விட்டுச் செல்லவே விரும்புகிறேன். அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் அவர்கள் ஈடுபடட்டும்.

1327 ஆம் ஆண்டு இறுதிப் பகுதியில், அந்த மடாலயத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களுக்கு நான் ஒரு தெளிவான சாட்சியாக இருக்க இறைவன் எனக்கு அருள் புரியட்டும். அந்த மடாலயத்தின் பெயரை இப்போது குறிப்பிடாமல் இருப்பதே சரியானதும் இறையச்சம் நிறைந்ததுமான செயலாகும்.

அந்தக் காலத்தில் பேரரசர் லூயிஸ் இத்தாலிக்குள் நுழைந்தார். புனித ரோமப் பேரரசின் கண்ணியத்தையும் அதிகாரத்தையும் மீண்டும் நிலைநாட்டுவதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது. இது இறைவனின் திட்டத்தின்படி நிகழ்வதாகவும், அவிக்னானில் அமர்ந்து திருத்தூதரின் புனிதப் பெயருக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்திய தீய ஆக்கிரமிப்பாளரையும், மத அதிகாரத்தைப் பணத்திற்காக விற்றவரையும், மதவிரோதியையும் தோற்கடிப்பதற்கான முயற்சியாகவும் கருதப்பட்டது. நான் குறிப்பிடுவது, இறையற்றவர்கள் போற்றிய இருபத்திரண்டாம் ஜான் என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்ட காஹோர்ஸைச் சேர்ந்த ஜாக் என்பவரைப் பற்றித்தான்.

நான் இந்த நிகழ்வுகளில் நேரடியாகப் பங்குகொண்டவன். அவற்றை மேலும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதற்காக, அந்த நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதிகளில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது என்பதை நினைவுபடுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அப்போது நான் வாழ்ந்து அனுபவித்தவற்றின் அடிப்படையிலும், பின்னர் பிறரிடமிருந்து கேட்ட கதைகளின் அடிப்படையிலும் இவற்றை நினைவுகூர்கிறேன். பல நிகழ்வுகள் ஒன்றோடொன்று குழப்பமாகப் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதால், அவற்றை எனது நினைவாற்றல் சரியாகத் தொடர்புபடுத்துமா என்பது எனக்கே தெரியவில்லை.

அந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஐந்தாம் கிளமெண்ட் போப் திருத்தூதர் இருக்கையை ரோமிலிருந்து அவிக்னான் நகருக்கு மாற்றினார். இதனால் ரோம் நகரம் அங்கிருந்த உள்ளூர் அதிகாரிகளின் பேராசைக்கும் ஆதிக்கப் போட்டிகளுக்கும் இரையாகியது.

படிப்படியாக, கிறிஸ்தவ உலகின் புனித நகரமாகக் கருதப்பட்ட ரோம், ஒரு கேளிக்கை அரங்கமாகவும் விபச்சார விடுதியாகவும் மாறியது. அதன் தலைவர்களுக்கிடையே அதிகாரப் போட்டிகள் தீவிரமடைந்தன. அது குடியரசு என்று அழைக்கப்பட்டாலும் உண்மையில் குடியரசாக இருக்கவில்லை. ஆயுதம் ஏந்திய குழுக்களின் தாக்குதல்களுக்கும் வன்முறைகளுக்கும் கொள்ளைகளுக்கும் அந்த நகரம் ஆளானது.

மதகுருமார்கள், அரசின் சட்ட அதிகாரத்திலிருந்து தப்பித்துக்கொண்டு, குற்றவாளிகளின் குழுக்களுக்குத் தலைமை தாங்கினர். மத உடைகளை அணிந்துகொண்டு கையில் வாளுடன் அலைந்த அவர்கள், சட்டங்களை மீறி, தீய செயல்களையும் சட்டவிரோத வணிகங்களையும் ஒழுங்கமைத்தனர்.

இத்தகைய சூழலில், உலகின் தலைநகரம் என்று அழைக்கப்பட்ட ரோம் மீண்டும் ஒரு பேரரசரின் இலக்காக மாறாமல் இருக்க முடியுமா? புனித ரோமப் பேரரசின் கிரீடத்தைச் சூடிக்கொண்டு, சீசர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்த உலகியல் அதிகாரத்தின் கண்ணியத்தை மீட்டெடுக்க விரும்பிய ஒருவருக்கு ரோம் மீண்டும் இலக்காக மாறுவது இயல்பானதுதானே?

இதன் விளைவாக, 1314 ஆம் ஆண்டு பிராங்க்பர்ட் நகரில் ஐந்து ஜெர்மானிய இளவரசர்கள் கூடி, பவேரியாவைச் சேர்ந்த லூயிஸை பேரரசின் உச்ச அதிகாரியாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஆனால் அதே நாளில், மெய்ன் நதியின் மறுகரையில், ரைன் பகுதியின் பாலட்டின் பிரபுவும் கொலோன் பேராயரும் ஆஸ்திரியாவின் பிரெடெரிக்கை அதே பதவிக்குத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஒரே அரியணைக்கு இரண்டு பேரரசர்கள்; இரண்டு பேரரசர்களுக்கு ஒரே போப். உண்மையிலேயே இது மிகப்பெரிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்திய சூழ்நிலையாக இருந்தது.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவிக்னானில் புதிய போப் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் காஹோர்ஸைச் சேர்ந்த ஜாக். அப்போது அவருக்கு வயது எழுபத்திரண்டு. அவர் இருபத்திரண்டாம் ஜான் என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார். நீதியையும் நேர்மையையும் விரும்பும் எவருக்கும் அந்தப் பெயர் இப்போது வெறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இனிமேல் எந்தப் போப்பும் அந்தப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுக்காதபடி இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

அவர் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர். பிரான்ஸ் மன்னருக்கு மிகவும் விசுவாசமாக இருந்தார். அந்த ஊழல் நிறைந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் எப்போதும் தங்களுடைய மக்களின் நலனையே முன்னிலைப்படுத்துகிறார்கள். உலகம் முழுவதையும் தங்களுடைய ஆன்மிக இல்லமாகக் கருதும் மனப்பான்மை அவர்களிடம் இல்லை.

பிலிப் மன்னர் டெம்ப்ளர் வீரர்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுத்தபோது, ஜான் அவருக்கு ஆதரவாக இருந்தார். அந்த வீரர்கள் மிகக் கொடூரமான குற்றங்களைச் செய்ததாக மன்னர் குற்றம் சாட்டினார். அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் அநியாயமானவை என்றே நான் நம்புகிறேன். உண்மையில், அவர்களுடைய சொத்துக்களைக் கைப்பற்றுவதற்காக மன்னர் இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளை உருவாக்கியிருக்கலாம். அந்தத் துரோக மதகுருவின் ஆதரவும் இதற்கு இருந்தது.

1322 ஆம் ஆண்டு பவேரியாவின் லூயிஸ் தனது எதிரியான பிரெடெரிக்குடன் நடந்த போரில் வெற்றி பெற்றார்.

இரண்டு பேரரசர்கள் இருப்பதைக் காட்டிலும் ஒரே பேரரசர் இருப்பதையே அதிகமாக அஞ்சிய ஜான் போப், வெற்றி பெற்ற லூயிஸை மதத்திலிருந்து நீக்கினார். இதற்குப் பதிலடியாக, லூயிஸ் போப்பையே மதவிரோதி என்று குற்றம் சாட்டினார்.

அதே ஆண்டில் மற்றொரு முக்கியமான நிகழ்வும் நடைபெற்றது என்பதை நான் நினைவுகூர வேண்டும். பிரான்சிஸ்கன் துறவியர் அமைப்பின் பொதுக்குழு பெரூஜியா நகரில் கூடியது.

அந்த அமைப்பின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்த செசேனாவைச் சேர்ந்த மைக்கேல், ஆன்மிகப் பிரிவைச் சேர்ந்த துறவியர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டார். (அவர்களைப் பற்றி பின்னர் விரிவாகப் பேசுவேன்.)

அவர் கிறிஸ்துவும் அவரது சீடர்களும் முழுமையான வறுமையைக் கடைப்பிடித்தனர் என்பதை மதநம்பிக்கையின் ஓர் அடிப்படைக் கொள்கையாக அறிவித்தார். கிறிஸ்துவும் அவருடைய சீடர்களும் ஏதாவது ஒன்றை வைத்திருந்திருந்தாலும், அது நிரந்தரமான சொத்துரிமையாக இல்லாமல், பயன்படுத்துவதற்கான உரிமையாக மட்டுமே இருந்தது என்பதே அந்தக் கருத்து.

இந்தத் தீர்மானம் பிரான்சிஸ்கன் அமைப்பின் ஒழுக்கத்தையும் தூய்மையையும் பாதுகாப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட ஒரு சிறந்த முடிவாகும். ஆனால் அது போப்புக்கு மிகவும் பிடிக்கவில்லை.

ஏனெனில் இந்தக் கொள்கைக்குள் அவருடைய அதிகாரத்திற்கே ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஓர் அடிப்படைச் சிந்தனை மறைந்திருப்பதை அவர் உணர்ந்திருக்கலாம்.

திருச்சபையின் தலைவராக இருந்த அவர், ஆயர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பேரரசுக்கு இல்லை என்று கூறினார். அதற்கு மாறாக, பேரரசருக்கு அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கும் உரிமை போப்பின் அரியணைக்கே உண்டு என்று வலியுறுத்தினார்.

இந்தக் காரணங்களாலோ அல்லது வேறு காரணங்களாலோ, 1323 ஆம் ஆண்டு Cum inter nonnullos என்ற போப்பின் அதிகாரபூர்வ ஆணையின் மூலம் பிரான்சிஸ்கன் துறவியர்களின் கருத்துகளை ஜான் கண்டனம் செய்தார்.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான், போப்பின் எதிரிகளாக மாறிய பிரான்சிஸ்கன் துறவியர்கள் தனக்குச் சாத்தியமான கூட்டாளிகளாக இருக்கலாம் என்று லூயிஸ் கருதியிருக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் வறுமையை அவர்கள் வலியுறுத்தியதன் மூலம், பேரரசின் சார்பாக வாதிட்ட தத்துவ அறிஞர்களான பதுவாவைச் சேர்ந்த மார்சிலியஸ் மற்றும் ஜான் ஆஃப் ஜாண்டன் ஆகியோரின் கருத்துகளுக்கும் அவர்கள் ஒருவிதத்தில் வலுசேர்த்தனர்.

இறுதியாக, நான் இப்போது விவரிக்கப்போகும் நிகழ்வுகள் நடைபெறுவதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்பு, லூயிஸ் தோல்வியடைந்த பிரெடெரிக்குடன் ஓர் உடன்பாட்டுக்கு வந்தார். பின்னர் இத்தாலிக்குள் நுழைந்து மிலன் நகரில் பேரரசராக முடிசூட்டிக்கொண்டார்.

இதுதான் அப்போது நிலவிய அரசியல் மற்றும் மதச் சூழ்நிலை.

அந்தக் காலத்தில் நான் மெல்க் மடாலயத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த ஓர் இளம் பெனடிக்டைன் துறவிப் பயிற்சி மாணவனாக இருந்தேன். எனது தந்தை லூயிஸின் படையில் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் பேரரசரின் பிரபுக்களில் முக்கியமான ஒருவராகவும் இருந்தார்.

அவர் என்னை மடாலயத்தின் அமைதியான வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றார். இத்தாலியின் அதிசயங்களைக் காணவும், பேரரசர் ரோமில் முடிசூட்டப்படும்போது அங்கே இருக்கவும் என்னைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வது நல்லது என்று அவர் நினைத்தார்.

ஆனால் பீசா நகரத்தின் முற்றுகை அவரை இராணுவப் பணிகளில் முழுமையாக ஈடுபடுத்தியது.

நான் தனியாக விடப்பட்டேன். எனவே, ஓய்வு நேரத்தையும் அறிவைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தையும் பயன்படுத்தி, டஸ்கனி பகுதியின் பல்வேறு நகரங்களில் சுற்றித் திரிந்தேன்.

ஆனால் ஒழுங்கற்ற இந்தச் சுதந்திர வாழ்க்கை, ஆன்மிகச் சிந்தனையில் ஈடுபட வேண்டிய இளைஞனுக்கு ஏற்றதல்ல என்று எனது பெற்றோர் கருதினர்.

எனவே, என்னிடம் அன்பும் விருப்பமும் கொண்டிருந்த மார்சிலியஸின் ஆலோசனையின் பேரில், என்னை ஒரு அறிவார்ந்த பிரான்சிஸ்கன் துறவியின் வழிகாட்டுதலில் ஒப்படைக்க முடிவு செய்தனர்.

அந்தத் துறவியின் பெயர் பாஸ்கர்வில்லேவைச் சேர்ந்த சகோதரர் வில்லியம் (Brother William of Baskerville).

அவர் புகழ்பெற்ற நகரங்களுக்கும் பழமையான மடாலயங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்லும் ஒரு முக்கியமான பணியை மேற்கொள்ளத் தயாராக இருந்தார்.

இவ்வாறு நான் வில்லியத்தின் எழுத்தரராகவும் சீடராகவும் மாறினேன். அதற்காக நான் ஒருபோதும் வருந்தியதில்லை. ஏனெனில் அவருடன் இருந்தபோது, எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்காகப் பதிவு செய்யத் தகுதியான பல நிகழ்வுகளுக்கு நான் நேரடிச் சாட்சியாக இருந்தேன். இப்போது அவற்றைத்தான் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அப்போது சகோதரர் வில்லியம் எதைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. உண்மையைச் சொன்னால், இன்றுவரையிலும் அது எனக்குத் தெரியவில்லை. அவருக்கே அது முழுமையாகத் தெரிந்திருக்குமா என்பதும் எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறது.

ஏனெனில் அவர் உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற ஒரே விருப்பத்தால் உந்தப்பட்டிருந்தார். அதே நேரத்தில், எந்த ஒரு தருணத்திலும் தமக்குத் தென்படும் உண்மையே முழுமையான உண்மையாக இருக்க முடியாது என்ற சந்தேகத்தையும் அவர் எப்போதும் மனதில் கொண்டிருந்தார் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

அந்த ஆண்டுகளில், உலகியல் கடமைகள் அவருடைய விருப்பமான அறிவார்ந்த ஆய்வுகளிலிருந்து அவரைத் திசைதிருப்பியிருக்கலாம்.

வில்லியத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த பணியின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பது எங்கள் பயணத்தின்போது எனக்குத் தெரியவில்லை. அல்லது அவர் அதைப் பற்றி என்னிடம் ஒருபோதும் பேசவில்லை என்றும் சொல்லலாம்.

வழியில் நாங்கள் தங்கியிருந்த மடாலயங்களின் தலைமைத் துறவிகளுடன் அவர் பேசிய உரையாடல்களின் சில பகுதிகளை ஒட்டுக்கேட்டதன் மூலமாகவே, அவருடைய பணியின் தன்மை குறித்து எனக்கு ஓரளவு புரிதல் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அந்தப் பணியின் முழுமையான நோக்கத்தை நாங்கள் எங்கள் இலக்கை அடைந்த பிறகுதான் புரிந்துகொண்டேன். அதைப் பற்றி பின்னர் விரிவாகக் கூறுகிறேன்.

எங்களுடைய இலக்கு வடக்குப் பகுதியில் இருந்தது. ஆனால் எங்கள் பயணம் நேரான பாதையில் அமையவில்லை. வழியில் பல்வேறு மடாலயங்களில் தங்கினோம்.

எனவே, எங்களுடைய இறுதி இலக்கு கிழக்குப் பகுதியில் இருந்தபோதிலும், நாங்கள் மேற்குத் திசையில் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

பீசா நகரத்திலிருந்து புனித யாத்திரிகர்கள் சாண்டியாகோவுக்குச் செல்லும் பாதையை நோக்கி நீளும் மலைத்தொடர்களின் வழியாக எங்கள் பயணம் அமைந்தது.

அந்தப் பயணத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நாங்கள் தங்கினோம். அங்கே நடைபெற்ற பயங்கரமான சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்த இடத்தின் பெயரை இப்போது குறிப்பிட எனக்கு விருப்பமில்லை.

ஆனால் அங்கிருந்த ஆட்சியாளர்கள் பேரரசுக்கு விசுவாசமாக இருந்தனர். எங்கள் துறவியர் அமைப்பின் தலைமைத் துறவிகள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு, மதவிரோதியும் ஊழல் நிறைந்தவருமான போப்புக்கு எதிராக இருந்தனர்.

எங்கள் பயணம் பல்வேறு சிரமங்களுக்கிடையில் இரண்டு வாரங்கள் நீடித்தது. அந்தக் காலத்தில் எனது புதிய ஆசிரியரைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள எனக்குப் பல வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. இருப்பினும், அவரைப் பற்றி நான் போதுமான அளவு அறிந்துகொண்டேன் என்று இன்றும் சொல்ல முடியாது.

இனி வரும் பக்கங்களில் மனிதர்களின் தோற்றத்தைப் பற்றி அதிகமாக விவரிக்க நான் விரும்பவில்லை. சில நேரங்களில் அவர்களுடைய முகபாவனைகளும் உடல் அசைவுகளும் பேசாத ஒரு மொழியைப் போல அர்த்தமுள்ளவையாக இருந்தால் மட்டுமே அவற்றைக் குறிப்பிடுவேன்.

ஏனெனில் போயித்தியஸ் கூறியதைப் போல, வெளிப்புறத் தோற்றத்தைவிட நிலையற்றது வேறொன்றுமில்லை. அது இலையுதிர்காலம் வந்ததும் வாடிவிடும் மலர்களைப் போல மாறிவிடுகிறது.

இப்போது மடாலயத் தலைமைத் துறவி அபோவுக்கு கடுமையான பார்வையும் வெளிறிய கன்னங்களும் இருந்தன என்று நான் கூறுவதால் என்ன பயன்? இப்போது அவரும் அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் மண்ணாகிவிட்டனர். அவர்களுடைய உடல்களும் மண்ணின் நிறத்தைப் பெற்றுவிட்டன.

அவர்களுடைய ஆன்மாக்கள் மட்டும் அணையாத ஒளியில் பிரகாசித்துக்கொண்டிருக்க இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

ஆனால் வில்லியத்தைப் பற்றியாவது ஒருமுறை விரிவாக விவரிக்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில் அவருடைய தனித்துவமான உடலமைப்பும் தோற்றமும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன.

இளையவர்கள் தங்களைவிட வயதிலும் அறிவிலும் மூத்தவர்களுடன் நெருக்கமான பிணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொள்வது இயல்பானது. அது அவர்களுடைய பேச்சின் கவர்ச்சியாலும் அறிவின் கூர்மையாலும் மட்டுமல்ல; அவர்களுடைய உடலமைப்பின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தாலும் ஏற்படுகிறது.

ஒரு தந்தையின் உருவம் நமக்கு எவ்வளவு அன்பானதாக இருக்கிறதோ, அதுபோலவே அந்த மூத்தவரின் உருவமும் நமக்கு நெருக்கமானதாக மாறிவிடுகிறது. அவருடைய உடல் அசைவுகளையும் முகச்சுருக்கங்களையும் புன்னகையையும் நாம் கவனிக்கிறோம்.

இந்த அன்பில் எந்தவிதமான காம உணர்வும் கலந்திருக்காது. ஒருவேளை உடலின் மீதான அன்பின் மிகத் தூய்மையான வடிவம் இதுவாகத்தான் இருக்கலாம்.

முற்காலத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்கள் அழகானவர்களாகவும் வலிமையானவர்களாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால் இன்றைய மனிதர்கள் குழந்தைகளைப் போலவும் குள்ளமானவர்களைப் போலவும் மாறிவிட்டார்கள்.

இது உலகம் முதுமையடைந்து சீரழிந்து வருவதைக் காட்டும் பல அறிகுறிகளில் ஒன்று மட்டுமே.

இளைஞர்கள் இப்போது எதையும் கற்றுக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. கல்வி வீழ்ச்சியடைந்து வருகிறது. உலகம் முழுவதும் தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

பார்வையற்றவர்கள் மற்ற பார்வையற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டுகிறார்கள். இறுதியில் அவர்களையும் சேர்த்து படுகுழியில் தள்ளிவிடுகிறார்கள்.

பறவைகள் பறக்கக் கற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பே கூட்டைவிட்டு வெளியேறுகின்றன. கழுதை யாழ் இசைக்கிறது. மாடுகள் நடனமாடுகின்றன.

மரியாள் இனி தியான வாழ்க்கையை விரும்புவதில்லை. மார்த்தாள் செயல்பாட்டு வாழ்க்கையை விரும்புவதில்லை. லேயாள் குழந்தைப்பேறு இல்லாதவளாகிவிட்டாள். ராகேல் உடல் இச்சையில் நாட்டம் கொண்டவளாக மாறிவிட்டாள். கேட்டோ விபச்சார விடுதிகளுக்குச் செல்கிறான். லுக்ரேஷியஸ் பெண்ணாக மாறிவிட்டான்.

எல்லாமே தலைகீழாக மாறிவிட்டன.

அந்தக் காலத்தில் எனது ஆசிரியரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வத்தையும் சரியான பாதையில் செல்லும் உணர்வையும் நான் பெற்றேன். பாதை வளைந்து நெளிந்து சென்றாலும், சரியான வழி எது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் அந்த உணர்வு இன்றுவரை என்னிடம் இருக்கிறது. இதற்காக இறைவனுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.

அப்போது சகோதரர் வில்லியத்தின் தோற்றம், அவரைப் பார்ப்பதில் அதிக ஆர்வம் இல்லாதவர்களைக்கூட கவனிக்க வைக்கும் வகையில் இருந்தது.

அவர் சாதாரண மனிதர்களைவிட மிகவும் உயரமாக இருந்தார். அதே நேரத்தில் மிகவும் ஒல்லியாகவும் காணப்பட்டார். இதனால் அவர் உண்மையில் இருந்த உயரத்தைவிட இன்னும் உயரமாகத் தோன்றினார்.

அவருடைய கண்கள் கூர்மையானவை. எதையும் ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்க்கும் தன்மை கொண்டவை.

அவருடைய மூக்கு மெலிதாகவும் சற்று வளைந்தும் இருந்தது. அது எப்போதும் எதையோ தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதரின் தோற்றத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது. ஆனால் சில நேரங்களில் அவர் சோம்பலாகவும் மந்தமாகவும் இருப்பார். அதைப் பற்றி பின்னர் கூறுகிறேன்.

அவருடைய தாடை உறுதியான மனநிலையைக் காட்டியது. நீண்ட முகத்தில் ஆங்காங்கே சிறுசிறு மச்சங்கள் காணப்பட்டன. அயர்லாந்துக்கும் நார்தம்பர்லாந்துக்கும் இடைப்பட்ட பகுதிகளில் பிறந்தவர்களிடம் நான் அடிக்கடி கண்ட தோற்றம் அது.

சில நேரங்களில் அவருடைய முகம் தயக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

பின்னர் நான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டேன். அவரிடம் நான் முதலில் கண்ட தயக்கம் உண்மையில் தன்னம்பிக்கையின்மை அல்ல; அது அவருடைய ஆர்வத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தது.

ஆனால் அப்போது எனக்கு அந்த ஆர்வத்தின் உண்மையான பொருள் தெரியவில்லை. அதை நான் பேராசை கொண்ட மனத்தின் ஒரு உணர்ச்சியாகவே கருதினேன்.

அறிவார்ந்த மனம் இத்தகைய உணர்ச்சிகளுக்கு இடமளிக்கக்கூடாது என்றும், தொடக்கத்திலிருந்தே அறிந்துகொள்ளக்கூடிய உண்மையை மட்டுமே நாட வேண்டும் என்றும் நான் நினைத்திருந்தேன்.

அப்போது நான் ஓர் இளைஞன். முதலில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவருடைய காதுகளில் இருந்து வெளியே நீண்டிருந்த மஞ்சள் நிற முடிக்கற்றைகளும், அடர்த்தியான பொன்னிறப் புருவங்களும்தான்.

அவருக்கு அப்போது சுமார் ஐம்பது வயது இருந்திருக்கலாம். எனவே, அவர் ஏற்கெனவே முதியவராக இருந்தார். ஆனால் அவரது உடல் சோர்வின்றி இயங்கியது. பல நேரங்களில் என்னைவிடவும் அவர் அதிக சுறுசுறுப்புடன் இருந்தார்.

திடீரென்று ஒரு வேலையில் ஈடுபடும்போது அவருடைய ஆற்றல் அளவற்றதாகத் தோன்றியது.

ஆனால் சில நேரங்களில், நண்டு பின்னோக்கி நகர்வதைப் போல, அவர் சோர்வுற்ற தருணங்களில் செயல்பாடுகளிலிருந்து பின்வாங்கிவிடுவார்.

அப்போது எனது அறையில் இருந்த படுக்கையில் பல மணி நேரம் அசைவின்றிப் படுத்திருப்பார். மிகக் குறைவான சொற்களையே பேசுவார். அவருடைய முகத்தில் எந்தவிதமான உணர்ச்சியும் வெளிப்படாது.

அந்த நேரங்களில் அவருடைய கண்கள் வெறுமையாகவும் வேறெங்கோ கவனம் செலுத்துவது போலவும் இருக்கும்.

அவர் ஏதோ ஒரு மூலிகைப் பொருளைப் பயன்படுத்தி, மாயக்காட்சிகளைப் பார்க்கிறாரோ என்று நான் சந்தேகித்திருப்பேன். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கை முறையில் இருந்த கட்டுப்பாடும் எளிமையும் அந்த எண்ணத்தை நிராகரிக்கச் செய்தன.

இருப்பினும், எங்கள் பயணத்தின்போது அவர் சில நேரங்களில் புல்வெளியின் ஓரத்திலோ அல்லது காட்டின் நுழைவாயிலிலோ நின்று ஒரு குறிப்பிட்ட மூலிகையைப் பறிப்பதை நான் மறுக்க முடியாது.

எப்போதும் அதே மூலிகையைத்தான் அவர் பறித்தார் என்று நினைக்கிறேன்.

அதை ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் மென்று சாப்பிடுவார். அதில் சிலவற்றைத் தன்னுடன் வைத்திருப்பார். மிகுந்த மன அழுத்தம் ஏற்படும் நேரங்களில் அவற்றைச் சாப்பிடுவார். (அந்த மடாலயத்தில் எங்களுக்கு அத்தகைய மன அழுத்தம் நிறைந்த தருணங்கள் பல ஏற்பட்டன!)

ஒருமுறை அது என்ன மூலிகை என்று அவரிடம் கேட்டேன்.

அப்போது அவர் சிரித்துக்கொண்டே, நல்ல கிறிஸ்தவர்கள்கூட சில நேரங்களில் வேற்று மதத்தவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று கூறினார்.

அதை நானும் சுவைத்துப் பார்க்க விரும்புவதாகச் சொன்னபோது, அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்:

"ஒரு வயதான பிரான்சிஸ்கன் துறவிக்கு ஏற்ற மூலிகைகள், ஓர் இளம் பெனடிக்டைன் துறவிக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை."

நாங்கள் ஒன்றாக இருந்த காலத்தில் மிகவும் ஒழுங்கான வாழ்க்கையைப் பின்பற்றும் வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

மடாலயத்தில் இருந்தபோதுகூட இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து, பகலில் களைப்புடன் உறங்கினோம். புனித வழிபாடுகளிலும் நாங்கள் தொடர்ந்து கலந்துகொள்ளவில்லை.

ஆனால் பயணத்தின்போது அவர் கம்ப்ளைன் வழிபாட்டுக்குப் பிறகு அரிதாகவே விழித்திருப்பார். அவருடைய வாழ்க்கை முறை மிகவும் எளிமையானதாகவும் சிக்கனமானதாகவும் இருந்தது.

சில நேரங்களில் மடாலயத்தில் இருந்தபோதும், அவர் நாள் முழுவதும் காய்கறித் தோட்டத்தில் நடந்து சென்று செடிகளை ஆராய்வார். அவற்றை மரகதங்களையும் கிரிசோபிரேஸ் கற்களையும் பார்ப்பதைப் போல மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கவனிப்பார்.

அதேபோல், மடாலயத்தின் கருவூல அறைக்குச் சென்று, மரகதங்களும் கிரிசோபிரேஸ் கற்களும் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பெட்டியைப் பார்ப்பார். ஆனால் அதை ஒரு சாதாரண மூலிகைக் கூட்டத்தைப் பார்ப்பதைப் போலவே கவனிப்பார்.

வேறு சில நேரங்களில், நூலகத்தின் பெரிய அறையில் நாள் முழுவதும் அமர்ந்து கையெழுத்துப் பிரதிகளைப் புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். அவர் தனது மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமே அவற்றைப் படிப்பது போலத் தோன்றும்.

ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் மடாலயத்தைச் சுற்றிலும் கொடூரமாகக் கொலை செய்யப்பட்ட துறவியர்களின் சடலங்கள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தன.

ஒருநாள், எந்தவிதமான குறிப்பிட்ட நோக்கமும் இல்லாதவர் போல, மலர்த் தோட்டத்தில் அவர் நடந்துகொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்.

தனது செயல்களுக்கு இறைவனிடம் எந்தக் கணக்கும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை என்பதுபோல அவர் நடந்துகொண்டிருந்தார்.

எனது துறவியர் அமைப்பில், நேரத்தை இவ்வாறு செலவிடக் கூடாது என்றுதான் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தார்கள். எனவே, அதைப் பற்றி அவரிடம் கூறினேன்.

அதற்கு அவர், "இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அழகு என்பது பல்வேறு தன்மைகள் ஒன்றிணைவதில் மட்டுமல்ல; அந்தப் பல்வேறு தன்மைகளுக்குள் ஓர் ஒற்றுமை நிலவுவதிலும்தான் இருக்கிறது" என்று பதிலளித்தார்.

அப்போது அது சாதாரணமான அறிவால் கூறப்பட்ட ஒரு பதிலாகவே எனக்குத் தோன்றியது.

ஆனால் பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டேன். அவருடைய நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் பல விஷயங்களை விளக்கும்போது, பகுத்தறிவின் ஒளிக்கு மிகக் குறைந்த இடமே இருப்பதுபோலத் தோன்றும் வகையில் அவற்றை விளக்குவார்கள்.

மடாலயத்தில் நாங்கள் இருந்த காலத்தில், வில்லியத்தின் கைகளில் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு பொருள் படிந்திருக்கும்.

சில நேரங்களில் புத்தகங்களின் தூசி. சில நேரங்களில் புதிதாக வரையப்பட்ட புத்தக அலங்காரங்களின் தங்க நிறப் பொடிகள். வேறு சில நேரங்களில் செவெரினஸின் மருத்துவ அறையில் அவர் தொட்ட மஞ்சள் நிறப் பொருட்கள்.

அவர் தனது கைகளின் உதவியின்றி சிந்திக்கவே முடியாதவர் போலத் தோன்றினார்.

அந்தக் காலத்தில், இத்தகைய பழக்கம் ஒரு கைவினைத் தொழிலாளிக்குத்தான் பொருத்தமானது என்று நான் நினைத்தேன்.

ஆனால் அவர் எவ்வளவு மென்மையான பொருட்களைக் கையாண்டாலும், அவருடைய தொடுதல் மிகவும் நுட்பமானதாக இருந்தது.

புதிதாக அலங்கரிக்கப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளாக இருந்தாலும், காலத்தால் பழுதடைந்து புளிப்பில்லாத ரொட்டியைப் போல எளிதில் உடைந்துவிடக்கூடிய பழைய பக்கங்களாக இருந்தாலும், அவற்றை அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் கையாண்டார்.

தனது இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தும்போதும் இதே நுட்பமான திறமையைத்தான் வெளிப்படுத்தினார்.

உண்மையில், இந்த விசித்திரமான மனிதர் தனது பையில் நான் இதுவரை பார்த்திராத சில கருவிகளை எடுத்துச் சென்றார். அவற்றை அவர் அற்புதமான இயந்திரங்கள் என்று அழைத்தார்.

இயந்திரங்கள் என்பது மனிதக் கலையின் விளைவாக உருவாகின்றன. கலை என்பது இயற்கையைப் பின்பற்றுகிறது. ஆனால் இயந்திரங்கள் இயற்கையின் வெளிப்புற வடிவங்களை மட்டும் மீண்டும் உருவாக்குவதில்லை; இயற்கை செயல்படும் முறையையே அவை மீண்டும் உருவாக்குகின்றன என்று அவர் விளக்கினார்.

இவ்வாறு அவர் கடிகாரம், வானியல் அளவுமானி (Astrolabe), காந்தம் ஆகியவற்றின் அற்புதங்களைப் பற்றி எனக்கு விளக்கினார்.

ஆனால் ஆரம்பத்தில் அவை அனைத்தும் சூனியத்தின் விளைவுகளாக இருக்கலாம் என்று நான் அஞ்சினேன்.

சில தெளிவான இரவுகளில், அவர் கையில் விசித்திரமான முக்கோண வடிவக் கருவியை வைத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களை ஆராய்ந்துகொண்டிருப்பார். அப்போது நான் உறங்குவது போல நடித்துக்கொள்வேன்.

இத்தாலியிலும் எனது சொந்த நாட்டிலும் நான் சந்தித்த பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் மிகவும் எளிமையானவர்கள். அவர்களில் பலருக்கு எழுதப் படிக்கக்கூடத் தெரியாது.

ஆனால் வில்லியத்தின் அறிவாற்றலைப் பார்த்து நான் வியப்படைந்தேன். எனது வியப்பை அவரிடம் வெளிப்படுத்தினேன்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே, தனது தீவைச் சேர்ந்த பிரான்சிஸ்கன் துறவிகள் வேறுவிதமானவர்கள் என்று கூறினார்.

"நான் எனது ஆசிரியராக மதிக்கும் ரோஜர் பேக்கன், இயந்திரங்களைப் பற்றிய அறிவியலும் இயற்கையானதும் ஆரோக்கியமானதுமான மந்திரமாகும் என்று கற்பிக்கிறார். ஒருநாள் இறைவனின் திட்டத்திற்குள் இந்த இயந்திர அறிவியலும் முழுமையாக இடம்பெறும்.

இயற்கையின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி, கப்பல்களை இயக்குவதற்கான புதிய கருவிகளை உருவாக்க முடியும். அப்போது ஒரே ஒரு மனிதர் அவற்றை இயக்கினாலே போதும். அவை பாய்மரங்களாலும் துடுப்புகளாலும் இயக்கப்படும் கப்பல்களைவிட மிக வேகமாகச் செல்லும்.

தானாகவே இயங்கக்கூடிய வாகனங்களும் உருவாக்கப்படும்.

பறக்கும் இயந்திரங்களும் உருவாக்கப்படும். அவற்றில் அமர்ந்திருக்கும் மனிதன் ஒரு கருவியைத் திருப்புவதன் மூலம் பறவையைப் போல செயற்கையான இறக்கைகளை அசைத்து வானில் பறக்க முடியும்.

மிகச் சிறிய கருவிகளால் மிகப்பெரிய எடைகளைக்கூடத் தூக்க முடியும். கடலின் அடிப்பகுதியில் பயணம் செய்யக்கூடிய வாகனங்களும் உருவாக்கப்படும்."

அந்த இயந்திரங்கள் எங்கே இருக்கின்றன என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன்.

அதற்கு அவர், அவற்றில் சில பழங்காலத்திலேயே உருவாக்கப்பட்டுவிட்டன என்றும், சில நம்முடைய காலத்தில்கூட உருவாக்கப்பட்டுள்ளன என்றும் கூறினார்.

"ஆனால் பறக்கும் இயந்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அதை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை. அதைப் பார்த்ததாகக் கூறும் ஒருவரையும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அதைப் பற்றி சிந்தித்து வடிவமைத்துள்ள ஓர் அறிவாளியை நான் அறிவேன்.

நதிகளின் குறுக்கே தூண்களோ வேறு எந்த ஆதரவோ இல்லாமல் பாலங்களைக் கட்ட முடியும். இதுவரை யாரும் கேள்விப்படாத பல இயந்திரங்களையும் உருவாக்க முடியும்.

இத்தகைய இயந்திரங்கள் இப்போது இல்லை என்பதற்காக நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. அவை எதிர்காலத்தில் உருவாகாது என்று அதற்கு அர்த்தமில்லை.

இயற்கையின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி அவற்றை உருவாக்க இறைவன் விரும்புகிறார் என்று நான் நம்புகிறேன். நிச்சயமாக அவை ஏற்கெனவே இறைவனின் சிந்தனையில் இருக்கின்றன.

எனது நண்பரான ஆக்ஹமின் வில்லியம் இதுபோன்ற கருத்துகளை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும், நான் இதைச் சொல்கிறேன்.

இறைவனின் இயல்பை நம்மால் முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியாது என்பதற்காகவே, அவருடைய ஆற்றலுக்கு நாம் எந்த எல்லையையும் விதிக்க முடியாது."

அவர் கூறிய முரண்பாடான கருத்துகள் இவை மட்டுமல்ல.

இப்போது நான் முதுமையடைந்து, அன்றைய காலத்தைவிட அதிக அறிவைப் பெற்றிருந்தாலும், ஆக்ஹமின் வில்லியத்தை நண்பராக மதித்த அதே நேரத்தில், ரோஜர் பேக்கனின் கருத்துகளையும் அவர் எவ்வாறு உறுதியாக நம்பினார் என்பதை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

இருப்பினும், அந்த இருண்ட காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு அறிவாளி, ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட பல கருத்துகளையும் ஒரே நேரத்தில் நம்ப வேண்டியிருந்தது என்பது உண்மைதான்.

இவ்வாறு சகோதரர் வில்லியத்தைப் பற்றி நான் சில விஷயங்களைப் பொருள் தெளிவின்றிக் கூறியிருக்கலாம். அவரைப் பற்றி அப்போது எனக்குள் உருவான சிதறிய எண்ணங்களைத் தொடக்கத்திலேயே ஒன்றாகத் தொகுத்துச் சொல்லவே நான் முயன்றேன்.

அவர் உண்மையில் யார்? அவர் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்?

எனது அன்பான வாசகரே, மடாலயத்தில் நாங்கள் கழித்த அந்த நாட்களில் அவர் செய்த செயல்களைப் பார்த்தால், இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நீங்களே இன்னும் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நான் உங்களுக்கு ஒரு முழுமையான திட்டமிட்ட கதையை வழங்குவதாக உறுதியளிக்கவில்லை. மாறாக, அற்புதமானதும் பயங்கரமானதுமான சில நிகழ்வுகளின் கதையையே சொல்லப்போகிறேன்.

இவ்வாறு எனது ஆசிரியரை நாளுக்கு நாள் நன்கு அறிந்துகொண்டேன். எங்கள் நீண்ட பயணத்தின் பல மணி நேரங்களை நீண்ட உரையாடல்களில் செலவிட்டோம். பொருத்தமான இடங்களில் அந்த உரையாடல்களையும் இந்தக் கதையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பதிவு செய்வேன்.

இறுதியாக, அந்த மடாலயம் அமைந்திருந்த மலையின் அடிவாரத்தை நாங்கள் வந்தடைந்தோம்.

அந்த மடாலயத்தை நோக்கி எங்கள் கதை இப்போது நகர வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.

அந்த நாட்களில் நாங்கள் எவ்வாறு அந்த மடாலயத்தை நெருங்கினோமோ, அதேபோல இப்போது எனது கதையும் அதை நெருங்குகிறது.

அங்கே நிகழ்ந்தவற்றை எழுதுவதற்காக எனது கையை உயர்த்தும்போது, அது நடுங்காமல் உறுதியாக இருக்க இறைவன் அருள் புரியட்டும்.

No comments:

Post a Comment